Tibetan
ཆེན་པོར་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་སོགས་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་གཟུགས་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་དམིགས་ཏེ། དེ་གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་ན་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། (༡༨༢བ) དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གསུངས་ལ། བསྟན་བཅོས་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་བལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན། །རྟག་དང་ཆད་པར་བལྟ་བ་ནི། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དངོས་དེ་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་འགྱུར་ལ། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ་དངོས་པོ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཁས་བླངས་པས་ཅིར་སོང་སྙམ་ན། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གང་ཡང་རུང་བར་དོན་ལ་ཁས་བླངས་པར་སོང་ལ། དེར་མ་ཟད་ཡོད་མེད་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རང་ལུགས་ལ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་ཀ་དོན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཆོས་མེད་པ་ཁས་བླངས་པ་དེས་ནི་ཆོས་དེ་ཆད་པར་སོང་ལ། དེ་མེད་ན་མེད་པ་དེར་བལྟོས་ཀྱི་ཡོད་པའི་ཆོས་ཤིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་གྱི་ཡོད་པ་དེ་མེད་པའི་ཆད་པ་དེར་བལྟོས་ནས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ཅིང༌། གང་ཡོད་པའི་ཆོས་ཁས་བླངས་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཏེ་རྟག་པར་སོང་ལ་དེ་ཡོད་ན་དེར་བལྟོས་ཀྱི་མེད་པའི་ཆོས་ཤིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་གྱི་མེད་པ་དེ་ཡོད་པ་རྟག་པ་དེར་བལྟོས་ནས་ཆད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པར་འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་ཞེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་དག་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་སྨྲ་བས་ནི་མཐའ་གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་(༡༨༣ན) རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པར་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པས་རྟག་མཐའ་དང༌། དེ་རྣམས་དཔྱད་པའི་ཚེ་བདེན་མེད་དུ་སོང་བར་ཁས་བླངས་པས་ཆད་མཐའ་ཁས་བླངས་པར་སོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་ཀུན་གྱི་ལུང་གསལ་པོ་འདི་འདྲ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཀྲལ་ནས་རང་ལུགས་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཁས་བླངས་ཏེ། རྟག་ཆད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆེན་པོ་གཉིས་ལ་གནས་པར་མ་མཛད་ཅིག འདིར་རྗེ་བཙུན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཉན་པ་རས་ཆེན་གྱི་མགུར་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། །བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་བདེན་པ་ཡི། །རང་གི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཆོས། །རང་བཞིན་ཞིག་ནི་འཇིག་རྟེན་དང༌། །བསྟན་བཅོས་སྨྲ་རྣམས་མོས་པར་བྱེད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡུམ་སོགས་ལས། །བདེན་གཉིས་སོ་སོར་བདེན་རྫུན་དུ། །བདེན་པའི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེའི། །རང་བཞིན་དང་ནི་མཚན་ཉིད་དང༌། །རང་ངོ་དམིགས་སུ་མ་བཟོད་ཅེས། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཀའ་ནན་བསྩལ། །དེ་ལྟར་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ། །རང་བཞིན་ཞིག་ནི་སུ་ཞིག་འདོགས། །དེར་ཡང་འདོགས་སུ་མི་རུང་སྟེ། །མིང་མེད་མིང་དུ་བཟུང་བ་ཡིས། །སྤྲོས་མཚན་ཅན་གྱི་བླུན་པོ་ལ། །ཁོ་བོ་རས་པ་མཚར་དུ་བརྩི། །ཞེས་གསུང་གི་བདུད་རྩི་མཆོག་འདི་དྲན་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར། སྟོན་པས་(༡༨༣བ) སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པ་ནི། །རྫུ་འཕྲུལ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཞིང༌། །སྤྲུལ་པ་དེས་ཀྱང་སྤྲུལ་པ་ནི། །སླར་ཡང་གཞན་ནི་སྤྲུལ་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་བྱེད་པོ་དེས་ལས་གང༌། །བྱས་པ་སྤྲུལ་པའི་རྣམ་པ་བཞིན། །དཔེར་ན་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་གཞན་ཞིག །སྤྲུལ་པ་མཛད་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་ལུས་རྣམས་དང༌། །བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་དག །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང༌། །སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཅེས་སྤྲུལ་སོགས་ཀྱི་དཔེས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྣང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་སྐྱེ་འགག་སྣ་ཚོགས་པར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང༌། ཞར་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ། རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འཐད་པ་དང༌། དོན་དེ་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལ་ཐུག་མེད་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། །ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ལས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། །དེས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་དུ་བལྟ་བ་ལས་གྲོལ་བར་མ་ཟད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ལས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་ལོན་ཡང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་ཆེད་དུ་ཀུན་གཞི་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོང
Chinese
因为会执著为大，所以圆满正等觉和龙树论师等都这样认为。经部中说：般若波罗蜜多是什么，对于它，色是常有的，以及，不是常有的，都不可得。如果色本身都不可得，那么常或无常又怎么会成立呢？（182b）同样地，也宣说了直至一切种智之间的法。论典中说：说“有”就是执著常，说“无”就是视为断。因此，对于有和无，智者不应安住。如果某事物自性存在，那么它就不会不存在，所以是常。说先前存在现在不存在，那么就会导致视为断。又说：如果承认事物存在，那么就会导致视为常和断，因为该事物会变成常和无常。等等。因此，如果自宗承认事物是常和无常，那会怎么样呢？那就会变成在意义上承认了常和断的任何一种。不仅如此，在自宗承认了有或无的任何一种时，实际上就承认了常和断两者。因为承认法不存在，那法就变成了断灭。如果它不存在，那么依赖于不存在，就会存在一个存在的法。这样一来，那个存在就依赖于不存在的断灭，而被执著为常。而承认存在的法，那法就变成了常有，如果它存在，那么依赖于它，就会存在一个不存在的法。这样一来，那个不存在就依赖于存在的常有，而被认为会断灭，因为那些不理解世间真相的人们对此非常执著。还有，从色到一切种智之间的所有法，通过量成立，并且说它们没有真实成立，这就是承认了两种边。因为（183a）诸法不空其自性而承认通过量成立，所以是常边。而当考察它们时，又承认它们变成了无实，所以就变成了承认断边。如果某事物自性存在，那么它就不会不存在，所以是常。说先前存在现在不存在，那么就会导致断灭。因此，世尊和所有论典作者的如此清晰的教证，却被颠倒地解释，以至于自宗
English
Because it leads to great attachment, the Complete Buddha and Nagarjuna and others hold this view. The sutra says: Whatever is the Perfection of Wisdom, in it, the notion that form is permanent, and that it is impermanent, are not found. If form itself is not found, how can permanence or impermanence be established? (182b) Similarly, it is said up to omniscience. The treatise says: To say 'it exists' is to grasp at permanence. To say 'it does not exist' is to view it as annihilation. Therefore, the wise should not abide in existence and non-existence. If something exists by its own nature, then it is not non-existent, so it is permanent. To say that something existed before but does not exist now, then it will lead to viewing it as annihilation. And it says: If one asserts that things exist, then it will lead to viewing them as permanent and annihilated, because that thing will become permanent and impermanent. And so on. Therefore, if one's own system asserts that things are permanent and impermanent, what will happen? It will become an assertion of either permanence or annihilation in meaning. Moreover, when one's own system asserts either existence or non-existence, then both permanence and annihilation are actually asserted. Because asserting that a phenomenon does not exist, that phenomenon becomes annihilated. If it does not exist, then depending on that non-existence, a phenomenon of existence will come into being. In this way, that existence depends on that annihilation of non-existence, and is grasped as permanent. And asserting that a phenomenon exists, that phenomenon becomes permanent, and if it exists, then depending on it, a phenomenon of non-existence will come into being. In this way, that non-existence depends on that permanent existence, and is considered to be annihilated, because those who do not understand the truth of the world are very attached to this. Furthermore, all phenomena from form to omniscience are established by valid cognition, and saying that they are not truly established is to assert both extremes. Because (183a) phenomena are asserted to be established by valid cognition without emptying their own essence, it is the extreme of permanence. And when they are examined, it is asserted that they become unreal, so it becomes an assertion of the extreme of annihilation. If something exists by its own nature, then it is not non-existent, so it is permanent. To say that something existed before but does not exist now, then it will lead to annihilation. Therefore, the clear statements of the Bhagavan and all the treatise writers are interpreted perversely, so that one's own system...
Chinese
接受无自性的法，不要停留在常断二大边。这里，至尊一切智者涅巴惹钦的道歌中说：二谛的自性，在真假二者中，真实的，以自性存在的法，自性存在，是世间和论典的讲述者们所赞同的。在世尊之母等经典中，二谛各自为真假，对于真实的真实二者，自性和特征，以及自性都无法明确指出，反复强调。这样对于无法明确指出的，谁会安立自性呢？在那里也不能安立，以无名执著名，对于具有戏论特征的愚人，我惹巴视为稀奇。应当忆念这甘露妙语。因此，如经中所说：化身所化的化身，以神变圆满而化现，化身所化的化身，再次如他者所化现。同样，作者所作的业，所作如同化现之相。譬如化身所化现的他者化身，如是行持。烦恼、业和身体等，作者和果，如乾闼婆城，如阳焰、梦幻一般。以化身等的比喻，从二谛中显现的自性出发，说明这些法无自性，如同无自性之法的自性一般，在世间以生灭等各种方式，依缘而生。第三，真实和，顺带所说的业果之依处，以不了义的方式宣说。第一，虽然无自性，但业果的关系是合理的，以及用比喻来证明这个道理，以及避免对此无止境的过分推论。第一是：因为自性不灭，所以即使没有阿赖耶识也能起作用。在某些情况下，即使业已消失很久，也能产生真实的结果。因此，在二谛中，因为没有自性，所以不仅从常断的观点中解脱出来，而且在世俗谛中，即使业已消失很久，为了业果的关系，阿赖耶识等事物的自性
English
Accept the Dharma of no self-nature, and do not dwell on the two great extremes of permanence and annihilation. Here, in the doha of the venerable omniscient Nyenpa Rechen, it says: In the nature of the two truths, among the two, true and false, the true, the Dharma that exists as its own nature, existence as its own nature, is what the world and the expounders of treatises approve of. In the Mother of the Bhagavan and other scriptures, the two truths are separately true and false, for the two truths of the true, nature and characteristics, and self-nature cannot be clearly pointed out, it is repeatedly emphasized. Thus, for what cannot be clearly pointed out, who would establish self-nature? There also, it cannot be established, by grasping at the nameless, for the fool with characteristics of elaboration, I, Repa, consider it wonderful. This supreme nectar of speech should be remembered. Therefore, as it is said in the scriptures: The emanation emanated by the emanation, emanates with the perfection of miraculous powers, the emanation emanated by the emanation, again like another emanated. Similarly, whatever action is done by the doer, what is done is like the appearance of an emanation. For example, the other emanation emanated by the emanation, acts in that way. Afflictions, actions, and bodies, etc., the doer and the result, are like a city of gandharvas, like a mirage, a dream. With the example of emanation, etc., starting from the nature of mere appearance in the two truths, it is explained that these dharmas are without self-nature, and like the self-nature of dharmas without self-nature, they arise dependently in various ways such as arising and ceasing in the world. Third, the real and, incidentally, the basis of karmic results, are explained in an indirect way. First, although there is no self-nature, the relationship of karmic results is reasonable, and the meaning is proved by means of examples, and avoiding excessive speculation on this without end. The first is: Because self-nature does not cease, therefore, even without the alaya consciousness, it can function. In some cases, even if the karma has ceased for a long time, it is known that a true result can arise. Therefore, in the two truths, because there is no self-nature, not only are we liberated from the views of permanence and annihilation, but also in the relative truth, even if the karma has ceased for a long time, for the sake of the relationship of karmic results, the self-nature of things such as the alaya consciousness