Tibetan
།དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མིན། །རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་སུའང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལས་གཞན་དུ་དཔལ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ལ་འདི་འདྲི་བར་བགྱི་སྟེ། ཁྱེད་ཅག་རང་(༡༨༡ན) ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་ལ་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་འཇོག་གིན་འདུག་པས་དེ་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཅན་དུ་སྨྲས་ཀྱང་མཐར་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་སྨྲ་ཞིང༌། སེམས་པར་སོང་བས་རྟག་ཆད་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་འདི་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་དོར་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན། དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་བདེན་མེད་དང་བདག་མེད་དུ་གྲུབ་ཅིང༌། ཡོད་པར་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་གཞུང་རྩ་འགྲེལ་འདི་དག་གི་ཕྱོགས་སྔར་གང་བཞག་པ་དེ་རང་ལུགས་སུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དང༌། དོན་དམ་པ་ནི་བདེན་པར་མེད་པ་ཞེས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་རང་བཞིན་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་ཡུལ་རང་ངོས་རང་དབང་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་གི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡོད་མེད་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་བཞག་པས་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་རོ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་སོགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་མཛད་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ངོར་བྱས་ཀྱི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་ལ་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་མཛད་པ་ལས་གཞན་དུ་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་ཤིག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་(༡༨༡བ) པར་མཛད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མཛད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་ཙོང་ཁ་པ་བཞེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་གྲུབ་དེ་བདེན་གཉིས་གང་གིའང་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་པའི་ངོར་ཡང་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུ་དེའི་རང་ངོ་སྟོང་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭ་མ་སྐྱེས་པས་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཚེ་དང་མི་ལྡན་པས་སྐྱེ
Chinese
那些不是常恒，也不是断灭。缘起的法，那些不是常恒，也不是断灭，因为在二谛中也没有自性的缘故，如影像一般。因此，除此之外，应当向伟大的宗喀巴大师及其追随者们询问：你们自己的宗派对于二谛的自性和相状安立得很好，如果那样，即使说具有相状和自性，最终也只是在说见解，心中已经远离了从常断等一切边见中解脱出来的甚深空性之义，从遥远的地方抛弃了。因为你们在世俗中承认一切世俗法都是以名言量成立而存在的，而胜义谛则是以理智量成立为无实和无我的，因此在胜义中也承认是存在的。这样，这些论典的根本和注释先前所立的宗派就会变成自己所承认的宗派，因为在二谛中都承认自性，在世俗中承认存在的自性，在胜义中则承认不是真实存在的不存在的自性。对此，并没有承认自性，自性只是安立在境从自身自在地真实成立之上。仅仅安立二谛的有无的自性或自己的体性，并不会变成承认自性。他们这样说。对于二谛，圆满正等觉佛陀和圣者龙树等所作的自性有无的观察，是在以名言进入所知境的世间共称的层面所作的，而不是在二谛的体性或自性上观察体性和自性的有无，更不是在如同不存在的兔角和石女之子一样的法上观察自性的有无，因为不需要那样做。特别是宗喀巴所承认的作为理由的破斥对象的真实成立，即使在二谛的任何一方，甚至在世间人的显现层面，也不是体性和自性，因此，像那样的事物的自相空性，并不能成立二谛的自性空性。就像兔角没有产生，不会导致苗芽不产生一样，石女的儿子不具备寿命，
English
Those are neither permanent nor annihilated. Those dependent arising phenomena are neither permanent nor annihilated, because there is no self-nature in either of the two truths, like an image. Therefore, apart from this, we should ask the great Tsongkhapa and his followers: Your own school establishes the self-nature and characteristics of the two truths very well, if so, even if you say that it has characteristics and self-nature, in the end you are only talking about views, and the profound meaning of emptiness, which is liberated from all extremes such as permanence and annihilation, has been abandoned from afar. Because you acknowledge that all worldly phenomena exist as established by conventional valid cognition in the conventional sense, and the ultimate truth is established as unreal and selfless by rational valid cognition, therefore you also acknowledge its existence in the ultimate sense. In this way, the tenets previously established in the root and commentary of these treatises will become the tenets that you yourself acknowledge, because you acknowledge self-nature in both of the two truths, in the conventional sense you acknowledge the self-nature of existence, and in the ultimate sense you acknowledge the self-nature of non-existence as not truly existing. Regarding this, self-nature is not acknowledged, self-nature is only established on the basis of the object being truly established from its own side and independently. Merely establishing the self-nature or one's own essence of the existence or non-existence of the two truths will not become an acknowledgment of self-nature. That's what they say. The examination of the existence or non-existence of self-nature in relation to the two truths by the Complete Perfect Buddha and the glorious protector Nagarjuna and others was done in the context of worldly conventions entering knowable objects through nomenclature, but not examining the existence or non-existence of essence and self-nature in the essence or self-nature of the two truths, and even less examining the existence or non-existence of self-nature in a phenomenon like the non-existent rabbit's horn and sterile woman's child, because there is no need to do so. In particular, the true establishment that is the object of negation of the reason accepted by Tsongkhapa is not essence and self-nature even in the appearance of either of the two truths, even in the appearance of worldly people, therefore, the emptiness of the self-nature of such a thing does not establish the emptiness of the self-nature of the two truths. Just as the rabbit's horn is not born, it will not cause the sprout not to be born, the sterile woman's son does not possess life,
Tibetan
ས་བུ་ལྷས་བྱིན་ཚེ་དང་མི་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་ལྟར་ན་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་རིགས་པར་ཐལ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པ་དེ་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། འདོད་ན། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་དང་ངོ་བོ་རང་ལུགས་ལ་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་རང་བཞིན་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ངག་དོན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་མེད་རིགས་པས་གནོད་ཡུལ་མིན་པར་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་རྟག་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ཆ་དེ་དབུ་མའི་རིགས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་མ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དེ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་མེད་པའི་ཆད་པ་ཉིད་དུ་མ་དམིགས་ལ། ཡོད་པའམ་རྟག་ན་མེད་པ་དང་ཆད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། འདོད་(༡༨༢ན) ན་ཅིར་འགྱུར། ཡང་གང་དུ་དངོས་པོ་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ཡོད་པ་རང་བདེན་པར་མི་བསླུ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན། རྟེན་འབྱུང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དངོས་ཆོས་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ། ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་བདེན་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་བཅོས་མ་ལས་དངོས་ཆོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བཅོས་མ་བསླུ་ཆོས་ཐ་སྙད་དུའང་བརྫུན་པ་མི་འབྱུང་བར་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་རང་བདེན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། ཅེས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྔོན་ཉིད་ནས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ་ཅེས་པ་འདི་ནི་རྨ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབུ་མའི་སྟོང་ཐུན་ཆུང་བར། ཇི་སྐད་དུ། གང་དབུ་མ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པར་སྨྲ་བ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་འཇུག་སྟེ་རྒོལ་བ་ན། རྩོད་མེད་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་དང༌། ཟླ་གྲགས་སོགས་ཀྱང་དེའི་རྗེས་བརྗོད་མཛད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ནི་གང་དུའང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སོ།།མདོར་ན། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡང་དབུ་མ་པས་རང་ལུགས་ལ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཇོག་ཅིང་ཁས་བླངས་ན་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་
Chinese
就像土地神赐予的儿子不会变成没有寿命一样。不仅如此，按照您的说法，所谓的“自性”也应该只能安立在事物以自身体性存在的方式的真实成立上。因为所谓的“无自性”仅仅是指事物不是以自身体性存在的方式真实成立。宗因已承认。周遍为世间所承认。如果承认，那么真实成立的法应该存在于所知上。因为所知在自性上、在特征上、在本体自性上，对于二谛的真实成立都有衡量成立，哪有什么自性被真实成立所遍及的呢？语词的意义。世俗中，名言衡量成立的业因果不欺骗，不是以理智所能损害的对象，这个法。这样的事物应该是常有的。这样的事物，其作用部分，不是中观理智在二谛上所要否定的对象。如果不是这样，那么名言衡量成立它存在，因此不会被视为不存在的断灭。如果存在或者常有，那么就不是不存在和断灭。宗因已承认。周遍为世间所承认。如果承认（182a）那会怎么样呢？还有，在任何地方，事物衡量成立的存在，如果不是自真相不欺骗，那么这个法。缘起如幻的事物应该会断灭。因为名言衡量成立的，其自身体性不真实的因缘造作，事物的结果造作不欺骗，名言中也不会出现虚假，名言衡量成立的因果会产生自真相。宗因已承认。周遍为世间所承认。难道龙树不是早就这样说过了吗？周遍为世间所承认，这是玛嘉巴大师菩提精进的《中观空性论》中所说的。如是说：凡是随顺中观的人，以及相反的说法，都是世间人所承认的。如果随顺世间而进行辩论，那么无诤的大自在者大学者龙树和月称等也只是重复他的话而已。否则，随顺和相反在任何地方都没有被承认。总之，任何有无的法，中观师都不会安立为自己的宗派。如果这样安立和承认，那么就会堕入常断二边。
English
Just as a son given by the earth god will not become without life. Moreover, according to you, the so-called "self-nature" should only be established on the true establishment of things in the way they exist with their own entity. Because the so-called "no self-nature" only refers to the fact that things are not truly established in the way they exist with their own entity. The reason is accepted. The pervasion is accepted by the world. If you admit it, then the truly established dharma should exist on the knowable. Because the knowable has measureable establishment on its own nature, on its characteristics, and on its own entity of the two truths, how can there be any self-nature pervaded by true establishment? The meaning of the words. In the conventional, the karma of cause and effect that is established by name and measure is not deceptive, and is not an object that can be harmed by reason, this dharma. Such a thing should be permanent. Such a thing, its functional part, is not the object to be negated by the Madhyamaka reason on the two truths. If it is not so, then the name and measure establish that it exists, so it will not be regarded as the annihilation of non-existence. If it exists or is permanent, then it is not non-existence and annihilation. The reason is accepted. The pervasion is accepted by the world. If you admit (182a), what will happen? Also, wherever the existence of things is established by measure, if it is not the self-truth that does not deceive, then this dharma. The phenomena of dependent arising like illusion should be cut off. Because the cause and condition of the name and measure established that its own entity is not true, the result of the phenomena is not deceptive, and falsehood will not occur in the name and measure, the cause and effect of the name and measure established will produce self-truth. The reason is accepted. The pervasion is accepted by the world. Didn't Nagarjuna say this long ago? The pervasion is accepted by the world, which is said in the "Madhyamaka Emptiness Theory" by the great peacock master Bodhicitta. As it is said: Those who follow the Madhyamaka, and the opposite statements, are accepted by the world. If you argue in accordance with the world, then the undisputed great master Nagarjuna and Chandrakirti are only repeating his words. Otherwise, following and reversing have not been accepted anywhere. In short, any dharma of existence or non-existence is not established as one's own tenet by the Madhyamaka. If you establish and admit it in this way, then you will fall into the extremes of permanence and annihilation.