Tibetan
གྲུབ་ན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་མི་སྟོང་པ་གང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དོན་ལ་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་ཆོས་ལ་སྐྲག་པ་མེད་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱི་ཆོས་ལ་ཁྱེད་མོས་པར་བྱེད་པ་ནི་ལྷ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་ལ་ལྡན་པར་འདོད་ན། ཡོད་པ་ལ་མེད་པ་ལྡན་པའི་རྣམ་གཞག་དེ་ལྟར་ན། དེ་ལྟར་ལྡན་བྱེད་ཀྱི་ལྡན་པ་དངོས་པོའམ་དངོས་མེད་གང་ཡིན། གང་ཡང་ཡིན་པ་དང་མིན་པའི་ལྡན་པའི་རྫས་ཞིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྨྲ་ན་ནི་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར་འདོད་པས་ངོ་ཚ་བ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེས་ན་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་ཡང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་སུ་སྨྲ་བར་རློམ་ནས། བུམ་ཡོད་ལ་བུམ་པ་བདེན་མེད་ཀྱི་མེད་པ་དེ་བུམ་ཡོད་ཀྱི་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ལ་བྱས་མི་རྟག་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་ཡོད་པ་ལ་མེད་ཆོས་ཇི་ལྟར་ཡོད། མེད་པ་ཡོད་པ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་སོང་ན་མེད་པ་དེ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ལེགས་པར་བསམ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །མྱང་འདས་བདག་གིར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སེམས་ཙམ་པ་སོགས་ཀུན་གཞིའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གནས་ངན་ལེན་མི་འཛིན་པ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ལ། དེ་ལྟར་ན་དངོས་གྱུར་གྱི་མྱང་འདས་ཁས་བླངས་པས་གང་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་རང་(༡༧༥བ) བཞིན་གྱི་མྱང་འདས་མེད་ན་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་འབྱུང་བའི་སྐབས་ཡོད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་རེ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་དང༌། མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་དང༌། ལས་འབྲས་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དཔྱད་ནས་བཞག་བྱ་མིན་པ། དཔྱད་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་བདག་ཅན་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་ཏུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །འཕགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དོན་དམ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ན། བདག་གཞན་གྱི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་རིགས་ཆུག་སྟེ། དེར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་སོགས་མངོན་རྗེས་དག་གི་ཚད་མས་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཚད་གྲུབ་མི་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་ནི་བདེན་པ་གཉིས་མི་བརྗོད་པར་བདེན་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །བདེན་གཅིག་མར་འདོད་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་སྐྱེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བདེན་པ་གཉིས་ཞེས་པའང་བལྟོས་ནས་བཞག་གི། བདེན་པ་གཉིས་སུ་གྲུབ་ནས་གཉིས་སུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བལྟོས་བཞག་གི་ཚེ་ན་ཡང་བདེན་པ་དང་བརྫུན་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ལས། འཇིག་རྟེན་བརྫུན་པའི་བདེན་པ་ཞེས་འགལ་འདུའི་ཚིག་ལ་སུ་ཡང་ངེས་པ་མི་འདྲེན་པས། བདེན་པ་བདེན་ཞེས་པ་ལ་རང་ཚིག་འགལ་བ་མེད་པ་ཙམ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པར་ཡིད་ཆེས་སུ་རློམ་པའི་བློ་ངོ་དང་བསྟུན་ནས། བརྫུན་པ་མི་བདེན་པས་དེར་བལྟོས་ཀྱི་མི་བརྫུན་པ་བདེན་ནོ་ཞེས་པ་ཙམ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་རྗེས་བརྗོད་དུ་སྨྲ་ཡི། ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་སུ་བདེན་པ་གཅིག་པར་བཞེད་པ་ནི་མ་ཡིན་(༡༧༦ན) པའི་ཕྱིར། གྲགས་ངོར་ཅུང་ཟད་དཔྱད་ན་བདེན་གཅིག་མར་བརྗོད་པའང་ཡོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དོན་དམ་པར་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དགེ་སློང་དག་བདེན་པ་དམ་པ་འདི་ནི་གཅིག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་བརྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། འཇིག་རྟེན་པ་དང་བསྟུན་ནས་ཀུན་རྫོབ་ལའང་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསླད་མ་བསླད་ཀྱི་དབང་ལས་མ་བསླད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་གཅིག་མར་འདོད་ལ། ཅིག་ཤོས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་བདེན་པར་མི་འདོད་པས་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གནད་འདི་ལྟ་བུ་ནི་རྗེ་བཙུན་བླ་མ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་མཉན་པ་རས་ཆེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཉེ་བར་བརྒྱུད་དེ་ཁོ་བོའི་སྙིང་གི་པདྨ་རབ་ཏུ་སད་པ་ལྟ་བུ་ལས་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ཆེས་ཉུང་ངོ༌། །འདིར་ཟི་ལུང་པཎ་ཆེན་ན་རེ། དོན་དམ་བདེན་གཅིག་མར་བསྒྲུབ་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་འཇོག་ལ། ཐ་མར་ལྟ་ཞིག་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ནི་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དགོས་པ་བྱུང་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་སུ་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་དང་འཇོག་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་བརྗོད་ཙམ་དུ་དེར་འཇོག་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རིགས་པས་དཔྱད་ནས་རང་ལུགས་ལ་བདེན་གཅིག་བདེན་གསུམ་སོགས་ཀྱི་བདེན་པ་འཇོག་པ་དབུ་མ་པའི་(༡༧༦བ) དགག་བྱ་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་ཁས་ལེན་ན་དེ་ལས་མི་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཉིས་པ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཙམ་ཞིག་ནི་ལྟ་ཞིག
Chinese
如果成立，那么所谓的空性会变成什么呢？因为哪里有不空的东西呢？实际上，如果不害怕常断之法，那么你信奉的名为空性的法，就只不过是取悦天神而已。特别是，如果认为无实体的空性具有实体，那么，在有之上具有无的形态是那样的，那么，那样具有能具有的具有是实体还是非实体呢？如果说是什么既是又不是的具有之物等等，那就是像胜论派一样的主张，是无耻的。因此，在这雪域（指西藏）也自诩为应成派中观宗的论者，认为瓶存在时，瓶子无自性的无，就像瓶存在的有之自性一样，像无常一样成为一体，那么，有之上怎么会有无的法呢？如果无与有成为一体，那么无怎么会变成无呢？应该好好思考。请将涅槃据为己有，像唯识宗等不执着阿赖耶识自性的恶劣之处，就会变成从痛苦中解脱，这样承诺。如果那样，因为承诺了实有的涅槃，如果对任何主张实有的一方来说，没有自性的涅槃，那么就不会有不住的涅槃出现的机会，这是显示了没有成果的希望。第三，舍弃与世俗相违，舍弃与所见相违，舍弃与业果相违。第一，世俗不是经过观察后安立的，如果观察，那么就是二谛皆离戏论之理。第一，因为这些事物如果进行分析，它们本身不是在具有自性的事物之外能够找到的，因此，对于世间的名言，不要进行分析。圣者的瑜伽士在胜义谛上入定的时候，遮破自他的生是合理的，因为在那里没有生。在世俗中，自己的自性之事物无疑会从他者产生，因为色等为现量和比量所见。如果不承认世俗是量成立的，那么就不会说二谛，而只会变成一谛。因为不能认为是一谛，所以是从他生
English
If it is established, then what will the so-called emptiness become? Because where is there something that is not empty? In reality, if you are not afraid of the laws of permanence and annihilation, then your belief in the dharma called emptiness is merely pleasing the gods. In particular, if you think that emptiness without substance has substance, then, the form of having nothing on existence is like that, then, is that having that has the ability to have, a substance or a non-substance? If you say that it is something that is both and not having, etc., then that is like the assertion of the Vaisheshika school, which is shameless. Therefore, in this land of snow (referring to Tibet), they also claim to be proponents of the Prasangika Madhyamaka school, thinking that when a pot exists, the non-self-existent non-existence of the pot, like the nature of the existence of the pot, becomes one like impermanence, then, how can there be a law of non-existence on existence? If non-existence becomes one with existence, then how can non-existence become non-existence? You should think carefully. Please take Nirvana as your own, like the Yogacara school, etc., if you do not cling to the bad place of the nature of Alaya consciousness, you will become liberated from suffering, this is the promise. If so, because you have promised a real Nirvana, if for any party that claims reality, there is no self-existent Nirvana, then there will be no opportunity for a non-abiding Nirvana to arise, this shows a hope without fruit. Third, abandoning what contradicts the conventional, abandoning what contradicts the seen, and abandoning what contradicts the law of karma. First, the conventional is not established after investigation, if investigated, then it is the reason why both truths are free from elaboration. First, because these things, if analyzed, are not found outside of things that have their own nature, therefore, do not analyze the worldly expressions as true. When a noble yogi meditates on the ultimate truth, it is reasonable to refute the birth of self and other, because there is no birth there. In the conventional, the object of its own characteristic will undoubtedly arise from others, because form etc. are seen by direct perception and inference. If you do not admit that the conventional is established by valid cognition, then you will not say two truths, but will only become one truth. Because it cannot be considered as one truth, it is born from others.
Chinese
如果说，仅仅世俗谛存在被证实，那么“二谛”也是观待而安立的。不是二谛成立之后才安立为二的。即使在观待安立之时，在真和假的二谛中，谁也不会对“世间虚假的真谛”这种自相矛盾的说法产生定解。因此，仅仅因为“真谛是真”这句话本身没有矛盾，就相信能从中产生定解，这是顺应自以为是的想法，而说“虚假是不真实的，因此观待于它，不虚假的就是真实的”，这仅仅是随顺世间而说的。因为应成派并不认为自宗中存在唯一的真谛（176a）。稍微在名言上进行观察，也有说真谛是唯一的。如世尊所说：“究竟上没有二谛，比丘们，这个殊胜的真谛是唯一的，即不欺骗之法的涅槃。一切行都是虚假的，是欺骗之法的。”例如，随顺世间，在世俗谛中，也根据暂时的错乱因是否欺骗，而认为不欺骗的世俗谛部分在世俗谛中是唯一的真谛。而另一部分即使在世俗谛中也不认为是真实的，因此分为正谬二者。这种要点，是从至尊上师桑结年巴仁波切的面前近传，如同我心中莲花盛开一般，但在雪域藏地，对此清晰了悟的人非常稀少。这里孜隆班钦说：“中观应成派在中间遮遣自我的阶段安立究竟真谛是唯一的，但在最后遣除一切的阶段则不安立。”必须这样解释。但这样也不合理。如果在中间遮遣自我的阶段这样承认，那么是中观派自宗这样承认和安立，还是仅仅随顺他宗的说法而这样安立？如果是前者，那么应成派就会有自宗的破立，并且通过理智进行观察后，在自宗中安立真一、真三等真谛，这是中观派（176b）所要破斥的真实对象。如果承认这一点，那又有什么不合理的呢？如果是后者，那么仅仅是说说而已。
English
If it is established that only conventional truth exists, then the term "two truths" is also established in dependence. It is not that the two truths are established and then established as two. Even at the time of dependent establishment, among the two truths of truth and falsehood, no one would have certainty about the contradictory statement "worldly false truth." Therefore, merely because the statement "truth is true" is not self-contradictory, to believe that certainty can be derived from it is to comply with a self-righteous mind. To say, "falsehood is not true, therefore, in relation to it, what is not false is true," is merely speaking in accordance with the world. This is because the Prasangikas do not hold that there is only one truth in their own system (176a). If we examine it slightly in terms of renown, there are also those who say that truth is one. As the Bhagavan said, "In ultimate reality, there are not two truths. O monks, this supreme truth is one, namely, nirvana, which is of the nature of non-deception. All conditioned phenomena are false, of the nature of deception." For example, in accordance with the world, even in conventional truth, depending on whether the temporary cause of error deceives or not, the part of conventional truth that does not deceive is considered to be the one truth in conventional truth. And the other part is not considered true even in conventional truth, so it is divided into right and wrong. Such a key point as this was transmitted closely from the venerable great lama Sangye Nyenpa Rinpoche, like the lotus of my heart blooming fully, but in this land of Tibet, there are very few who clearly understand it. Here, Zilung Panchen says, "The Madhyamika Prasangikas establish the ultimate truth as one during the stage of refuting self in the middle, but they do not establish it during the stage of refuting everything at the end." It must be explained in this way. But this is also unreasonable. If you admit it in the stage of refuting self in the middle, then is it that the Madhyamikas admit and establish it in their own system, or do they merely establish it there by following the statements of others? If it is the former, then the Prasangikas will have their own assertions and refutations, and after examining with reason, establishing truths such as one truth and three truths in their own system is the actual object to be refuted by the Madhyamikas (176b). If you admit this, then what is unreasonable about it? If it is the latter, then it is just talk.