Tibetan
འགྱུར། དེའི་ཆེད་དུ་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་མ་རིག་རྐྱེན་ཅན་ཏེ། །འདུ་བྱེད་དེ་དག་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་མིན། །འདུ་བྱེད་མ་རིག་འདི་གཉིས་སྟོང་པ་སྟེ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གཡོ་བ་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་རྟག་མིན་ཆད་པ་མིན། །ཅེས་དང༌། འཕགས་པ་ལྷས། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལྡོག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་རྟག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟེན་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་སྐུར་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རིགས་མིན་དེ་ཕྱིར་དངོས་ཡོད་མིན། །དེས་ན་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ངེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གལ་ཏེ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་སྟོང་ཉིད་དེས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མེད་པར་སྨྲས་པས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མཐོང་བ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཐོ་བས་བུམ་པ་འཇིག་པ་(༡༧༢བ) བཞིན་ནོ། །འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དཀོན་བརྩེགས་ལས། འོད་སྲུང་གཞན་ཡང་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྟོང་པ་དང༌། གང་མཚན་མ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། གང་སྨོན་པ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་སྨོན་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། གང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དང༌། གང་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། གང་མ་བྱུང་བས་ཆོས་རྣམས་མ་བྱུང་བར་མི་བྱེད
Chinese
翻译：为此，经中说：诸行以无明为缘，诸行彼等非即彼，诸行无明此二空，自性即是离动摇。又，论典中也说：何者所依何者生，彼者暂时非即彼，非异于彼亦非他，是故非常亦非断。圣天说：何故事物有迁变，因此不断亦不生，何故事物有还灭，因此不恒亦非常。第二，若自相依而变，于彼否认故，事物坏灭之故，空性若成事物坏灭之因，则非理，故无实有。因此，任何事物皆无以自相而生，此必定无疑地应予承认。若非如此，倘若色乃至一切种智之法，非仅是分别假立，而是以自相，即以自性之因和缘而生起，则空性说事物之自性存在成为不存在，则成为事物坏灭之因。瑜伽士们见空性时，因否定事物以自相而生，故使事物坏灭。犹如以锤击毁瓶子（172b）一般。若如是主张，则不合理，因为事物并非具有自性之生。如《宝积经》中说：善护，又，以中观之道如实分别诸法，并非以空性使诸法成空，而是诸法自性本空；以无相使诸法成无相，而是诸法自性无相；以无愿使诸法成无愿，而是诸法自性无愿；以无作使诸法成无作，而是诸法自性无作；以无生之法不使成无生，而是诸法自性无生；以无起不使诸法成无起
English
Translation: For this reason, the sutra says: All formations are conditioned by ignorance; those formations are not inherently existent; these two, formations and ignorance, are empty; by their very nature, they are free from movement. Also, the treatise says: Whatever arises in dependence on something, that is not exactly that thing for the time being; it is neither different from it nor other than it; therefore, it is neither permanent nor discontinuous. Aryadeva says: Because things change and transform, therefore they are not discontinuous; because things revert and perish, therefore they are not permanent. Secondly, if one's own characteristic depends on change, then by denying that, things are destroyed. If emptiness becomes the cause of the destruction of things, then that is not reasonable; therefore, there is no real existence. Therefore, it must be undoubtedly admitted that no thing arises by its own characteristic. If it is not like that, if all the dharmas from form up to omniscient wisdom are not merely conceptually imputed, but arise or are produced by their own characteristic, that is, by relying on the cause and condition of their own essence, then emptiness, by saying that the nature of things exists and becomes non-existent, would become the cause of the destruction of things. When yogis see emptiness, because they deny that things arise by their own characteristics, they cause things to be destroyed, just like destroying a vase with a hammer (172b). If that is the assertion, then it is not reasonable, because things do not have the nature of arising by their own essence and characteristics. As it says in the Ratnakuta Sutra: "O Kashyapa, furthermore, the right and individual discernment of the dharmas of the Middle Way does not make the dharmas empty by emptiness itself; rather, the dharmas themselves are empty. That which is without signs does not make the dharmas without signs; rather, the dharmas themselves are without signs. That which is without aspirations does not make the dharmas without aspirations; rather, the dharmas themselves are without aspirations. That which is without manifestation of activity does not make the dharmas without manifestation of activity; rather, the dharmas themselves are without manifestation of activity. That which is unborn by the unborn dharmas does not make them unborn; rather, the dharmas themselves are unborn. That which is unarisen does not make the dharmas unarisen.
Tibetan
་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མ་བྱུང་བ་དང༌། ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །འདིར་ཤར་ཙོང་ཁ་པའི་དབུ་མའི་སྲོལ་ཆེན་པོར། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཚུལ་ལ། བུམ་པ་བུམ་པས་མི་སྟོང་ལ་བུམ་པ་བདེན་པས་སྟོང་པ་བུམ་པ་རང་སྟོང་པའི་དོན་ཡིན་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་གཞུང་འདི་རྩ་འགྲེལ་སོགས་དབུ་མའི་གསུང་རབ་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་གང་བཀག་པའི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ཉིད་འདིར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་ལུགས་འདིར་ནི་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་ཆོད་པ་ལེགས་པར་བཀག་ནས་ཁྱབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལེགས་པར་བསྟན་ལ། ཁྱེད་ཀྱིས་ནི་ལུགས་འདིར་དེ་ལས་བཟློག་ནས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྨྲ་བ་(༡༧༣ན) འགོག་པ་ནི། དཔེར་ན། སེམས་ཙམ་པས་གཞན་དབང་རྣམ་རིག་གི་སྟེང་དུ་གཟུང་འཛིན་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་སྨྲ་ཡང༌། གཞན་དབང་རྣམ་རིག་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་འདོད་པ་ལ། ཁྱོད་འདོད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དཔྱིས་ཕྱིན་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདེན་པ་གཉིས་ལས་དོན་དམ་པར་མི་སྟོང་པའི་ཆོས་ཤིག་ལྷག་མར་ལུས་པས་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཚེ་བར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་ནོངས་པ་ཕར་ལ་བསྐུར་བར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། ཁྱེད་འདོད་པའི་དབུ་མའི་ལུགས་དེ་ལྟར་ན། སེམས་ཙམ་པ་སོགས་དངོས་སྨྲ་བ་ལ་ནོངས་པ་ཕར་ལ་བསྐུར་བ་དེ་ཚུར་ལ་ལོག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱེད་ཅག་དབུ་མ་པས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་སྨྲ་བ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཁས་ལེན་ནོ། །ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། བུམ་པ་ཆོས་ཡིན་པ་ནི་གང་ཞིག དེ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་ལྷག་མར་ལུས་ལ། བུམ་པ་སྡོད་ལུགས་ཀྱིས་བདེན་གྲུབ་ཉི་ཚེ་བས་སྟོང་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ན། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་དེ་རྟགས་གསལ་ཁྱབ་པ་གང་ལའང་ལན་འདེབས་ཀྱི་སྤ་བཀོང་བར་མི་འགྱུར་རམ། ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན། བུམ་པ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནམ་མིན། མ་ཡིན་པར་འཆད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱད་ཀྱི་དབུ་མའི་འཆད་ཚུལ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲའི་དབུ་མ་པར་ཁས་ལེན་གྱིན་འདུག་པའི་ཕྱིར། ཡིན་ན་བུམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཆུ་སྐྱོར་ཞབས་ཞུམ་ལྟོ་ལྡིར་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་(༡༧༣བ) ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཡིན་ནམ། སྡོད་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི
Chinese
彼（指经文）。“诸法皆不生”等，广为宣说。此处，在东宗喀巴大师的中观大传统中，关于诸法自性空性的空性之理，说瓶子不是由瓶子空，而是瓶子由真实空，瓶子是自空的意义，这实际上是承认了此论著（指《中论》）的根本和注释等中观论典所遮破的先有立场。如何承认呢？因为此宗派很好地遮止了暂时的空性能够胜任甚深空性的作用，并很好地显示了周遍的空性之理。而您却在此宗派中反过来说。因此，阻止这种将暂时的空性说成是空性之理（的行为）（173a），例如，唯识宗说在依他起识上，以所取和能取遍计所执空性的空性，但认为依他起识的自性不空。您所认为的那种空性之理，不是周遍于一切法的究竟空性，因为在二谛中还剩余一个在胜义谛中不空的法，所以说是暂时的空性，这是将过失推给主张实有的人。如果按照您所认为的中观宗的观点，那么将过失推给唯识宗等主张实有的人，就会反过来落在自己身上。像这样，你们中观宗在说空性之理的时候，声称承认周遍于一切法的空性。说这话是不合理的，因为瓶子是法，那又怎么样呢？它不是由它自己的自性空，而是剩余的。瓶子虽然由存在方式的真实成立的暂时的空性空，但并没有成立一切法都是空性，如果这样说，那么按照您的宗派所说的那位中观宗，对于任何的立宗、明显、周遍都不会不甘示弱地回答吗？按照您的观点，瓶子是自性空还是不是自性空？不能解释为不是，因为您的中观解释方式正在被承认为自性无性的中观宗。如果是，那么瓶子的自性是具有盛水、底部收缩、腹部膨胀的作用的特征（173b）的实物吗？还是由存在方式成立的？
English
That (referring to the scripture). "All dharmas are unproduced," etc., are widely proclaimed. Here, in the great tradition of Madhyamaka of Tsongkhapa, regarding the emptiness of all dharmas being empty of their own nature, saying that a pot is not empty by the pot, but the pot is empty by truth, and the pot is the meaning of being empty of itself, this is actually acknowledging the prior position that is refuted by the root and commentaries of this treatise (referring to the Mūlamadhyamakakārikā) and other Madhyamaka scriptures. How is it acknowledged? Because this school well prevents the temporary emptiness from being able to fulfill the role of profound emptiness, and well shows the nature of pervasive emptiness. But you say the opposite in this school. Therefore, preventing this (173a) from speaking of temporary emptiness as the nature of emptiness, for example, the Cittamatrins say that on the dependent nature of consciousness, there is emptiness of the emptiness of the apprehended and the apprehender, but they believe that the dependent nature of consciousness is not empty of its own nature. That kind of emptiness that you believe is not the ultimate emptiness that pervades all dharmas, because in the two truths there remains a dharma that is not empty in the ultimate truth, so it is said to be temporary emptiness, which is to shift the fault to those who assert reality. If according to the view of the Madhyamaka school that you believe, then shifting the fault to the Cittamatrins and other assertors of reality will turn back on oneself. Like this, when you Madhyamikas speak of the nature of emptiness, you claim to acknowledge the emptiness that pervades all dharmas. Saying this is unreasonable, because the pot is a dharma, so what? It is not empty of its own nature, but remains. Although the pot is empty of the temporary emptiness of being truly established by the way it exists, it has not been established that all dharmas are emptiness, if you say so, then wouldn't that Madhyamika who speaks according to your school not be unwilling to answer any of the assertions, clarity, and pervasiveness? According to your view, is the pot empty of its own nature or not empty of its own nature? It cannot be explained as not being, because your way of explaining Madhyamaka is being acknowledged as the Madhyamaka of the assertion of no self-nature. If so, then is the nature of the pot the characteristic (173b) of the object that has the function of holding water, the bottom shrinking, and the belly bulging? Or is it established by the way it exists?