Tibetan
་བྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་ལང་གཤེགས་ལས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་ནི། །ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་རྣམ་བརྟགས་བཞིན། །དེས་དེ་མཐོང་ཞིང་དེ་ཡོད་ན། །ཐམས་ཅད་ཡང་དག་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་རྣམ་བརྟགས་བཞིན། །དངོས་པོ་གལ་ཏེ་བདེན་གྱུར་ན། །དེ་དངོས་མེད་པར་རྣམ་ཐར་དུ། །གང་གིས་མི་འདོད་རྒྱུ་ཅི་ཞིག །(༡༦༥ན) ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚད་མས་དེ་ཉིད་མཐོང་ཡང་ད་དུང་ཐབས་ཀྱི་ཆར་གྱུར་པའི་ཐོས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་འཕགས་ལམ་ལ་བརྟེན་པས་ཅི་སྟོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པའི་ལམ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། དེར་བསྒྲིམས་པས་འབྲས་བུ་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་མིག་སོགས་ཚད་མས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་གང་ཞིག དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་གྲོལ་བ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་པས་འཕགས་ལམ་གཞན་ཀུན་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་དེ་ཉིད་མཐོང་ཡང་མ་རིག་མ་སྤངས་པས་འཕགས་པར་མ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དོགས་ན། འོ་ན་མ་རིག་པས་བླུན་པོར་གྱུར་པའི་བློ་ཚད་མ་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ་སྟེ། ཡུལ་གང་ལ་ཡུལ་ཅན་གང་མ་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནོར་བུ་མཁན་པོ་མིན་པས་ནོར་བུ་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཏིང་རྒྱལ་ལས། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་སེམས་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་ཕྱིར་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་མིན་ཏེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བེམ་པོ་ལུང་མ་བསྟན། །དེ་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་པའི་ལམ་འདོད་གང༌། །དེས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བྱ་བ་བྱོས། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཁ་ཅིག་ལུང་འདིས་འཇིག་རྟེན་པའི་དབང་པོ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་གྱི། དབང་ཤེས་ཚད་མ་མིན་པ་བསྟན་པའི་ལུང་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་བེམ་པོ་དང་ཚད་མའི་གཞི་མཐུན་བཀར་ནས་མི་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་གོ་བ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་དེར་སེམས་ཀྱང་ཚད་མ་མིན་ཏེ། བེམ་པོ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲས་ཟིན་ལ་བཤད་གདའ་བས་(༡༦༥བ) ཁྱེད་ལྟར་ན་ལུང་དེས་སེམས་བེམ་པོར་གསུངས་པའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་དོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོག་པར་ཞེན་པ་དེ་ལྟར་དགོངས་པ་མི་ལེན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་མིག་སོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཚད་མར་གྲགས་པ་དེའང་ཡུལ་གཟུགས་དང་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེ་བར་གྲགས་ན་དེ་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ན་དེ་རྒྱུར་བྱས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ད
Chinese
བྱུང་ངོ༌། །因此《楞伽经》中说：一切事物存在，就像孩子那样分别。如果他看到那个并且那个存在，那么一切都将正确地被看到。又《六十正理论》中说：如果事物像孩子那样分别，如果事物是真实的，那么谁会不愿意从那无事物中解脱呢？(༡༦༥ན) 这样说。又，即使世间的量已经看到了那个，但仍然依赖于作为方便之部分的听闻和戒律等圣道，难道这有什么用吗？如果那样，圣道听闻等有什么用呢？在那里努力也不会有有意义的结果。世间的眼等量证悟了那个，如果那样证悟，仅凭那个就足够解脱了，因此不需要其他的圣道。又，如果怀疑世间的量虽然看到了那个，但因为没有舍弃无明，所以没有成为圣者，那么，因为无明而变得愚蠢的智慧也不是量理，因为在任何境上，任何有境没有证悟，那都不是量。就像不是宝石匠的人不认识宝石一样。因此，在《定王经》中说：眼、耳、鼻也不是量，舌、身、意也不是量。如果这些根是量，那么圣道对谁有什么用呢？因为这些根不是量，自性的物体是无记的。因此，任何想要寂灭道的人，都应该做圣道的事业。这样说。有些人认为，这个经文显示了世间的根不是量，而不是显示根识不是量，因为这里将物体和量的基础分开，显示了不能成立。这是不理解。如果那样，那里意也不是量，因为物体是无记的，这样说了(༡༦༥བ)。按照你的说法，那个经文也有说意是物体的过失。我们不接受你那样颠倒的执着，如果世间的眼等识被认为是量，那么如果说那些是从境色和俱生缘根产生的，那么那些自性是无记的，那么以那些为因的识，量，自性的ད
English
It happened. Therefore, in the Lankavatara Sutra, it says: All things exist, just as children discriminate. If he sees that and that exists, then everything will be seen correctly. And in the Sixty Stanza Reasoning, it says: If things are truly existent, as children discriminate, then what reason is there for anyone not to desire liberation from that non-thing? (༡༦༥ན) Thus it says. Furthermore, even if worldly valid cognition has seen that, what is the point of still relying on the noble path of hearing and discipline, which are parts of skillful means? If that is the case, what is the point of the noble path of hearing and so forth? Striving there would not have a meaningful result. What is it that worldly eyes and other valid cognitions realize? If one realizes in that way, that alone is sufficient for liberation, so there is no need for any other noble path. Furthermore, if one doubts that worldly valid cognition has seen that, but has not become a noble being because ignorance has not been abandoned, then the intelligence that has become foolish due to ignorance is also not valid cognition, because whatever object is not realized by whatever subject, that is not valid cognition. It is like a non-jeweler not knowing a jewel. Therefore, in the Samadhiraja Sutra, it says: The eye, ear, and nose are also not valid cognitions; the tongue, body, and mind are also not valid cognitions. If these faculties were valid cognitions, then what would the noble path do for anyone? Since these faculties are not valid cognitions, the substance of their nature is unspecified. Therefore, whoever desires the path of nirvana should engage in the activities of the noble path. Thus it says. Some say that this scripture shows that worldly faculties are not valid cognitions, but it is not a scripture that shows that sense consciousnesses are not valid cognitions, because here it separates the basis of substance and valid cognition and shows that it cannot be established. This is a misunderstanding. If that were the case, then the mind there is also not a valid cognition, because the substance is unspecified, as it is said (༡༦༥བ). According to you, that scripture also has the fault of saying that the mind is a substance. We do not accept your distorted clinging in that way. If the consciousnesses of worldly eyes and so forth are renowned as valid cognitions, then if it is said that those arise from the object of form and the co-emergent faculty, then if those natures are unspecified, then the consciousness that takes those as its cause, the valid cognition, the nature of
Tibetan
གེ་མི་དགེའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་ག་ལ་རིགས་ཏེ། རྒྱུ་ཁེགས་ན་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དགོངས་སོ། །ངག་དོན། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་དང༌། དེའི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་པའི་ཕྱིས་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་སྨྲ་བ་ཕལ་མོ་ཆེ་དང༌། འདི་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་ཡོད་པའི་གོ་ཆོད་ཟེར་བ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་འགག་སོགས་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པས་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་གོ་ཆོད་ཅིང༌། དོན་དམ་པར་སྤྲོས་དང་བྲལ་བས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གོ་མི་ཆོད་དོ་ཟེར་བ་དང༌། བདེན་གཉིས་དང་སྟོང་མི་སྟོང་དང་འདུས་བྱས་མ་བྱས་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་སོགས་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་དུ་དོན་ལ་གནས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་གནས་པ་དེ་སྤྲོས་མཐར་འགྱུར་བའི་ཆེད་དུ་བློས་བརྟགས་ངོ་ན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིགས་ཤེས་དང་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལྟར་མི་བསླུ་བར་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྐལ་དམན་ཚིག་ལ་རྟོན་པ་དག་བརྟགས་དོན་ཞེས་པའི་སྒྲས་བློ་ཆུང་འཁྲུལ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། གཉིས་ཆོས་དེ་དག་མཉམ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་སོགས་དོན་ལ་མི་གནས་པས་དེ་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་བདེན་གྲུབ་པས་སྟོང་པར་མཉམ་པར་འཆད་དགོས་ཞེས་སླར་ལྷན་(༡༦༦ན) པ་བཏབ་ནས་སྨྲ་བ་དང༌། དྲང་བའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་རྣམས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་རང་ལུགས་ལ་བཟུང་ནས་ཁས་ལེན་ཅིང༌། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དེའི་ཟློག་ཕྱོགས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང༌། བདག་གི་ངོ་བོ་མ་མཆིས་པར་གསུངས་སོ་འཚལ་ཏོ་ཅོག་དྲང་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མིན་པར་སྨྲས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་ཉིད་དུ་སྨྲ་ན་མི་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་ནས། མདོར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་བརྩམས་ནས་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་དང་བཅུ་དྲུག་སོགས་ཁྱབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལེགས་པར་བཀའ་བསྩལ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ལ་ཁས་ལེན་ལ། ལ་ལ་མི་ལེན་ཏེ། བླངས་ན་སྟོན་པ་ཉིད་ལ་ནོངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལ་གཟུ་ལུམས་རས་ཆོད་དུ་བྱེད་པ་དང༌། མདོར་ན་ཆོས་འདི་པར་སྨྲ་ན་བསྟན་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་མམ་བཞི་ཁས་ལེན་དགོས་པ་ལས། ལུགས་འདི་པས་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཀྱང་བླའི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་ལས་བཟློག་
Chinese
恶业怎么能有善果呢？因为因已断绝，果就不会产生，他是这样认为的。 语词方面：东方宗喀巴大师及其追随者，以及被引向其方向的后来的大多数应成派论者，说“像这样在名言中存在，就足以算作存在”，并且认为缘起不是与生灭等八边分离的；一切法在世俗中都是具有戏论的，因此足以算作有戏论，但在胜义中与戏论分离，因此不能算作无戏论；二谛、空与不空、有为与无为、有法与法性等一切二法，都各自在实有中存在；为了使如此存在变成戏论的终点，如果用分别念来观察，那么一切二谛之法，就像通过理智和名言的量成立一样，不会欺骗地成立为具有真实的意义，这些依赖劣等词句的人，用“考察意义”这个词语，使小智者产生迷惑；将二法说成是平等性等等，因为不符合实际情况，所以说成那样，是因为从境的角度来说是真实成立的，所以必须解释为空性平等，这样再次添油加醋地说；将不了义的经典，按照字面意思抓住并承认是自己的宗派，并且对于一切与此不符的了义经典，是否真实成立以及空性，以及其反面等等一切法，都说成是各自的自性空，并且没有我的自性，因此说“应当如此”，因为不了义不是按照字面意思说的，如果说空性是空性，就会变成不空，因此感到疑惑。 总之，从世尊的一切所知法开始，到二十空性和十六空性等普遍的空性，虽然已经很好地宣说了，但有些人承认，有些人不承认，因为如果承认，就会对导师本身造成过失，因此对善逝的教言进行公正的裁决。 总之，如果说这个法是“巴尔”（Par），就必须承认不违背教法的三个或四个法印，但这个宗派的人，无论是追随大小乘的哪一个宗派，都可以，一切法都是空性且无我的，与此相反
English
How can evil deeds have good results? Because the cause is cut off, the result will not arise, this is what he thinks. In terms of words: The great master Tsongkhapa of the East and his followers, as well as most of the later consequentialists who were drawn to his direction, say, "Existing in name like this is enough to be considered existence," and they believe that dependent origination is not separate from the eight extremes such as arising and ceasing; all dharmas in the conventional are with elaboration, so it is enough to be considered with elaboration, but in the ultimate it is separate from elaboration, so it cannot be considered without elaboration; the two truths, emptiness and non-emptiness, conditioned and unconditioned, phenomena and dharma-nature, etc., all two dharmas exist separately in reality; in order to make such existence the end of elaboration, if observed with discriminating mind, then all two truths of dharmas, just like being established by reason and nominal valid cognition, are established as having true meaning without deceiving, these people who rely on inferior words, use the term "examining meaning" to cause confusion to the small-minded; saying that the two dharmas are equality, etc., because it does not conform to the actual situation, so saying it like that, because it is truly established from the perspective of the object, so it must be explained as emptiness equality, thus adding fuel to the fire again. They grasp and acknowledge the definitive meaning scriptures as their own tenets according to the literal meaning, and for all the interpretative meaning scriptures that do not conform to this, whether they are truly established or not, and emptiness, and its opposite, etc., all dharmas, they say that each of their own nature is empty, and there is no self-nature, therefore they say "should be so", because the interpretative meaning is not said according to the literal meaning, if saying emptiness is emptiness, it will become non-empty, therefore feeling doubtful. In short, starting from all the knowable dharmas of the Bhagavan, to the well-spoken pervasive emptiness such as the twenty emptinesses and sixteen emptinesses, although it has been well proclaimed, some people acknowledge it, some people do not acknowledge it, because if acknowledged, it will cause faults to the teacher himself, therefore making a fair judgment on the words of the Sugata. In short, if saying this dharma is "Par", then one must acknowledge the three or four seals that do not violate the teachings, but for the people of this school, no matter which school of the Great or Small Vehicle they follow, it is okay, all dharmas are empty and selfless, and the opposite of this