Tibetan
་འདོད། །(༡༦༣བ) ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་མཐའ་དག་གི་སྲོག་གནད་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་ས་ར་ཧ་དང་དཔལ་ལྡན་ཤ་ཝ་རི་དབང་ཕྱུག་ནས་རྗེ་བཙུན་མར་པ་མི་ལ་སོགས་ལས་ཉེ་བར་བརྒྱུད་པའི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་བློ་འདས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཚུལ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་དུས་ཆོས་ཚུལ་འདི་ཆེས་ཆེར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་མི་ཏྲ་ཛོ་ཀིས་ཁྲོ་ཕུ་ལོ་ཙཱ་བ་ལ་གདམས་པའི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གདམས་སྐོར་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་ལུགས་འདི་ལ་དེང་སང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཁ་མཐུན་པ་རྒྱ་ནག་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ནི་ཁོང་པར་སྙིང་དང༌། དཔྲལ་བར་མིག་དང༌། དྲན་པ་སོ་ན་གནས་པ་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཡོད། གཉིས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེས་ན་དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད། ཞར་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པའི་ཡུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་འཕགས་གཞན་གྱིས། །ཅི་དགོས་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བླུན་པོ་ཚད་མར་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པའི་སྐབས་འདིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ཉིད་སྟོན་པའི་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མཁྱེན་པ་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་པས་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མཐོང་བས་མ་རིགས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་འདོད་ལན་འདེབས་པའི་དབུ་མ་པ་ནི་མ་བྱུང་ལ། རྟགས་ཁྱབ་འགོད་ཚུལ་ལ་རི་བོ་དགེ་ལྡན་པ་དག་འཇིག་རྟེན་པས་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་མཐོང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་འགོད་པ་མིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་སྣང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པར་(༡༦༤ན) མཐོང་བ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་འགོད་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེས་ན་བདེན་སྣང་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་བདེན་སྣང་དང༌། མ་འཁྲུལ་པའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་ཙམ་དུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་སྤང་བྱ་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་བླང་དོར་གྱི་རྟེན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་པའོ། །དེས་ན་རྟགས་འགོད་ཚུལ་ངེད་ཀྱི་འདི་ལྟར་ན་རྟགས་ཁྱབ་འགྲུབ་ཀྱི། དེ་ལྟར་མིན་པར་སྔ་རབས་པ་དག་གི་རྟགས་འགོད་ལུགས་དེ་ལྟར་ན། སྦྱོར་བ་དེའི་རྟགས་ཁྱབ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་རྗེས་འབྲངས་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་ཆ་དུ་མས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཏེ་བཤད་ནས་ཚུལ་འདི་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་དང༌། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་གྱི་གསུང་གི་འདུད་རྩི་དྲོན་མོའོ་ཞེས་སྨྲ་མོད། དེ་ནི་ཁོ་བོའི་གློ་བར་རབ་ཏུ་མི་འཇེན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློས་ཚད་མར་སོང་བའི་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་དང༌། འཁྲུལ་པའི་ཞེན་ཡུལ་དུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཡོད་པ་དང༌། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་བཅས་པའི་བདེན་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་འཇིག་རྟེན་རྗེས་བརྗོད་དུ་བདེན་གཉིས་དབྱེ་བ་བྱས་པ་ན། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ཞེས་མི་འབྱུང་བར། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གསུམ་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ཞེས་དང༌། རྩ་འགྲེལ་དེ་དག་ཏུ་བདེན་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འབྱུང་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདིར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་དེ་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་གནོད་མེད་དུ་བྱས་པ་འདི་ལས་གཞན་པའི་འཇིག་རྟེན་(༡༦༤བ) ཚད་མ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཏགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་འཛིན་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་བྱེད་རིགས་ལ། དེ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་རང་ངོས་ནས་སྡོད་ལུགས་སུ་གྲུབ་པ་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲུབ་ན་དེ་འཛིན་གྱི་ཚད་མ་འཇིག་རྟེན་ན་འགའ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ཙམ་གྱི་དོན་ཅན་དུ་རློམ་པ་གཞིར་བྱས་ལ། འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་དག་མིན་རྟོག་གི་དབང་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཚད་མར་གྲགས་པས་བདེན་རྫུན་དུ་ཕྱེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་སེམས་པའི་སྐབས་འདིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་དོན་ཅན་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་ཚིག་འབྲུ་གཅིག་ཙམ་ཡང་མ་གསུངས་ཏེ། གསུངས་ན་དེའི་དགོངས་པ་སྐོང་བའི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པས་དེ་ལྟར་གསུངས་རིགས་པ་ལས་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ་ཞེས་ཚིག་གསལ་ཁ་ཡོད་པའི་ཤློ་ཀ་གཅིག་ཙམ་ཡང་འཐད་པ་འདྲེན་རྒྱུ་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཟབ་ཆོས་དེའི་ལུང་རྒྱབ་ཏུ་འཇམ་དབྱངས་ཁོ་ནའི་གསུང་ལས་གཞན་འདྲེན་བྱར་མ
Chinese
如是说。（163b） 如是。此理是认为，不可舍弃显密一切决定意义的命脉精要。从至尊萨ra哈和吉祥夏瓦里自在，到至尊玛尔巴米拉等近传的，不作意、超离心意的，大手印的法类，就是这个。后来，这个法类最为显明的是，观世音弥扎佐吉对克珠洛扎瓦所传授的，显密决定意义的不作意大手印的教言无量，现在很多人都赞同这是汉地和尚的宗派。说这种话的人，他的胸膛里有心吗？额头上有眼吗？记忆力还留在脑子里吗？第二，世间非量之理由。因此，世间不能损害它。顺便显示世间所损害之境。第一，如果世间是量，那么：如果世间是量，那么，世间本身所见，其他圣者，有何用？圣道有何用？愚笨者也不应是量。如果在此辨析之时，世间的见解是量，那么，作为法，显示它的其他圣者之智慧有何用？不需要，因为世间人以量成立的方式见到事物的实相，从而舍弃非理。对此，没有出现应答的应成派。关于立宗的方式，格鲁派认为，世间人以量成立的方式见到事物的实相，不是指以世俗中起作用的事物之实相，以名言量成立的方式见到是量，而是指世间人以世间量成立的方式见到宗法的破除对境的真实现象（164a）。 因此，在真实现象中，也有对世俗法产生错觉的执着境之真实现象，以及不产生错觉，仅仅是事物能起作用的真实之真实现象两种。前者是所断，后者是作为取舍之依处所要证成的真实。因此，按照我们的这种立宗方式，可以成立宗法和周遍。如果不是这样，那么以前的立宗方式就……
English
Thus it is said. (163b) Thus it is. This principle is considered to be that the lifeblood essence of all definitive meanings of Sutra and Tantra cannot be abandoned. From the venerable Saraha and the glorious Shavari Wangchuk, to the venerable Marpa Mila and others in close lineage, the Dharma tradition of the Great Seal that does not focus on the mind and transcends thought is precisely this. Later, what made this Dharma tradition most clear was that Avalokiteshvara Mitra Joki imparted to Khro Phu Lotsawa the definitive meaning of Sutra and Tantra, the infinite instructions on the Great Seal that does not focus on the mind. Nowadays, many people agree that this is the tradition of the Chinese Heshang. Those who say such things, do they have a heart in their chest? Do they have eyes on their forehead? Is their memory still in their brain? Second, the reason why the world is not a valid means of knowledge. Therefore, the world cannot harm it. Incidentally, it shows the object that the world harms. First, if the world is a valid means of knowledge, then: If the world is a valid means of knowledge, then, what is the use of other noble ones seeing the world itself? What is the use of the noble path? Even the foolish should not be considered a valid means of knowledge. If, at this time of analysis, the world's view is a valid means of knowledge, then, as a subject, what is the use of the wisdom of other noble ones who show it? There is no need, because worldly people see the reality of things established by valid means, thereby abandoning the irrational. To this, no Prasangika Madhyamaka has appeared to respond. Regarding the way of establishing the sign and pervasion, the Gelugpas consider that worldly people see the reality of things established by valid means, not that the reality of things that function in the conventional is seen as validly established by nominal valid means, but that worldly people see the true appearance of the object to be refuted by the sign as established by worldly valid means (164a). Therefore, in the true appearance, there are also two types: the true appearance of the object of attachment that is deluded about conventional phenomena, and the true appearance of the truth that is not deluded, but merely the ability of things to function. The former is what is to be abandoned, and the latter is the truth to be accomplished as the basis for acceptance and rejection. Therefore, according to our way of establishing the sign, the sign and pervasion can be established. If it is not so, then the previous way of establishing the sign...
Chinese
因此，追随者们以诸多细节加以修饰，说这种方式是应成中观派的宗义，是至尊妙音（འཇམ་པའི་དཔལ།，梵文：Manjushri，文殊菩萨）之语的温暖甘露。但这在我心中却难以接受。因为如此一来，世俗谛中，有被世间人的心识衡量为量，在名言量成立上为真实的真实现象，以及在错觉的执着境上为真实的真实现象这两种真实，并且有与此相异的，与胜义谛一起的三种真实。当导师月称在随顺世间的说法中区分二谛时，不应出现“事物、获得、自性二者将被执持”，而应出现“事物、获得、自性三者将被执持”。并且，在那样的根本和注释中，会出现三种真实的安立方式。此外，这里还会出现转变，如果“世间是量”的话，那么你所设定的作为能立之反驳对象的世间，可以是对内外十二处没有立即的错乱因损害的世间（164b） 量。如果那样的话，那样的世间量在世间中是不知名的，因为如果事物自身成立的安住方式在世间中不成立，那么执持它的量在世间中也无法成立。特别是，世尊以认为仅仅是世俗的事物具有意义为基础，在世间中，以正确与否的分别念的自在，心识被认为是量，从而区分真假，所有这些，在思考实相的时候，都说不是量。但是，对于世俗的事物具有意义这件事，世间的心识是否是量，并没有说出任何一个字来区分这两种情况。如果说了，那么为了满足那个意图，导师龙树父子及其追随者们应该那样说，但他们并没有说。因为你无法找到任何一句明确的偈颂来证明他们是那样说的，所以对于甚深法的教证，除了妙音（འཇམ་དབྱངས།，文殊菩萨）的言教之外，没有其他的可以引用的。
English
Therefore, the followers embellished it with many details, saying that this way is the tenet of the Prasangika Madhyamaka, and the warm nectar of the speech of the venerable Manjushri. But this is difficult for me to accept. Because in that case, in conventional truth, there are two kinds of truth: the true appearance that is true in the establishment of terms that have been measured as valid by the minds of worldly people, and the true appearance that is true in the object of delusion. And there are three truths, including the ultimate truth, which is different from these. When the teacher Chandrakirti distinguishes the two truths in accordance with worldly speech, it should not appear as "two things, attainment, and nature will be held," but should appear as "three things, attainment, and nature will be held." And in those root texts and commentaries, there will be a way of establishing the three truths. Furthermore, here there will be a change, if "the world is valid," then the world that you have set up as the object of refutation of the proof can be the world (164b) that is free from the immediate cause of confusion of the twelve internal and external sources. If that is the case, then such a worldly measure is unknown in the world, because if the way of abiding that is established from the object itself is not established in the world, then the measure that holds it will not be established in the world at all. In particular, the Bhagavan, based on the assumption that merely conventional things have meaning, in the world, with the freedom of correct and incorrect discriminations, the consciousness is considered valid, thus distinguishing between truth and falsehood, all of which, when thinking about reality, are said not to be valid. However, regarding the fact that conventional things have meaning, not a single word has been said to distinguish between whether worldly minds are valid or not. If it were said, then in order to fulfill that intention, the teacher Nagarjuna and his sons, along with their followers, should have said so, but they did not. Because you cannot find a single clear verse to prove that they said so, so for the teachings of the profound Dharma, there is nothing to cite other than the teachings of Manjushri.