Tibetan
་ཏུ་འཇོག་སྟེ། རྒྱུད་བླར། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པ་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར། སེམས་དང་སེམས་ལས་(༡༦༠ན) བྱུང་བའི་རྒྱུ་བ་གཏན་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་མཐུ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་སོ་སྐྱེས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་མཐོང་བ་དེ་འཕགས་པས་ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཙམ་དུ་བརྫུན་པར་གཟིགས་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོ་དེའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ངོར་དོན་དམ་པའོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དོན་དམ་བསླུ་མེད་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཟིགས་ཀྱི། བྱིས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བསླུ་ཆོས་ཁོ་ནར་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་མ་རིག་པ་གཉིས་ཀ་འགགས་པས་འབྲས་བུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོ་གཉིས་ཀ་ལོག་པ་འདིའི་གནད་ཀྱིས། རྗེ་བཙུན་རེད་མདའ་བའི་གསུང་གིས། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་མངའ་ན་འཁྲུལ་པ་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་བརྫུན་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཅི་སྟེ་སྣང་ཡང་བདེན་ཞེན་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ནམ་མཁར་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ན། འདི་དག་ནི་ཡང་དག་པའི་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ས་རྡོ་སོགས་ཀྱི་གཟུགས་མ་དག་པའི་སྣང་བ་ནི་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མི་སྣང་གི་རྣམ་པར་དག་པའི་གསེར་གྱི་ས་གཞི་དང་རིན་པོ་ཆེའི་གཞལ་མེད་ཁང་སོགས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་སྣང་(༡༦༠བ) འགག་མེད་ཀྱི་རྩལ་ལ་ཤར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པས་འཁྲུལ་པ་མངའ་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དག་པའི་སྣང་བ་དེ་ཡང་དག་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྨོན་ལམ་དང་ཞིང་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་པའི་རྩ་བ་ལས་འབྱུང་བས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་དག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་མ་བྱུང་བར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་པ་གང་དག ཁ་བ་རྒྱ་སྤོས་མེ
Chinese
应当如此安立。在《宝性论》中说：“何为三轮之分别，彼即说为所知障。”因此，诸佛并非在一切情况下都显现世俗的一切法，因为一切法都在一切情况下显现，圆满正等觉的缘故，心和心所的流转已经彻底止息。因此，凭借有烦恼和无烦恼的无明所迷惑的力量，世尊才说了世俗谛和仅仅是世俗两种。其中，凡夫所见的世俗谛，圣者视其为仅仅是世俗显现的虚假，而仅仅是世俗的自性空性，则是圣者入定时所见的胜义谛。诸佛不会看到胜义不欺之外的其他，而凡夫则仅仅执着于世俗谛的欺骗性。因此，对于圆满的佛陀来说，由于有烦恼和无烦恼的两种无明都已经止息，所以世俗谛和仅仅是世俗两种果都已消失，凭借这个关键点，至尊热达瓦（Rongtön Sheja Kunrig，1367-1449）的说法是：如果如来也具有色等境的显现，那么就会变成没有断除错乱，因为显现虚假的境，就像梦等识一样。如果说虽然显现，但因为没有真实执着，所以不会变成错乱，那么就像患有眼翳的人看到天空中的发丝和二月等，因为没有认为这些是真实的发丝和二月等而显现执着，所以就不会变成错乱。如果说地石等的非清净显现是无明为因的缘故，所以如来不会显现，而清净的黄金地面和珍宝的无量宫等，是智慧的自显（160b）无间断的力量所显现的缘故，因为有这些所以不会变成具有错乱，那么，清净的显现也不是真实成立的，因为是从发愿和净土修行等善根所产生的，所以是缘起。如果这些不是从因和缘产生，而是自性成立的，那么外道又有什么呢？雪，樟脑，火
English
It should be established in this way. In the Uttaratantra, it says, "Whatever is the conceptualization of the three spheres, that is said to be the obscuration of knowledge." Therefore, all conventional phenomena do not appear to the Buddhas in all ways, because all phenomena appear in all ways, due to the perfect and complete enlightenment. The flow of mind and mental factors has ceased completely. Therefore, by the power of being deluded by ignorance, both with and without afflictions, the Bhagavan spoke of both conventional truth and merely conventional. Among them, what ordinary beings see as conventional truth is seen by the noble ones as false, merely a conventional appearance, while the emptiness of the nature of merely conventional is the ultimate truth in the face of the noble ones' meditative equipoise. The Buddhas do not see anything other than the infallible ultimate truth, while ordinary people only cling to the deceptive nature of conventional truth. Therefore, for the perfect Buddha, since both ignorance with and without afflictions have ceased, both the conventional truth and the merely conventional results have disappeared. With this key point, the statement of the venerable Rongtön Sheja Kunrig (1367-1449) is: If the Tathagatas also have the appearance of objects such as form, then they would become not having abandoned delusion, because false objects appear, just like consciousness in dreams and so on. If you say that although they appear, they do not become delusion because there is no clinging to truth, then just as someone with cataracts sees hairs in the sky and two moons, etc., because they do not appear to cling to the thought that these are real hairs and two moons, etc., they will not become delusion. If you say that the impure appearance of earth, stones, etc., is caused by ignorance, so the Tathagatas do not appear, while the pure golden ground and the immeasurable palace of jewels, etc., are the self-appearance of wisdom (160b) appearing as the uninterrupted power, so because they exist, they will not become having delusion, then, that pure appearance is also not established as true, because it arises from roots of virtue such as aspiration prayers and purification of the field, so it is interdependent arising. If these did not arise from cause and condition, but were established by their own nature, then what is the difference between them and the outsiders? Snow, camphor, fire