Tibetan
མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ནི་ང་དང་རྩོད་པར་བྱེད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་པར་མི་བྱེད་དེ། འཇིག་རྟེན་ན་གང་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ང་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ན་གང་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ང་ཡང་མེད་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དཔྱད་བཟོད་པ་དང་མི་བཟོད་པ་གཉིས་ཀས་དབེན་ཞིང༌། དེར་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་ཡང་རྣམ་གྲངས་པའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་རིགས་ཤེས་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་འགའ་ཡང་དཔྱད་བཟོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཀྱང༌། དབུ་མ་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་མིང་མེད་མིང་དུ་བཏགས་ནས་བརྗོད་པའི་དཔེས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དམ་བདེན་པ་གཏན་བརྗོད་མི་ནུས་པའང་མ་ཡིན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཟབ་གནད་ཆེན་པོ་ཆེས་ཕྲ་བ་ནི་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་ཕྱིས་བྱུང་བའི་ལོག་བརྟགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་རྩིང་པོས་རྟོགས་པ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག གངས་ཅན་གྱི་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་ཕྱྭ་པ་དང་གཙང་ནག་པ་ལྟ་བུ་ལའང་དོན་འདི་ལ་ངེས་པ་འཁྲུལ་མེད་མ་འཁྲུངས་པར་འདི་(༡༥༤ན) སྐད་དུ་བརྗོད་ཅེས་ཐོས་ཏེ། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཕྱྭ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་ལྡོག་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་ཀྱང༌། མཚན་གཞི་བུམ་སོགས་བདེན་པའི་དངོས་པོ་ནི་དཔྱད་བཟོད་ལ། དེ་ཡང་མེད་པར་དགག་པ་དཔྱད་བཟོད་པ་ཡིན་གྱི། མ་ཡིན་པར་དགག་པ་དཔྱད་བཟོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ། སློབ་དཔོན་གཙང་ནག་པས། མདེའུ་རྩེས་ནམ་མཁའ་འབིགས་པར་མི་ནུས་ཀྱང་དེ་ལ་མདའ་བཟོད་དོ་ཞེས་མི་ཟེར་བ་བཞིན་དུ་མེད་དགག་ལ་དཔྱད་ན་མེད་དགག་ཉིད་དུ་ཟད་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། མཐའ་བཞིའི་ཡོད་སྒྲུབ་ལ་དཔྱད་པ་ན་དཔྱད་བཟོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་མཐའ་བཞིའི་ཡོད་སྒྲུབ་མེད་པར་སོང་བ་ལ་མེད་དགག་ཅེས་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི། དེའི་ཚེ་རྣམ་བཅད་མེད་དགག་དེ་དགག་པའི་ཆོས་རང་དབང་ཅན་དུ་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནའང་མེད་དགག་ཙམ་ལ་འཇོག་མ་ནུས་ནས་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་གཏན་དུ་བརྗོད་མི་ནུས་སོ། །ཟེར་ཞིང༌། སློབ་དཔོན་ཕྱྭ་པའི་བཞེད་པ་ལ་ནི། སྟོང་པ་མཚན་མར་བལྟ་བའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་མོད། ཕྱོགས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་མི་ལེགས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དཔྱད་བཟོད་དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་གདུལ་བྱའི་ངོར་གཏན་བརྗོད་མི་ནུས་པར་འདོད་པ་འདི་ལྟར་ན་བདེན་གྲུབ་འགོག་པའི་དབུ་མ་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་སྟོན་པའི་དབུ་མ་པ་དེ་གཞན་གྲགས་ཙམ་དུ་དབུ་མ་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དོན་དམ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་པར་བཤད་པ་དང༌། མདོ་བསྟན་(༡༥༤བ) བཅོས་གཞན་དག་ལས་དོན་དམ་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་མི་འགལ་ཏེ། འདིར་རྣམ་བཅད་དུ་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལ་ཅིར་ཡང་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ཡོངས་གཅོད་དུ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་མ་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྨྲས་པ། ཀླུ་སྒྲུབ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་བདེན་པ་གཉིས། །འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་རྣམ་པར་འཇོག་ཚུལ་ལ། །རྒྱ་བོད་དཔྱོད་ཅན་གྲགས་དང་ལྡན་རྣམས་ཀྱང༌། །ཇི་བཞིན་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་མི་གསལ་ན། །ཁོ་བོའི་བློ་མིག་སྲིན་བུའི་འོད་ལྟ་བུས། །ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱེད་ནུས་སམ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དམ་པའི་སྣང་བྱེད་མཐུས། །ཉི་འོད་འབུམ་ཅན་ལེགས་བཤད་འདི་ཤར་ཏོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་དབྱེ་བ་དངོས་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་མི་གནོད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཡུལ་ཅན་དང༌། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མཐོང་བ་བརྫུན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་འདོད་དེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ཤེས་ལྟོས་ལོག་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཞག་ནས་མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ལའང་ཡང་དག་དང་བརྫུན་པ་གཉིས་ཡོད་པས། དེའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་མཐོང་བ་བརྫུན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་འདོད་དེ། དབང་པོ་དྲུག་པོ་རབ་རིབ་དང་མིག་སེར་སོགས་ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་རྒྱུས་ཉམས་པར་མ་གྱུར་པ་གསལ་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པར་གྲགས་པ་རྣམས་དང༌། དབང་པོ་དྲུག་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསླད་པའི་སྐྱོན་ལྡན་གཉིས་སོ། །གང་ཟག་གང་ཞིག་སྐྱོན་ལྡན་དབང་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་དབང་པོ་དྲུག་པོ་མ་བསླད་པའི་ལེགས་པར་གནས་པའི་ཤེས་པ་ལ་བསྟོས་ནས་ལོག་པའི་ཤེས་པར་(༡༥༥ན) འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡུལ་ལ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་སུ་སྤྱིར་དབྱེ་བ་དང༌། ཡུལ་བརྫུན་པའི་དབྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་གང་ཞིག་
Chinese
并非如此。正如所说：世界与我争论，我却不与世界争论。世界认为有什么存在，我也认为有什么存在；世界认为什么不存在，我也认为什么不存在。如此教诲。因此，非名相的深奥空性，成为胜义圣者智慧的境界，远离可分析与不可分析二者。虽然在那里无法言说，但名相的深奥空性，成为世俗有情分别识量的境界，虽然没有什么是可以分析的。然而，中观派将“胜义谛”这个无名之名赋予了“真如”的意义，以言说的例子来说，并非完全无法在名言中表达胜义谛。如此深奥精微的要点，又怎能被雪域（西藏）后来出现的粗糙邪分别智慧所领悟呢？据说，雪域的雄辩之士，如恰巴（ཕྱྭ་པ་，Phywa pa）和藏纳巴（གཙང་ནག་པ་，Tsang nag pa）等人，也未曾对这个意义产生无误的定解，并如此说道。理自在恰巴尊者说：胜义谛的自相，理智无法分析，但作为基础的瓶子等真实事物是可以分析的，而且对它的“无”的否定是可以分析的，但对“非有”的否定是不可分析的。对此，学者的藏纳巴说：箭尖无法刺穿天空，但不能说天空可以承受箭的刺击。同样，如果分析“无遮”，最终只会是“无遮”，不会变成可分析的意义。如果分析四边的“有”的成立，则没有任何可分析之处，四边的“有”的成立消失，只能称之为“无遮”。那时，这种决定的“无遮”，由于任何道理都无法分析其作为否定之法的自主性，因此，即使在名言胜义谛的基础时，也不能仅仅安立为“无遮”，因此胜义谛是永远无法言说的。据说。学者恰巴的观点是，他们被称为将空性视为实体的中观派，但无论从前后的任何一方来看，都不太好，因为空性是无遮，可以分析。
English
It is not so. As it is said: The world argues with me, but I do not argue with the world. Whatever the world believes to exist, I also believe to exist; whatever the world believes not to exist, I also believe not to exist. Thus he taught. Therefore, the profound emptiness that is beyond conceptualization, which has become the realm of the wisdom of the noble ones in the ultimate sense, is devoid of both analyzability and unanalyzability. Although it is beyond expression there, the profound emptiness that is conceptual, which has become the realm of the valid cognition of worldly beings in the ultimate sense, is not something that can be analyzed. However, the Madhyamikas, by naming the meaning of suchness as "ultimate truth," use the example of expression to show that it is not entirely impossible to express the ultimate truth in conventional terms. How could such a profound and subtle point be understood by the coarse wisdom of later wrong views that arose in this land of snows (Tibet)? It is said that even the eloquent ones of the land of snows, such as Chapa (ཕྱྭ་པ་, Phywa pa) and Tsangnakpa (གཙང་ནག་པ་, Tsang nag pa), did not have a definitive and unerring understanding of this meaning, and they spoke in this way. The lord of reasoning, the venerable Chapa, said: Although the self-nature of the ultimate truth cannot be analyzed by reasoning, the basis, such as a vase, which is a real thing, can be analyzed, and the negation of its "non-existence" can be analyzed, but the negation of its "non-being" cannot be analyzed. To this, the scholar Tsangnakpa said: Just as an arrow cannot pierce the sky, one cannot say that the sky can withstand the arrow's piercing. Similarly, if one analyzes "non-affirming negation," it will only end up being "non-affirming negation," and it will not become an analyzable meaning. If one analyzes the establishment of the four extremes of "existence," there is nothing that can be analyzed, and the establishment of the four extremes of "existence" disappears, and it is only called "non-affirming negation." At that time, this decisive "non-affirming negation" cannot be analyzed by any reasoning as the autonomous nature of the object of negation. Therefore, even when conventionally establishing the basis of the ultimate truth, one cannot merely establish it as "non-affirming negation," and therefore the ultimate truth can never be expressed. It is said. The view of the scholar Chapa is that they are called Madhyamikas who view emptiness as a characteristic, but from either the former or the latter perspective, it is not good, because emptiness is a non-affirming negation that can be analyzed.
Chinese
而且，如果认为胜义谛对于所化众生来说是无法言说的，那么破除真实现立的中观派，以及用方便善巧宣说真如的中观派，就仅仅是名义上的中观派了。这里说胜义谛是圣者智慧的对境，与经部（154b）和其他论典中说胜义谛不是意识的对境并不矛盾。因为这里是以不作分别，如同什么也没看见一样的方式，被智慧所见。而在其他地方，是以完全决定的方式，以能知和所知的形式，不被意识所见。这里说道：龙树金刚持以两种谛，在世间面前安立的方式上，无论汉藏博学的智者，如果不能如实辨别，那么我如萤火虫般的智慧之眼，又怎能照亮所知的坛城呢？即使如此，凭借圣者的加持力，这如百万阳光般的妙语也显现了。如是。第二，是假象的分类，以及世间不损害它的证明。第一，是从有境和境的角度进行分类。第一是：假象也认为有两种，即根识清晰和根识有缺陷。有缺陷根识者的意识，相对于根识完好的意识来说，是颠倒的。这样，在对二谛的体性进行分类后，假象也有正确和虚假两种。为了说明它的境和有境，假象也认为有两种，即六根没有被昏花和黄疸等内外错乱的原因所损坏，从清晰的根识中产生的，在世间被称为执持正确境的那些，以及六根被错乱的原因所污染的有缺陷的根识。任何有缺陷根识者的意识，相对于六根没有被污染，处于完好状态的意识来说，被认为是颠倒的。（155a）第二，是境上分为真假两种，以及对假境的分类进行详细说明。第一是：没有损害的六根所取之境，
English
Moreover, if it is thought that ultimate truth cannot be definitively expressed to those to be tamed, then the Madhyamikas who refute true establishment and the Madhyamikas who skillfully teach suchness would only be Madhyamikas in name. Here, it is said that ultimate truth is the object of the wisdom of the noble ones, which does not contradict the statement in the sutras (154b) and other treatises that ultimate truth is not the object of the mind. This is because here, it is seen by wisdom in a way that does not discriminate, as if nothing is seen. Elsewhere, it is not seen by consciousness in a completely determined way, in the form of knower and known. Here it is said: Nāgārjuna Vajradhara, with two truths, in the way of establishing them before the world, whether it be learned scholars of China and Tibet, if they cannot truly distinguish them, then how can my wisdom eye, like the light of a firefly, illuminate the mandala of knowable objects? Even so, by the power of the blessings of the holy ones, this well-spoken word, like a million suns, has arisen. Thus. Second, is the classification of false appearances and the proof that they are not harmed by the world. First, is the classification from the perspective of the subject and the object. The first is: False appearances are also considered to be of two types, namely clear sense faculties and defective sense faculties. The consciousness of those with defective sense faculties is considered to be inverted relative to the consciousness of those with well-functioning sense faculties. Thus, after classifying the nature of the two truths, false appearances also have two types, correct and false. In order to explain its object and subject, false appearances are also considered to be of two types, namely those that arise from clear sense faculties, the six sense faculties that have not been damaged by internal and external causes of confusion such as dimness and jaundice, and are known in the world as holding correct objects, and the defective sense faculties, the six sense faculties that have been contaminated by causes of confusion. The consciousness of any person with defective sense faculties is considered to be inverted relative to the consciousness of those whose six sense faculties have not been contaminated and are in a well-functioning state. (155a) Second, is the general classification of objects into true and false, and the detailed explanation of the classification of false objects. The first is: Whatever is apprehended by the six sense faculties without harm,