Tibetan
ར་འགྱུར་རོ། །གང་དག་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བར་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོ་དང་གཞུང་ལུགས་སོ་སོའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་མི་འདྲ་བ་མཐའ་ཡས་པ་རང་ལུགས་(༡༥༡བ) ལ་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་རིགས་པའི་གནད་མ་ཤེས་ཤིང༌། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞིའི་ཤན་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་རྣམས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་ལ་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། འོག་མ་འོག་མའི་དོན་དམ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཚན་གཞི་རྣམས་གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པས་འགོག་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་དང་མཚོན་བྱ་བདེན་གཉིས་ཞེས་མིང་དུ་གདགས་པ་ཙམ་ལ་ནི་མི་མཐུན་པ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་མི་མཐུན་ན་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་མཚན་གཞི་ཡིན་མིན་རྣམས་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱ་མི་ནུས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུགས་གང་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་དཔྱད་བཟོད་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་མི་བསླུ་བར་དོན་ལ་གནས་པ་དོན་དམ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དོན་དམ་དང༌། འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་ཐམས་ཅད་མཐུན་ནོ།།མཚན་གཞི་ནི། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་དེ། རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའམ། བཏགས་པའི་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་འགོག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་རྫས་ཡོད་སྲིད་ན་སངས་རྒྱས་མི་སྲིད་ལ། སངས་རྒྱས་སྲིད་ནའང་དེ་མི་སྲིད་དེ། ཆོས་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་སྲིད་ནའང་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དང༌། (༡༥༢ན) ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དངོས་སྨྲ་བའི་དོན་དམ་གྱི་མཚན་གཞི་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཞུང་ལས། གཞན་གྱི་མར་འདོད་གང་ཡིན་པ། །འདི་ནི་བདག་གི་ཆུང་མར་འདོད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །འོ་ན་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ལ་མཚན་མཚོན་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞིག་བཞག་ཏུ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་དང་རང་སྡེ་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་བར་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གྲུབ་པ་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དག་གི་བློ་ངོའི་འཁྲུལ་པ་སེལ་བ་ན། དེ་དག་གི་དོན་དམ་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པའི་མཚན་གཞི་ཅན་དེ་ལ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་མཚན་གཞི་དེ་ལ་མ་ཞུགས་པར་ངེས་པའི་གནོད་པ་བསྟན་ནས་ཕ་རོལ་པོའི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་ཅིང༌། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས་བླང་དོར་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ན། དེ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་མཚན་མཚོན་གཞི་ཆོས་སྦྱར་ནས་ཐ་སྙད་ལ་མི་འཇུག་པར་མ་བརྟགས་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པའི་ཡང་ལོག་གི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཐ་སྙད་དང་བསྟུན་ནས་བླང་དོར་ལ་འཇུག་ཅིང༌། དེས་རང་གི་ལུགས་ལ་བཏགས་བཞག་ཙམ་ལས་དཔྱད་ངོར་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་མི་རྙེད་ལ། དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་དེས་མཚོན་པ་ལྟར་བཅོས་པའི་མཚོན་བྱ་མིང་ཙམ་ཞིག་ལུས་ཀྱང༌། མིང་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པས་དོན་(༡༥༢བ) དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་རབ་ཏུ་འདས་པ་འདི་ལ་སུ་ཞིག་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་འདིར་དགོངས་ནས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབས་ལས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་བྲལ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གནད་འདི་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་ཁ་ཅིག་གིས་དོན་དམ་བདེན་པ་མེད་དགག་དཔྱད་བཟོད་དམ་མི་བཟོད། མི་བཟོད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་འགྱུར། དཔྱད་བཟོད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོགས་པ་གཞི་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྦྲུལ་མདུད་ནམ་མཁར་ཞིག་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་མཉན་པ་རས་ཆེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འོ་ན་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་དཔྱད་བཟོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་མི་བསླུ་བར་དོན་ལ་གནས་པ་དང༌། ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཤིག་དོན་ལ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་པར་སྨྲ་ན་ཁྱེད་ཅག་དངོས་སྨྲ་བར་འགྱུར། མེད་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟའི་དོན་ཅན་ཡིན་མིན་ལ་དོན་དམ་པར་འཇོག་པ་དང་མི་འཇོག་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐལ་འགྱུར་བ་ཁོ་བོ་ཅག་མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་
Chinese
将要转变。 那些从有部到应成中观之间的各个宗派和各个论典的胜义谛和世俗谛的定义，将无尽的差别安立在自宗（151b）上，这是因为不了解理性的要点，没有区分定义和所立。宗派上下之间在胜义谛和世俗谛的所立上是不一致的，因为下下宗派承许为胜义谛的所立，会被上上宗派的理证所遮破。仅仅在名称上安立为定义和所诠“胜义谛”和“世俗谛”是没有不一致的，如果存在不一致，那么通过共同的定义就无法对所立的是与非进行破立。因此，所有宗派的观点中，哪些不被理证损害并且可以经受考察，那就是胜义谛，与此相反的就是世俗谛；自己的体性不欺骗，真实存在的即是胜义谛，与此相反的就是世俗谛；有境不颠倒的境是胜义谛，颠倒的境是世俗谛，对此所有宗派都是一致的。所立是：实事师的胜义谛被认为是存在于理性考察之后，如《决择摄略》中说：“应说为如是性随有，还是应说为假立的有？回答说应说为随有，因为是被胜义谛所摄持的缘故。”就像这样。中观派遮破它，如果存在这样的胜义谛实有，就不会有佛陀，即使有佛陀，也不会有这样的胜义谛实有，因为如果诸法稍微存在以理性考察可以成立的实有，那么基、道、果三者，（152a）法与非法及其果，以及世间和出世间的所有的名言都将不合理，因为自性转变在任何时候都是不可能的。而且，实事师的胜义谛的所立，在这里也会转变为世俗谛，如自续派的论典中说：“他人认为是酒的，此人认为是我的妻子。” 那么，应成中观自宗的胜义谛和世俗谛，是否存在一个不共的定义和所诠的安立呢？ 并非存在，因为外
English
It will transform. Those various tenets from Vaibhashika to Prasangika Madhyamaka and the definitions of the two truths of each doctrine, establishing endless differences in one's own system (151b), is because they do not understand the key points of reasoning and do not distinguish between definition and definiendum. The higher and lower tenets are inconsistent in the definiendum of the two truths, because the definiendum that the lower and lower tenets assume to be ultimate is refuted by the reasoning of the higher and higher tenets. There is no inconsistency merely in naming them as definition and designatum "ultimate truth" and "conventional truth." If there is inconsistency, then it would be impossible to establish or refute whether the definiendum is or is not through the common definition. Therefore, in the views of all the higher and lower tenets, whatever is not harmed by reasoning and can withstand examination is the ultimate truth, and the opposite is the conventional truth; that which does not deceive its own nature and exists in reality is the ultimate truth, and the opposite is the conventional truth; the object of a non-erroneous subject is the ultimate truth, and the object of error is the conventional truth. All tenets agree on this. The definiendum is: the ultimate truth of the realists is considered to exist after rational examination, as it says in the Compendium of Determinations: "Should it be said that suchness is consequent, or should it be said that it is imputed existence? It is said that it should be said that it is consequent, because it is included by the ultimate truth." Like this. The Madhyamikas refute it, saying that if such an ultimately existent substantial entity exists, there will be no Buddha, and even if there is a Buddha, there will be no such entity, because if there is even a slight existence of phenomena as a substance that can be established by rational examination, then the three: ground, path, and result, (152a) dharma and non-dharma together with their fruits, and all the terms of samsara and nirvana will be impossible, because it is never reasonable for self-nature to change. Moreover, the definiendum of the ultimate truth of the realists will also be transformed into the conventional truth here, as it says in the texts of the Svatantrika school: "What others consider to be alcohol, this one considers to be my wife." So, is there an uncommon definition and designatum of the two truths of the Prasangika Madhyamaka school that can be established? It does not exist, because the outer
Chinese
为了消除说从说一切有部和自部经部到应成派中观之间的论著的宗义的辩论者们的思想上的错乱，对于那些认为胜义实物自性真实成立的法相持有者，他们也认为的胜义谛的体性，显示了那体性没有进入那法相持有者的决定性的妨害，从而遮止他宗的邪分别念。应成派中观自己依靠世俗来进行取舍的分别时，不对其施加自宗成立的体相所表之法，不使用名言，而是顺应未经观察的世间共许的正确与错误的世俗名言来进行取舍。这样，即使在自己的宗派中只是假立，但在观察时，如果连胜义谛的法相都不能成立，那就找不到它的体性。那时，即使只留下一个像体性所表示的那样伪装的所表之名称，但那个名称也因其自性空性，胜（152b） 义的空性之理，也远远超胜于圣者的智慧之境，谁又能找到体性的自性呢？考虑到这个意义，在显密经论的究竟意义的经典中说：“一切是虚空的体性，虚空也没有体性。”因此，如果领会了这样的要点，有些人会产生毫无根据的怀疑，认为胜义谛是无遮，能经受观察还是不能经受观察？如果不能经受观察，那空性就成了非遮非肯定。如果能经受观察，那空性就成了无遮真实成立。所有这些怀疑都会像蛇结在虚空中解开一样消失。圆满正等觉大成就者涅巴仁波切如是说。那么，对于胜义谛的体性，有没有在理智上没有妨害且能经受观察，自己的自性不欺骗而安住于实义，成为无错乱的有境之境的法，在实义上存在还是不存在呢？如果说存在，那你们就成了实有宗。如果不存在，那对于体性是否具有那样的意义，在胜义上进行安立与不安立的分别就变得没有意义了。对此，应成派我们不承认具有那种体性的胜义谛在实义上存在，而是与此相反的体性
English
In order to dispel the confusion in the minds of the debaters who assert the tenets of treatises from the Vaibhashikas and Svatantrika Madhyamikas onwards, for those who hold that ultimate reality, the nature of substance, is truly established, showing the definitive harm that the characteristic of ultimate truth, which they also accept, does not enter into that basis, thereby refuting the opponent's wrong conceptions. When the Prasangika Madhyamikas make distinctions of what to accept and reject based on their own conventional reality, they do not apply terms by associating a characteristic and its referent that are established by their own system, but rather they engage in acceptance and rejection in accordance with the conventional terms of correct and incorrect that are in accordance with the unexamined world. Thus, even if it is merely a designation in one's own system, if even the basis of ultimate truth is not established upon examination, then its characteristic cannot be found. At that time, even if only a name remains as the designatum fashioned as represented by that characteristic, that name is also empty of its own essence, so the nature of (152b) ultimate reality, emptiness, is even more transcendent than the realm of the wisdom of the noble ones. How could anyone find the nature of the characteristic in this? Considering this meaning, in the definitive meaning scriptures of sutra and tantra, it says, "All is the nature of space, and space also lacks a nature." Therefore, if one understands such a key point, some may have the unfounded doubt that ultimate truth is a non-affirming negation, whether it can withstand analysis or not. If it cannot withstand analysis, then emptiness becomes a non-affirming non-negation. If it can withstand analysis, then emptiness becomes a non-affirming true establishment. All such doubts will disappear like a snake knot unraveling in the sky, said the great perfect Buddha, Nyenpa Rinchen. So, for the characteristic of ultimate truth, is there a dharma that is not harmed by reason and can withstand analysis, that abides in reality without deceiving its own essence, and that has become an object of an unerring consciousness, existing or not existing in reality? If you say it exists, then you become proponents of inherent existence. If it does not exist, then the distinction of whether or not to establish something as ultimately meaningful based on whether or not the characteristic has such a meaning becomes meaningless. To this, we Prasangikas do not assert that an ultimate truth possessing that characteristic exists in reality, but rather the characteristic that is the opposite of that.