Tibetan
ལྡན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པར་མི་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་གཉིས་བལྟོས་བཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་འདིའི་འཐད་པ་ཁོ་བོས་དགོངས་གཅིག་གི་ལེའུ་དང་པོ་དང་བཞི་པར་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ཡོད་པས་ཤེས་འདོད་དག་དེར་རྟོགས་ཤིག དེ་ལྟར་དོན་ལ་(༡༥༣ན) མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཞིག་ཡོད་པར་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་མོད། དེ་ལྟར་ནའང་སྲིད་མཐའ་བཟུང་ནས་དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་ལ་གྲུབ་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་ཞུགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཞིག་དགོས་པ་ལས། ཐལ་འགྱུར་པ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ལ་རིགས་པའི་དཔྱད་པས་གནོད་པས་ན་དེར་ཡང་མི་འགྲུབ་ལ། དེར་མ་གྲུབ་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ། ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པའི་རྒྱུ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ནམ་མཁར་ཡིག་སོགས་འགོད་མི་ནུས་པ་ལྟར་སོང་བའི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་བྲལ་དེ་ལ་བྱིས་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངོར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བླ་དྭགས་ཙམ་དུ་སྨོས་ཏེ་རྣམ་གཞག་བྱེད་པས། བདེན་གྲུབ་སོགས་སྤྲོས་བཅས་མཚན་མའི་བདེན་གཉིས་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཞུགས་པར་གནས་སོ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་དགོས་པ་ཁྱད་ཅན་ཡོད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཅེས་དང༌། ཁྱད་པར་དོན་དམ་བདེན་པའི་བདེན་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་བདེན་པ་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེའི་རྣམ་གཞག་མ་བྱས་ན་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་དོ་ཞེས། མདོར༑ རིགས་ཀྱི་བུ། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན་ནི་ཚངས་པ་སྤྱོད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འབྱུང་བ་དོན་མེད་པར་(༡༥༣བ) འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དོན་དམ་ལ་མཁས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟའི་བདེན་གཉིས་ཀྱང་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོར་དོན་ལ་གཞི་གྲུབ་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་མིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པ་གང་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ཆེད་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཐ་སྙད་སོགས་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་དེ་ངོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་ཀྱི། དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི་
Chinese
因为不承认世俗谛在意义上存在，所以是周遍的。因为二者是相互依赖的。关于此理的合理性，我已在《分别观》的第一品和第四品中广说，希望想了解的人在那里领悟。如此，在意义上（153a）无论用什么量都不能成立具有如此特征的真实胜义谛。即使如此，如果执持有边，胜义谛在意义上成立，则必须有具有如此特征的真实胜义谛。然而，我们应成派以理性的分析损害了具有如此特征的真实胜义谛，因此在那里也不能成立。因为在那里不成立，所以对于二谛，从一开始就自性空性，名、所诠、所依三者，量、果、所量三者，境和有境的一切戏论的行相都完全远离，如同在虚空中无法书写文字一样，对于已经成为不可言说、不可思议、不可表达的那个，在孩童即世间人面前，只是在名言上假名为胜义谛，而进行安立。因此，为了遣除认为真实成立等具有戏论的名相二谛进入所知之性的巨大邪见，具有特殊的必要，圆满正等觉的导师和圣者龙树足已经善说。如是说：“诸佛说法，皆依于二谛。”特别是胜义谛的谛，即使在二谛中没有成立谛等戏论，如果不作此安立，就不能领会甚深的真如。总之，善男子，如果胜义不存在，那么梵行将变得毫无意义，如来们的出现也将变得毫无意义。（153b）因为胜义存在，所以菩萨们精通胜义。如是说。这样的二谛也不是在圣者的观照面前，在意义上从根本上成立之后才如此说的，而是为了让那些世间人领悟真如，顺应世间的真假名言等，所以在他们面前，薄伽梵才作了二谛的安立。中观自宗所成立的则是
English
Because it is not admitted that conventional truth exists in meaning, it is pervasive. Because the two are interdependent. The rationality of this reason has been extensively explained by me in the first and fourth chapters of 'Distinguishing Views,' so those who wish to understand should realize it there. Thus, in meaning (153a), no valid cognition can establish a truly established ultimate truth that possesses such characteristics. Even so, if one holds to the extreme of existence, and ultimate truth is established in meaning, then there must be a truly established ultimate truth that possesses such characteristics. However, we Prasangikas harm such a truly established ultimate truth with such characteristics through rational analysis, so it cannot be established there either. Because it is not established there, for both truths, from the beginning, self-nature emptiness, the three of name, signified, and basis, the three of measure, result, and measured, all the elaborations of object and subject are completely absent, like not being able to write letters in the sky. For that which has become inexpressible, inconceivable, and unutterable, in the face of children, that is, worldly people, it is merely nominally referred to as ultimate truth in name only, and thus established. Therefore, in order to dispel the great wrong view that truly established and other elaborations of nominal two truths enter into the nature of knowable things, there is a special need, as the complete and perfect Buddha and the venerable Nagarjuna have well explained. As it is said: "The Buddhas teach the Dharma, relying on the two truths." In particular, the truth of ultimate truth, even if it is not established as an elaboration of truth, etc., in the two truths, if this establishment is not made, one will not comprehend the profound suchness. In short, son of good family, if the ultimate did not exist, then the practice of Brahman would become meaningless, and the appearance of the Tathagatas would also become meaningless (153b). Because the ultimate exists, therefore the Bodhisattvas are skilled in the ultimate. Thus it is said. Such two truths are not spoken in that way because they are fundamentally established in meaning in the sight of the noble ones, but in order for those worldly people to realize suchness, in accordance with the worldly terms of truth and falsehood, etc., the Bhagavan made the establishment of the two truths in their presence. What is established by the Madhyamaka's own system is