Tibetan
།དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ཅེ་ན། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པའི་བློ་ལ་བལྟོས་ནས་གཅིག་ཀྱང་(༡༤༧ན) མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་དུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་བལྟོས་ནས་ཀྱང་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་འདི་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཐ་དད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་དུ་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། གཟིགས་ན་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་སྣང་བའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་མ་བྲལ་བ་དང༌། དེའི་ཕྱིར་མཚན་མའི་འཆིང་བ་ལས་མ་གྲོལ་བ་དང༌། དེའི་ཕྱིར་གནས་ངན་ལེན་གྱི་འཆིང་བ་ལས་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་གཉིས་ལས་མ་གྲོལ་ན་མྱང་འདས་དང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གཏན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཁྱད་གཞི་འདི་དག་ཉིད་ཀྱང་མ་གཟིགས་ན་ཁྱད་ཆོས་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། བྱིས་པའི་བློ་ལ་བལྟོས་ནས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འཇོག་སྟེ། འདི་དག་ཕན་ཚུན་བདེན་པ་ལ་བལྟོས་ནས་བརྫུན་པ་དང༌། བརྫུན་པ་ལ་བལྟོས་ནས་བདེན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་ལ་བལྟོས་ནས་གཅིག་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་གང་ལ་བལྟོས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་བལྟོས་ས་བལྟོས་ཆོས་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་པོ་མ་གྲུབ་ན་གཞན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། བལྟོས་པར་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། གྲུབ་ན་གཞན་ལ་བལྟོས་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་བྱིས་པའི་བློ་ངོར་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དེས་ན་ཐ་དད་དུ་སོང་ངོ་སྙམ་པ་དང༌། གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དེས་ན་དེ་ཉིད་དུ་སོང་ངོ་སྙམ་ན། དེར་མི་འགྲོ་སྟེ། རྟོག་ངོའི་གསེར་བུམ་དངུལ་བུམ་དེ་ཉིད་(༡༤༧བ) དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ན་ཐ་དད་དུ་མི་འགྲོ་ཞིང༌། ཐ་དད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ན་དེ་ཉིད་དུ་མི་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནའང་བྱིས་པའི་བློ་ངོར་བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་བཏགས་ནས་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་རྟོག་པ་ནའང་བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པར་སོང་བའི་སྐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེས་ན་རྣམ་དཔྱོད་ཅན་དག་བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་མིན་ན་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་བལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ཆོས་སུ་རིགས་པའི་ཕྱིར། གང་བལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ཆོས་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་གྱུར་
Chinese
那么，这两个谛（胜义谛和世俗谛）是一个还是多个呢？两者都不是。就孩童的心识而言，也不是一个，因为胜义谛不显现的缘故；也不是多个，因为没有见到多个的缘故。就圣者的等持而言，也不是一个，因为各种世俗的显现不显现的缘故；也不是多个，因为没有见到多个的缘故。如果见到，就会显现非空性的法，与有为法的相状不分离，因此不能从相状的束缚中解脱，因此会变成不能从恶趣的束缚中解脱，如果不能从这二者中解脱，那么涅槃和圆满菩提就绝对不可能实现。因此，如果圣者的智慧连这些差别的基础都不见，那还用说差别法是一个还是多个等等呢？就孩童的心识而言，安立为不可说是“彼”还是“异”，因为这些互相观待真谛而成为虚假，观待虚假而成为真实而进行分别安立的缘故，即观待一个而安立一个的缘故。任何观待于某物的，那都不是与该物为一，因为观待处和观待法二者相违的缘故。也不是异体，因为如果观待者不成立，那么异体也不成立，而且也不能进行观待。如果成立，就不需要观待其他。那么，如果认为即使在孩童的心识面前也不能说是“彼”，因此就变成了多个；或者认为不能说是“异”，因此就变成了“彼”，那是不成立的。就像在分别念面前，金瓶和银瓶不能说是“彼”，因此不会变成多个；不能说是多个，因此不会变成“彼”一样。即使这样，在孩童的心识面前，也会有执著真谛二者为一或为异而产生颠倒分别念的情况。但是，即使这样分别念，也没有真谛二者变成一或变成异的情况。因此，有智慧的人会明白，如果真谛二者不是一个，那就不是多个；如果不是多个，那就不是一个，因为二谛都是观待而安立的法的缘故。任何观待而安立的法，都成为了二谛的意义
English
So, are these two truths (the ultimate truth and the conventional truth) one or many? Neither is the case. As far as the minds of children are concerned, it is not one, because the ultimate truth does not appear; nor is it many, because many are not seen. As far as the samadhi of the noble ones is concerned, it is not one, because the appearances of various conventions do not appear; nor is it many, because many are not seen. If they were seen, then phenomena that are not empty would appear, not separated from the characteristics of conditioned phenomena, and therefore not liberated from the bonds of characteristics, and therefore would become not liberated from the bonds of bad migrations, and if not liberated from these two, then nirvana and perfect enlightenment would be absolutely impossible. Therefore, if the wisdom of the noble ones does not even see these bases of difference, then what need is there to mention whether the distinguishing characteristics are one or many, and so on? As far as the minds of children are concerned, it is established as inexpressible as "that" or "other," because these are mutually dependent on the truth and become false, and dependent on the false and become established as true, that is, dependent on one and establishing one. Whatever depends on something, that is not one with that thing, because the place of dependence and the object of dependence are contradictory. Nor is it other, because if the dependent does not exist, then the other does not exist, and it cannot be dependent. If it exists, then there is no need to depend on the other. So, if one thinks that even in the minds of children, it cannot be said to be "that," therefore it has become many; or if one thinks that it cannot be said to be "other," therefore it has become "that," that is not the case. Just as in the face of conceptualization, a gold vase and a silver vase cannot be said to be "that," therefore it does not become many; and it cannot be said to be many, therefore it does not become "that." Even so, in the minds of children, there may be false conceptualizations by imputing the two truths as one or different. But even with such conceptualizations, there is no instance of the two truths becoming one or different. Therefore, the discerning ones will understand that if the two truths are not one, then they are not different; and if they are not different, then they are not one, because both truths are reasonably established as phenomena that are dependent. Whatever phenomena are established as dependent, become the meaning of the two truths.
Tibetan
པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུ་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མི་འཛིན་ཅིང༌། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་དེ་དོན་དམ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་དོན་དམ་བདེན་པར་བཏགས་ནས་དེ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་བརྗོད་པ་དང༌། བདག་ལྟ་ལྟ་བུའི་བློ་མ་རིག་པ་སྤྲོས་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ལས་གཞན་མིན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཏགས་ནས་དེ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་བརྗོད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ནི་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་པ་ལ་དགོངས་ནས། བཀའ་བརྒྱུད་རིན་པོ་ཆེས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་དང༌། འཁོར་བ་མྱང་འདས་དང༌། ཉོན་མོངས་ཡེ་ཤེས་སུ་གསུང་གི། དེ་ལྟར་གསུང་བ་ནའང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་འཁོར་འདས་སོགས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་སོགས་(༡༤༨ན) དོན་ལ་ཐ་དད་བཀག་པས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡང་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དུ་གྱུར་ཙམ་གྱི་འབྲེལ་ཟླ་ཐ་དད་པ་སོ་སོར་མེད་ན་དོན་དུ་གྱུར་པའི་འབྲེལ་ཆོས་ཐ་དད་པ་དག་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་སོགས་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་བཀག་པ་ནི། རྗེ་སྒམ་པོ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣམ་ཤེས་འདི། །ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་བཙིར་གྱིས་ཟུང༌། །ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ན་དེ་ཉིད་མཐོང༌། །སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི། །དོན་དམ་ཡིན་པར་བཙིར་གྱིས་ཟུང༌། །ཉམས་སུ་མྱོང་ན་སྙིང་པོ་མཐོང༌། །བརྟགས་པའི་བག་ཆགས་སྣང་གྲགས་འདི། །ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར་བཙིར་གྱིས་ཟུང༌། །རྟོགས་པ་ཐོབ་ན་བདེན་པ་མཐོང༌། །ཞེས་དང༌། གྲུབ་མ་མྱོང་བའི་སྣང་བ་འདི། །ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར་ད་གཟོད་ཤེས། །ལྟ་བ་གཞན་དུ་མི་བཙལ་འཚལ། །འབྲལ་མ་མྱོང་གི་རང་སེམས་འདི། །སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ད་གཟོད་ཤེས། །འབྲས་བུ་གཞན་ནས་མི་བཙལ་འཚལ། །རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་རྣམ་རྟོག་འདི། །ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་ད་གཟོད་ཤེས། །ཉམས་མྱོང་གཞན་ནས་མི་བཙལ་འཚལ། །ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡེངས་མེད་འདི། །སྒོམ་པ་ཡིན་པར་ད་གཟོད་ཤེས། །དངོས་གྲུབ་གཞན་ནས་མི་བཙལ་འཚལ། །ཞེས་དང༌། རྗེ་སྒོམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྙིང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། སེམས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི། །བཙིར་གྱིས་བཟུང་ན་གཉུག་མ་ཡིན། །ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན། །ལྷན་གྱིས་རྟོགས་ན་ཆོས་སྐུ་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་
Chinese
因为不成立有一和多体的法。因此，像一切智智那样不执著任何戏论，并且与一切戏论分离的那个本身之外不是其他的，称为胜义谛，在它没有成立胜义谛之前，假立为胜义谛，然后对它妄加没有生灭的断言，以及像我见一样的愚痴心识，不是戏论世俗法的其他，在它没有成立世俗谛之前，假立为世俗谛，然后对它妄加有生灭的断言，认为二谛在意义上不是他体的观点。噶举仁波切说分别念是法身，轮回涅槃，烦恼是智慧。那样说的时候，也不是要成立具有二谛意义的分别念法身、轮回涅槃等本体是一，因为在意义上遮止了他体，所以本体是一也随之遮止，因为如果仅仅是意义上的关联对立的他体各自不存在，那么成为意义上的关联法他体等，本体是一是不成立的。因此，分别念法身等在意义上遮止了他体是，冈波巴大师说：俱生之识此，紧 पकड़是为智，生起定解时，即见彼性也。心生之分别，紧 पकड़是胜义，若能亲体验，即见其精髓。分别习气之，显现声响此，紧 पकड़是法身，获得证悟时，即见真谛也。并且说：未曾经历之，显现此方知，是为法身也，莫寻其他见。未曾分离之，自心此方知，是为佛陀也，莫寻他处果。相续不断之，分别此方知，是为智慧也，莫寻他处验。庸常之觉知，无散此方知，是为禅修也，莫寻他处成就。并且说：冈波巴·楚臣宁波大师说：心俱生之智慧此，紧 पकड़即是本然性，放松即是离戏论，同时证悟即法身。分别念
English
Because it is not established that there are things that are one and different. Therefore, like the omniscient wisdom, it does not grasp any elaboration, and other than that which is free from all elaborations, it is called the ultimate truth, and before it is established as the ultimate truth, it is nominally established as the ultimate truth, and then it is falsely asserted that it is without birth and death, and like the view of self, the ignorant mind is not other than the elaborating conventional dharma, and before it is established as the conventional truth, it is nominally established as the conventional truth, and then it is falsely asserted that it is subject to birth and death, and the two truths are not different in meaning. The Kagyu Rinpoche says that conceptual thought is the Dharmakaya, Samsara and Nirvana, and affliction is wisdom. When it is said that way, it is not to establish that the conceptual Dharmakaya, Samsara and Nirvana, etc., which have the meaning of the two truths, are one entity, because the otherness is denied in meaning, so the oneness of the entity is also denied, because if the otherness of the related opposites that are merely in meaning does not exist separately, then the related dharmas that have become meaningful, such as otherness, cannot be established as being one entity. Therefore, the denial of otherness in meaning of conceptual Dharmakaya etc. is: Je Gampopa said: This co-born consciousness, Hold it tightly as wisdom, When certainty arises, You will see that nature. This conceptual thought arising from the mind, Hold it tightly as the ultimate, If you experience it, You will see its essence. This appearance and sound of habitual tendencies of conceptual thought, Hold it tightly as the Dharmakaya, When you attain realization, You will see the truth. And said: This appearance that has never been experienced, Now you know it is the Dharmakaya, Do not seek other views. This self-mind that has never been separated, Now you know it is the Buddha, Do not seek other fruits. This continuous conceptual thought, Now you know it is wisdom, Do not seek other experiences. This ordinary consciousness, Unwavering, now you know it is meditation, Do not seek other accomplishments. And said: Je Gompapa Tsultrim Nyingpo said: This wisdom co-born with the mind, If you hold it tightly, it is the natural state, If you loosen it, it is free from elaboration, If you realize it simultaneously, it is the Dharmakaya. Conceptual thought