Tibetan
དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདི་ལས་གཞན་དངོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་དང༌། འདི་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པའང་མེད། །ཅེས་2སོགས་མཐའ་ཡས་སོ། །དེས་(༡༤༤ན) ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གི་དོན་ལ་ཡོད་པ་དང༌། དོན་གང་ཞིག་ཡོད་པ་དེའི་ཟླས་དྲངས་པའི་དོན་མེད་པ་དང༌། དེ་ལྟའི་དོན་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་དང་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་སོགས་ཁས་གང་གིས་བླངས་པ་ནི་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་དུ་སྨྲ་བའི་མཐའ་ཆེན་པོའི་ཕྱོགས་བཞི་ལ་གནས་པ་ཡིན་ལ། དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ཁས་ལེན་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་ལ་དབུ་མ་པས། དོན་གྱི་ཡོད་ན་ནི་དོན་གྱི་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། དོན་གྱི་མེད་ན་དོན་གྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཕྱོགས་དེ་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བའི་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་ཆེས་མང་སྟེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ནའང་དབུ་མ་པ་རང་གི་ལུགས་ལ་ནི་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་སོགས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མ་གྲུབ་ན་དོན་གྱི་ཡོད་ན་དོན་གྱི་མེད་པ་བུད། རང་ལུགས་སུ་རྨི་ལམ་དུའང་བརྗོད་པར་མི་རྨི་ཡང་དེར་བརྗོད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་རིགས་པར་སྨྲས་པ་ལ་དེ་ལྟར་སྨྲ་བོ་རང་གི་ངག་གིས་ཀྱང་གནོད་པའི་ངག་གཞན་གྲགས་ཞིག་དེར་རྗེས་བརྗོད་བྱས་ཏེ་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚར་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། །ངག་དོན་བདེན་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ན་ཐ་དད་མ་ཡིན་དགོས་ཤིང༌། ཐ་དད་ན་གཅིག་མ་ཡིན་དགོས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་གང་བདེན་གཉིས་གཞི་གྲུབ་པར་འདོད་ན་དེར་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གཞི་མ་གྲུབ་ན་གཞི་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་དབུ་མ་པ་ལའང་བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་དབུ་མ་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་(༡༤༤བ) པ་ན་བདེན་གཉིས་གཞི་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་གང་དུ་ཡང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་རྟོག་པར་ག་ལ་བྱེད་ཅེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་གསུང་གིས། ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་ཡོད་མེད་སོགས་དེ་ངོར་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ཆད་ལྟ་བླ་ན་མེད་པར་སོང་བ་དང༌། ཁྱད་པར་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་རང་གཞན་གྱི་འདོད་པའི་རིགས་མི་རིགས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་ལུགས་ལ་དོན་གྱི་ཡོད་ན་མེད་པ་མ
Chinese
并且，《释量论》中说：“没有比这更真实的存在。”以及“没有比这更真实的其他形态。”等等，无边无际。因此，对于主张事物存在的人来说，事物是存在的，并且任何存在的事物，其反面就是不存在的，像这样，对于存在与不存在、是与非是的三个范畴等，无论承认哪一个，都是安住于主张事物存在与不存在的四大极端之中。对于承认事物存在与不存在的实在论者，中观派说：“如果事物存在，那么事物的不存在就不可能；如果事物不存在，那么事物的存在就不可能。”对于这种观点，提出了许多驳斥其承诺矛盾的论述。如《辩驳论》中说：“如果自性不存在本身被否定，那么就会成立自性存在。”等等。像这样说的时候，即使在中观派自己的观点中，如果事物存在与不存在等在二谛中都不成立，那么如果事物存在，事物的不存在就会消失。在自己的观点中，即使在梦中也说不出来，但在那里说，别人说这是不合理的，对于这样说话的人，用他自己的话语也损害了另一种著名的说法，在那里重复说，像这样说话是不合理的，这样进行了驳斥。如果语言的意义和二谛是一体的，那么就必须不是他体的；如果是他体的，那么就必须不是一体的，这是对于任何认为二谛是基础成立的世间人来说，都会这样说，因为对于基础成立的法来说，如果一体和他体中的任何一个基础不成立，那么基础就不会成立。那么，对于中观派来说，也会承认二谛是一体和他体中的任何一个吗？不会的，因为我们中观派在进行分析时，对于二谛的基础成立与不成立，都是超越言语、思想和表达的。要知道，我们怎么会去思考二谛的本体是一体还是他体呢？这里，宗喀巴大师及其追随者的教言说：如果通过名言量成立的事物的存在与不存在等，在其面前没有那样成立，那么就是诽谤因果，堕入无上的断见。特别是，对于中观应成派来说，在辩论自己和他人的观点是否合理时，如果自己的观点是事物存在，那么不存在
English
And, in the Pramāṇavārttika, it says, "There is no real existence other than this." And, "There is no other form than this." and so on, endlessly. Therefore, for those who assert things exist, things are existent, and whatever thing is existent, its opposite is non-existent, and like that, whichever of the three categories of existence and non-existence, being and non-being, etc., is accepted, one abides in the four great extreme positions of asserting things as existent and non-existent. To the realists who accept the existence and non-existence of things, the Madhyamikas say, "If things exist, then the non-existence of things is impossible; if things do not exist, then the existence of things is impossible." To that position, they state many harms that contradict the commitment. As it says in the Tsongkhapa's Root Text, "If the very non-existence of inherent existence is reversed, then it will become established as inherent existence." and so on. When speaking like that, even in the Madhyamika's own system, if existence and non-existence of things, etc., are not established in either of the two truths, then if things exist, the non-existence of things is destroyed. In one's own system, even in a dream, it is not said, but to say it there, others say that it is unreasonable, and to the one who speaks like that, another famous statement that is harmful even by the speaker's own words is repeated there, and it is refuted that speaking like that is unreasonable. If the meaning of words and the two truths are one, then they must not be different; and if they are different, then they must not be one, which is said to be what happens to any worldly person who believes that the two truths are established as a basis, because for a dharma that is established as a basis, if either one or different is not established as a basis, then the basis will not be established. Then, will the Madhyamikas also accept either one or different for the two truths? No, because for us Madhyamikas, when we analyze, we are free from speaking, thinking, and expressing about whether the two truths are established or not established as a basis. Know that how could we ever conceive of the essence of the two truths as one or different? Here, the words of the great Tsongkhapa and his followers say: If the existence and non-existence of things, etc., which are established by conventional valid cognition, are not established as such in their own right, then it is to slander cause and effect and to fall into the supreme nihilistic view. In particular, for the Madhyamika-Prāsaṅgikas, when refuting and establishing whether the views of oneself and others are reasonable or not, if in one's own system things exist, then non-existence
Tibetan
་ཡིན་པ་དང༌། དོན་གྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེད་པ་ཡིན་པར་ངེས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བདེན་པར་གཞི་མ་གྲུབ་ན་བདེན་མེད་དུ་གཞི་གྲུབ་དགོས་ཞེས་དང༌། དེའི་དོན་བདེན་པར་མེད་ན་བདེན་མེད་དུ་ཡོད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་གང་ལའང་ཚད་མས་ཡིད་རྟོན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཁྱེད་ཀྱི་དེ་ལྟར་ན་རྩོད་ཟློག་གི་ལུང་དེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ངེས་པར་རང་ལུགས་ལ་འགལ་བར་ཁས་ལེན་པའི་དབང་གིས་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ཀྱང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ལ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ཁས་ལེན་པའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་དེ་དབུ་མ་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་དངོས་སྨྲ་བར་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་ལ། དོན་གྱི་ཡོད་མེད་སོགས་རིགས་པས་ཚར་བཅད་ནས་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་སོགས་གང་དུའང་འཇོག་པའི་སྨྲ་(༡༤༥ན) བསམ་གྱི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་དེ་ལ་དབུ་མ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ལ་དོན་གྱི་ཡོད་པ་ཟློག་ན་དོན་གྱི་མེད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་འདི་ཚིག་ཏུ་དབུ་མར་སྨྲས་ཀྱང་དོན་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བར་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། རྩོད་ཟློག་གི་ལུང་དེ་དབུ་མ་པས་རང་ལུགས་སུ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་སྐབས་གཉིས་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་གྱི་ཡོད་པ་བཀག་ན་དོན་གྱི་མེད་པ་ཁས་ལེན་ལ། ཐ་མ་ལྟ་ཞིག་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་གྱི་བདག་བདེན་སོགས་ཡོད་པ་བཀག་ནས་དོན་གྱི་བདག་བདེན་སོགས་མེད་པར་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ཕྱི་མ་འདི་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ལས་ཐལ་འགྱུར་བ་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་ཀྱི་རང་ལུགས་བླ་ན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། དོན་གྱི་ཡོད་མེད་དང་དེ་གཞིར་བྱས་ཀྱི་དངོས་འགལ་སོགས་རང་ལུགས་ལ་དོན་ལ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། དབུ་མ་པས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པའི་སྐབས་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེར་དབུ་མ་པས་དངོས་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་རིགས་ན། ལྟ་ཞིག་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ལ་མི་རི
Chinese
并且，如果不是实有的，就必须承认是无有的。因为《辩驳论》中说：“若遣除自性，则成立自性。”因此，如果空性的意义在真实上没有成立，就必须在真实无有上成立。如果它的意义在真实上没有，就必须在真实无有上存在。如果不是这样，那么在任何情况下，量都不能令人信赖。他是这样说的。这不合理。因为按照你的说法，那么《辩驳论》的这段引文，由于应成派中观论者必定承认在实有和非有上与自己的宗义相违背，所以也必须承认应成派中观论者自己的宗义中存在实有和非有。如果是这样，那么承认实有和非有的应成派中观论者，显然不是真正的中观论者。因为承认实有和非有的边见，这被称作并且成立为是实在论者。因为通过理智彻底破斥实有和非有等等，从而在任何实有和非有等等上都不安立的，言（145页） 思的表达分离的补特伽罗，才被安立为中观论者。因此，应成派中观论者自己的宗义中，如果遮遣了实有，就必须承认实无，这样说是口头上说是中观，但实际上却变成了实在论者。这里孜隆·释迦巴大师说：辩驳论的这段引文，中观论者承认不承认自己的宗义，有两种情况。中间遮遣我的情况下，如果遮遣了实有，就承认实无。最后观察一切遮遣的情况下，遮遣了实有的我和真实等等，却不成立实有的我和真实等等不存在，这后一种方式是胜过自续派中观论者的应成派所特有的，是无上的宗义。他是这样说的。这不合理。因为在自己的宗义中，说实有和非有以及以此为基础的实相违等等在意义上是存在的，这本身就是实在论者。因为中观论者在中间遮遣我的情况下，也没有停留在实在论者一方的时候。在那里，如果中观论者停留在实在论者一方，因而可以那样承认，那么在观察一切遮遣的情况下，也停留在实在论者一方，因而那样承认是不合理的。
English
And, if it is not truly existent, it must be acknowledged as non-existent. Because it says in the Refutation: "If self-nature is refuted, then it will be established as self-nature." Therefore, if the meaning of emptiness is not established as true, it must be established as truly non-existent. If its meaning is not true, it must exist as truly non-existent. If it is not so, then in any case, the measure cannot be trusted. He said so. This is unreasonable. Because according to your statement, then the quote from the Refutation, because the Consequentialist Madhyamikas must acknowledge that they contradict their own tenets in terms of truly existent and non-existent, so they must also acknowledge that truly existent and non-existent exist in the Consequentialist Madhyamikas' own tenets. If so, then the Consequentialist Madhyamikas who acknowledge truly existent and non-existent are clearly not true Madhyamikas. Because acknowledging the extremes of truly existent and non-existent is known and established as being a realist. Because the person who is separated from the expression of speech (145n) after thoroughly refuting truly existent and non-existent etc. through reason, and thus does not establish anything in any truly existent and non-existent etc., is established as a Madhyamika. Therefore, in the Consequentialist Madhyamika's own tenets, if truly existent is refuted, then truly non-existent must be acknowledged. Saying this is speaking as a Madhyamika in words, but in reality it has become a realist. Here Zilung Shakya the Great says: There are two situations in which the Madhyamikas acknowledge or do not acknowledge the quote from the Refutation as their own tenets. In the middle, in the case of refuting the self, if truly existent is refuted, then truly non-existent is acknowledged. In the end, in the case of observing all refutations, refuting the truly existent self and truth etc., but not establishing that the truly existent self and truth etc. do not exist, this latter way is unique to the Consequentialists, surpassing the Autonomist Madhyamikas, and is a supreme tenet. He said so. This is unreasonable. Because in one's own tenets, saying that truly existent and non-existent and the real contradictions based on them etc. exist in meaning is itself being a realist. Because there is no time when the Madhyamikas stay on the side of the realists even in the middle, in the case of refuting the self. There, if the Madhyamikas stay on the side of the realists and thus can acknowledge it, then it is unreasonable to stay on that side and thus acknowledge it even in the case of observing all refutations.