Tibetan
སེམས་བྱུང་ཚད་མར་གྲགས་པ་དེ་དག་ནི་རྣམ་རྟོག་ཉིད་ཀྱི་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཅན་དོན་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བཞེད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། །དེ་དག་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ། །ཇི་ལྟར་གཟིགས་པས་དེ་བཞིན་གསུངས། །ཞེས་སོ། །༢ རང་རྒྱུད་པས་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ཞིབ་མོ་མ་ཕྱེ་བར་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་ན་སྐྱོན་ཆེར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པའི་ཆ་དེ་གཞན་གང་ལའང་མ་བལྟོས་པར་དངོས་པོ་རང་བདེན་པ་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་ལ། དེ་ལྟའི་དོན་བྱེད་པ་དེའང་རང་བདེན་པ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མ་རང་བདེན་པ་ནི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མའོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་དུ་རྣམ་པ་འགོག་པའི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁས་ལེན་པ་ན། ཇི་སྐད་དུ། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་དངོས་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་དང༌། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་བྲལ་ཞེས། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་འོངས་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་ལྟར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རང་(༧༧བ) བདེན་པར་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་ཞུགས་པའི་ཚད་མ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ཁས་ལེན་པ་ཞིག་སྲིད་ན་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང༌། རང་བདེན་དུ་མ་གྲུབ་པར་སྒྲུབ་པའི་འཆད་རྩོད་རྩོམ་པའི་ཆེད་དུ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ཚོགས་གསོག་གི་ངལ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། ལེགས་པར་སོམས་ཤིག ༣ རང་རྒྱུད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་རང་ཉམས་སུ་གྲུབ་ཅིང༌། མྱོང་བ་དེ་ལུགས་དེའི་ཚད་མ་ཁོ་ནས་སྨྲའི། དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ཡིན་པར་མི་འཐད་དེ། རང་རྒྱུད་པས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཟབ་མོ་རང་བློ་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཟབ་དོན་མ་རྟོགས་པར་སྨྲས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཟབ་དོན་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། རྟོག་གེ་འབར་བར། རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པ་ལས། །གང་ཚེ་བློ་ནི་ལོག་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་བློ་ནི་ཡུལ་མེད་ཕྱིར། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་ཉིད། །ཅེས་དང༌། བདེན་གཉིས་ལས། དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་བཀག་མེད་གསལ། །ཅེས་དང༌། དབུ་མ་རྒྱན་ལ
Chinese
那些被称为心生量的事物，被认为是属于概念本身的束缚之因，而不是真实的量。如《二谛论》所说：“心与心生三界者，虚构之相乃是念。彼等束缚之因性，如汝所见如是说。”如此说。2、自续派若不细致区分承认事物自力成立之量的差别而如此说，则存在很大过失。所谓事物自力成立，是指事物起作用的部分不依赖于任何其他事物，而是凭借事物自性之力的作用。而那样的作用也是自力成立的。像那样自力成立的量，就被称为事物自力成立的量。在《释量论》中，当承认遮遣形象的事物之力之量时，如所说：“何者以事物作分析，即于彼时彼事物无，何以故于彼等上，无有单一与多性。”以及“如是如是思事物，如是如是离分别，智者们所说为何者，彼乃事物力所生。”因为如此承认。因此，如果事物以自性之力成立，并且自续派承认那样成立的量，那么自续派为了论证事物等一切法皆空，并且不成立自性，而进行的闻思修的积资之勤奋，岂不都将变得毫无意义？好好思考一下。3、自续派认为空性在自身体验中成立，并且只以体验的那个方式的量来说明，除此之外不说明，这种说法是不合理的。因为自续派即使在自身体验到甚深空性时，也会说没有证悟空性的甚深含义，从而说空性的甚深含义超出了意识的范围。《理智之火》中说：“有分别与无分别中，何时意识转变时，彼时意识无对境，戏论寂灭乃寂静。”以及《二谛论》中说：“非有应破之事物，真实之中无遮显。”以及《中观庄严论》中
English
Those that are known as mental event valid cognitions are considered to be causes of the bondage of conceptualization itself, and not valid cognitions of objects. As it says in the Two Truths: "Mind and mental events, the three realms, are conceptualizations with fabricated aspects. They are the very cause of bondage, as you see them, so it is said." Thus it is said. 2. If the Svātantrika speaks in this way without carefully distinguishing the difference of admitting the valid cognition of the force of objects, then there is a great fault. The so-called force of objects is that the part of the object that performs a function does not depend on anything else, but performs the function by the power of the nature of the object itself. And that kind of function is also self-established. Such a self-established valid cognition is said to be the valid cognition of the force of objects. In the Commentary on Valid Cognition, when admitting the valid cognition of the force of objects that negates aspects, as it is said: "Whoever analyzes objects, at that very time that object is non-existent, because on those there is no nature of one and many." And "As one thinks of objects, so one is separated from aspects, what the wise say, that is what comes from the force of objects." Because of admitting it in this way. Therefore, if objects are established by the force of their own nature, and the Svātantrika admits the valid cognition that is established in that way, then wouldn't all the efforts of hearing, thinking, and meditating to accumulate merit for the purpose of explaining, debating, and composing to prove that all phenomena such as objects are empty of their own essence and are not established as self-established become meaningless? Think well. 3. It is unreasonable for the Svātantrika to think that emptiness is established in one's own experience, and to speak only of the valid cognition of that way of experience, and not to speak of anything else. Because even when the Svātantrika experiences profound emptiness in his own mind, he says that he has not realized the profound meaning of emptiness, and thus says that the profound meaning of emptiness is beyond the scope of the mind. In the Blaze of Reasoning it says: "In the presence of conceptualization and the absence of conceptualization, when the mind turns away, at that time the mind has no object, the cessation of elaboration is peace." And in the Two Truths it says: "Since there is no object to be negated, in reality there is clear non-obstruction." And in the Ornament of the Middle Way