Tibetan
དང་པོ་ལ། བོད་གངས་ཅན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་བ་སྔ་རབས་པ་དག་གི་དགོངས་དོན་ཕྱིས་བྱོན་སྔ་རབས་པའི་རྗེས་འབྲངས་སུ་རློམ་པ་དག་གིས་འཆད་པ་དེ་དགོངས་དོན་དཔྱིས་མ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ། གངས་ཅན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་བ་སྔ་རབས་པ་དག་གི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཚུད་པ་དེ་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དག་གི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བར་གནས་ཚུལ། ཕྱི་རབས་པས་བཏགས་པའི་ཐལ་རང་གི་གྱེས་ཚུལ་སྨྲས་པ་དེ་གསར་དུ་བརྩམས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་རང་རྒྱུད་པས་ཚུར་མཐོང་གི་མངོན་རྗེས་ཚད་མ་ཚད་མ་ཡང་དག་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་དང༌། དེའང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དང༌། དེ་གཞིར་བྱས་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ཙམ་མིན་པར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་གིས་གྲུབ་ཅིང༌། ཁས་ལེན་པའི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེའི་ལོག་ཕྱོགས་དགག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རང་རྒྱུད་པས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཚད་མའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ཁས་ལེན་པ་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས། ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱིར་སྟོང་ཉིད་ལས་(༧༦ན) བརྩམས་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟེན་ཚད་མ་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། གལ་ཏེ་ལེན་ནའང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། ཡང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁས་ལེན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་ནའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་རྟེན་གྱི་ཚད་མ་ནི་གཞན་གྲགས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རྒྱུད་པ་ནི་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གི་རྣམ་གཞག་དང་མཐུན་པར་རྩོད་པར་བྱེད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ལུགས་དེའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་མཐུན་པར་རྩོད་པར་མི་བྱེད་དེ། དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་ན་ཉིད་ཅག་དངོས་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་འོང་བའི་ཕྱིར། དངོས་སྨྲ་བ་ལ་མེད་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཁྱད་ཅན་ཐལ་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པའི་མ་གྲུབ་པ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་ནི་གཞན་ཕྱོགས་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུ་དང༌། ལྔ་པ་རང་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་གོ་ཆ་ལྟ་བུའོ། །ལྡོག་པ་གཅིག་པའི་དཔུང་འཕུལ་ཞེས་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་ཀྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཞང་ཐང་སག་པའི་གསུང་གིས
Chinese
首先，对于雪域藏地的应成派早期论师们的意旨，自诩为后来的早期论师追随者的人们所作的讲解，是不彻底领会意旨之状。如实通达雪域藏地应成派早期论师们的意旨，并融入其中的，是安住于应成派和自续派的论师们的意旨。后代人所安立的应成派和自续派的区分之说，是新创作的状况。第一点是，有些自续派承认能现见外境的现量为真正的量，并且也承认那是事物力量所引发的量，并且以此为基础，并非仅仅是承认他人的观点，而是通过自身的体验来成立，依靠所承认的量来成立空性，并且遮破其反面。因此，自续派通过与承认在破立的所依之量上的三种差别相一致的方式，应成派一般不承认从空性（76a） 出发的破立的所依之量。如果承认，也不承认事物力量所引发的量。或者，即使承认事物力量所引发的量，也没有自续的量。即使如此，对于空性的意义进行破立的所依之量，也仅仅是依赖于他人的名声。自续派是按照陈那、法称论师的正确和相似的破立方式进行辩论的，而应成派不按照该派的破立方式进行辩论。如果按照有事物的宗派的破立方式进行辩论，那么你们就会有成为有事物的宗派的过失。应成派自身具有有事物的宗派所没有的特殊的破立方式，即：他人的名声的后比量，陈述矛盾的应成，理由相同的均势，能立与所立相同的未成，没有自续的承诺。其中，前四个是摧毁对方的武器，第五个是守护己方的盔甲。存在一种叫做“反向同一的推论”的东西，是理由相同的均势的名称的异名。还有香塘萨迦巴的教言：
English
Firstly, regarding the intent of the early proponents of the Prasangika school in the snowy land of Tibet, the explanations given by those who claim to be followers of the earlier proponents are not thorough understandings of the intent. To truly comprehend the intent of the early Prasangikas of Tibet and integrate it, is to abide in the intent of the teachers of the Prasangika and Svatantrika schools. The distinction between Prasangika and Svatantrika established by later generations is a newly created situation. The first point is that some Svatantrikas accept direct perception that can manifest external objects as a valid means of knowledge, and they also accept that it is a means of knowledge arising from the power of objects. Based on this, it is not merely accepting the views of others, but establishing it through one's own experience, relying on the accepted means of knowledge to establish emptiness, and refuting its opposite. Therefore, the Svatantrikas, in accordance with accepting the three differences in the means of knowledge that are the basis for refutation and establishment, the Prasangikas generally do not accept the means of knowledge that is the basis for refutation and establishment starting from emptiness (76a). If they do accept it, they do not accept the means of knowledge arising from the power of objects. Or, even if they accept the means of knowledge arising from the power of objects, there is no Svatantrika means of knowledge. Even so, the means of knowledge that is the basis for refuting and establishing the meaning of emptiness relies solely on the reputation of others. The Svatantrikas debate in accordance with the correct and similar modes of refutation and establishment of Dignaga and Dharmakirti, while the Prasangikas do not debate in accordance with that school's modes of refutation and establishment. If they debate in accordance with the modes of refutation and establishment of the school that asserts things, then you would have the fault of becoming a school that asserts things. The Prasangikas themselves have special modes of refutation and establishment that the school that asserts things does not have, namely: inference based on the reputation of others, the Prasangika of stating contradictions, the equality of reasons, the unestablishedness of the probandum being the same as the probans, and the absence of a Svatantrika commitment. Among these, the first four are like weapons that destroy the opponent, and the fifth is like armor that protects one's own side. There is something called "inference of reversed identity," which is a synonym for the equality of reasons. Also, the teachings of Zhangtang Sakyapa:
Tibetan
། འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང༌། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་གཉིས་ནི་གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ཁྱབ་འཇུག་གི་མདུང་ཐུང་ལྟ་བུའི་རིགས་པ་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ་ནི་རང་ཕྱོགས་མེད་པ་ལ་རང་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་བཏགས་ནས་རང་ཕྱོགས་བསྲུང་(༧༦བ) བ་གོ་ཆ་ལྟ་བུའི་རིགས་པ་དང༌། གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ནི་རྒོལ་བ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དཔང་པོ་ལྟ་བུའི་རིགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་རླུང་ལྟར་གྲགས་ནས་དེ་ལྟར་འདོན་པར་བྱེད་དོ། །༡ རྩིང་པོར་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་དཔྱད་དུ་ཡོད་དེ། རང་རྒྱུད་པའི་སློབ་དཔོན་དག་ཚུར་མཐོང་གི་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་ཚུར་མཐོང་གི་ངོར་ཚུར་མཐོང་རང་གི་ཚད་མར་རློམ་པའི་ཚད་མ་ཞིག་གི་རྣམ་གཞག་མཛད་ཀྱང༌། དེ་དབུ་མའི་ལུགས་སུ་ཚད་མ་ཡང་དག་པར་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་གེ་འབར་བར། གང་གི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་མཛད་ལ། དོན་དམ་པར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་ཀཽའུ་ཤི་ཀ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་གྱི་གནོད་པ་ཡང་མེད་དེ། ཡུལ་རྣམས་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དབང་པོ་རྣམས་བླུན་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་དང་སྦྲང་མ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། བྲག་ཆ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡང་ང་རྒྱལ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་ཅི་ཞིག་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་དེས་གནོད་པར་འགྱུར། གྲགས་པས་ནི་གནོད་པ་ཡང་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་ནི་མི་ཤེས་པའི་ལིང་ཏོག་གིས་ལྡོངས་པ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་དཔྱད་པའི་སྐབས་སུ་དེ་ནི་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བརྟག་(༧༧ན) པ་དག་ལ་དམུས་ལོང་གིས་བརྟགས་པ་བཞིན་དུ་མི་རྟོགས་པས་གྲགས་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མའང་ཡང་དག་ཏུ་མེད་ན་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་མ་ཡང་དག་ཏུ་མེད་དེ། ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ནི་གཙོ་བོར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་མེད་ལ་རག་པའི་ཕྱིར། ལྷག་པར་རང་རྒྱུད་པས་ཚུར་མཐོང་གི་སེམས་དང་
Chinese
驳斥矛盾的过失和理由相同的均势二者，是驳倒对方，如同遍入天的短矛一样的理路；立宗与所立相同，是没有自方，给没有自方的事物安立自方的名称，守护自方，如同盔甲一样的理路；于他者成立的名声之比量，是使两个辩论者成为一个相续，如同证人一样的理路。如是说。如是像风一样出名，并如是宣说。1 1、粗暴语，对此稍微可以作些分析：自续派的论师们，虽然造了现见之现量，在现见面前，将现见视为自己的现量之量，但那在中观宗中，并不是承许为正确的量，在《正理之火》中说：因为，薄伽梵曾开示说：于彼，在世俗中，也作诸法之自性与特征的安立，但在胜义中，则说为无自性。如是也，乔尸迦，一切法皆是自性空，一切法自性空者，即是无事物。无事物者，即是般若波罗蜜多。如是说，既然连事物本身都不存在，又怎么会有它的自性呢？因此，承诺没有损害。现量之损害也没有，因为境是虚妄的缘故，以及根是愚昧的缘故，即使没有见等能力，也如患有眼翳者见到毛发和苍蝇等一样，以及如回声等一样，现量也是我慢，因此，对谁显现了什么，又怎么会由此而造成损害呢？名声也没有损害，因为世间被无知的黑暗所蒙蔽，所以在胜义中进行分析的时候，它就像盲人检查珍贵的宝石一样，无法理解，所以名声没有损害。如是说，如果现量也不真实存在，那么比量也不真实存在，因为一切量主要依赖于现量是否成立。特别是自续派以现见的有境心和
English
The fallacy of stating contradictions and the balance of equal reasons are the reasoning that refutes the other side, like the short spear of Vishnu; the proof being the same as what is to be proven is the reasoning that there is no own side, giving the name of own side to things that have no own side, protecting own side, like armor; the inference of fame to others is the reasoning that makes the two debaters into one continuum, like a witness. Thus it is said. Thus it is famous like the wind, and thus it is uttered. 1 1. Harsh speech, there is a little analysis of this: Although the teachers of the Svātantrika school created the valid cognition of direct perception of what is visible, and in front of what is visible, they regard what is visible as their own valid cognition, but that is not accepted as a correct valid cognition in the Madhyamaka school. In the Blaze of Reasoning, it says: Because, the Blessed One has taught: In that, in the conventional, the nature and characteristics of all phenomena are also established, but in the ultimate, it is said to be without nature. Thus also, Kauśika, all phenomena are empty of nature, and whatever is empty of nature is non-existent. Whatever is non-existent is the Perfection of Wisdom. Thus it is said, since even the thing itself does not exist, how can there be its nature? Therefore, there is no harm in promising. There is also no harm of direct perception, because the objects are false, and because the senses are foolish, even without the ability to see, etc., it is like a person with cataracts seeing hair and flies, etc., and like echoes, etc., direct perception is also arrogance, therefore, what appears to whom, and how can it cause harm? There is also no harm from fame, because the world is blinded by the darkness of ignorance, so when analyzing in the ultimate sense, it is like a blind person examining precious gems, unable to understand, so fame does no harm. Thus it is said, if direct perception does not truly exist, then inference does not truly exist, because all valid cognitions mainly depend on whether direct perception is established or not. Especially the Svātantrika school with the mind of the visible object and