Tibetan
་ཀྱང་བརྗོད་མི་བྱ། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། །གདགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དཔེར་ན། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཞིང༌། ཞེན་པ་ལ་དེའི་བདེན་ཞེན་བཟློག་པའི་ཕྱིར། རབ་རིབ་མེད་པས་སྐྲ་ཤད་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་མོད་ཀྱི། སྣང་བ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། རབ་རིབ་མེད་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་སྣང་དགོས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་འདི་དག་རང་གིའམ་གཞན་གྱི་རིགས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། དེས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་མེད་སོགས་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། གཞན་གྱི་རིགས་པས་གཞན་ཇི་ལྟར་འགོག་ཅེ་ན། རང་གི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མི་དགོས་ཤིང༌། དགག་བྱ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཅུང་(༧༤བ) ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །དོན་གྱི་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། །སྒྲུབ་པའམ་བཟློག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཀླན་ཀ་མེད། །ཅེས་དང༌། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ། །དེ་ཕྱིར་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས། །སྐུར་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏབ། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་རིགས་པས་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་འཐད་པ་འགའ་ཞིག་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་སུ་བཀོད་དེ། དེས་ཐུན་མོང་དུ་དགག་སྒྲུབ་དང་བླང་དོར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཁས་བླངས་ན་ཕྱི་ནང་གི་རྟོག་གེ་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་རང་གིས་ཁས་བླངས་འགལ་བ་དང༌། གཞན་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པ་མི་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་རྣམས་ནི་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་བསྒྲུབས་ནས་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་བེམས་པོ་དང་ཤེས་པ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་དང་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་སོགས་དང་སྐྱེ་འཇིག་དང་འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་གི་ཕྱོགས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་སྒྲུབ་པར་འདོད་ཅིང༌། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་འགོག་པར་འདོད་
Chinese
也不应该说。不是二也不是非二，为了施设的意义而说。如是说。例如，对于患有眼翳的人来说，会显现出毛发等各种各样的东西，为了遣除对它的真实执着。没有眼翳的人虽然也会显现出毛发等各种各样的东西，但并非如所显现的那样存在。如果这样说，那么对于没有眼翳的人来说，在名言中也并非必须显现出毛发等。如果这样，那么这些遮止四边生等的理路，是自己的理路还是他人的理路？如果是前者，那么由它所成立的无生等，如何不会变成自己的宗派？如果是后者，那么他人的理路如何遮止他人呢？不是自己的，因为如果不承认丝毫需要成立的宗派，就不需要成立的理路；如果丝毫也不存在需要遮止的他人的宗派，就不需要遮止的理路。论辩遮返中说：如果对于现量等，稍微观察到一些意义，如果需要成立或遮返，因为没有，所以我没有责难。以及，因为没有任何需要遮止的，所以我什么也不遮止。因此说遮止，那是你强加的。如是说。因此，是以他人所承认的理路来遮止的。理路的意思是，将世间上公认的一些道理，编入各宗派的论著中，以此共同进行遮立和取舍。如果承认了它，那么内外论师的宗派中，自己所承认的相违和他人理路的损害，是不可能不发生的。因为内外宗派论师的观点，就像梦境、幻术、乾闼婆城、影像和患有眼翳的人所见的毛发等，以及证明兔角等是真实的，然后承认具有常与无常、有质与无质、一与异、自与他、两者皆是和无因而生等，以及生灭和来去等作用一样。这也是因为认为自己的宗派具有功德而想要成立，认为他人的宗派具有过失而想要遮止
English
Also, it should not be said. It is neither two nor non-two, but it is said for the sake of designation. As it is said. For example, to someone with cataracts, various things like hairs appear. In order to reverse the attachment to their reality, even though various things like hairs appear to someone without cataracts, they do not exist as they appear. If it is said like that, then for someone without cataracts, it is not necessary for hairs and so on to appear nominally. If so, are these reasonings that prevent the four extremes of arising, etc., one's own reasoning or another's reasoning? If it is the former, how can the unarisen, etc., established by it not become one's own side? If it is the latter, how can another be prevented by another's reasoning? It is not one's own, because if one does not accept even a little of the side to be established, one does not need the reasoning of establishment; if there is not even a little of the other's side to be refuted, one does not need the reasoning of refutation. In the Refutation of Debate, it says: If one observes some meaning of perception, etc., if one needs to establish or refute, because it does not exist, I have no fault. And, because there is nothing to be refuted, I do not refute anything. Therefore, saying that one refutes, that is an accusation you have made. As it is said. Therefore, it is prevented by the reasoning accepted by others. Reasoning means that some of the commonly known reasons in the world are arranged in the treatises of the proponents of tenets, and with this, refutation, establishment, acceptance, and rejection are done in common. If one accepts it, then in the tenets of the insiders and outsiders, it is impossible for self-contradiction and the harm of others' reasoning not to occur. Because the views of the proponents of inner and outer tenets are like dreams, illusions, cities of gandharvas, images, and the appearance of hairs to someone with cataracts, etc., and proving that rabbit horns, etc., are real, and then admitting that they have characteristics such as permanence and impermanence, materiality and immateriality, one and different, self and other, both, and arising without cause, etc., and actions such as birth and death, and coming and going. This is also because one wants to establish one's own side because one sees it as having qualities, and one wants to prevent the other's side because one sees it as having faults.
Tibetan
པས་ཀུན་ནས་བསླང་བས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན། རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ནང་འགལ་དང་རིགས་པས་གནོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང༌། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ནང་(༧༥ན) འགལ་དང་ཐུན་མོང་དུ་རིགས་པས་གནོད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བ་གང་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱོགས་འཛིན་ཅན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་ཕན་ཚུན་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་རྒྱལ་ཕམ་དུ་མ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་གཞི་གང་ཡང་མ་མཐོང་བས། དེ་དག་གི་ཁྱད་ཆོས་ལ་དཔྱོད་པར་མི་རིགས་པ་བཞིན་དུ་དབུ་མ་པས་ནི་ཁྱད་གཞི་མེད་པའི་ཁྱད་ཆོས་ལ་དཔྱོད་པའི་རྟོག་གེ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ནང་མཚང་ཐམས་ཅད་རིག་སྟེ། རང་རང་གི་ནང་འགལ་དང་ཐུན་མོང་དུ་རིགས་པ་དང་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ན། དེ་དག་གིས་རང་གི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ནང་འགལ་ཞིང༌། རིགས་པ་དང་གྲགས་པས་གནོད་པར་མཐོང་བས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་དབུ་མ་ལ་གུས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ཕྱོགས་འཛིན་ཅན་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ནང་འགལ་བ་མཐོང་སྟེ། དེ་དག་ལ་མངོན་ཞེན་ལོག་པ་ན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དབུ་མ་པ་ལ་གུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཕྲོས་དོན་ཅུང་ཟད་བཤད་པ་འདི་ནི། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཀླུ་ཞབས་ཀྱི་དགོངས་པ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་ལེགས་པར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་དཔལ་ལྡན་མར་མེ་མཛད་བཟང་པོ་ནས་ནགས་ཚོ་ལོ་ཙཱ་བ་དང༌། འབྲོམ་སྟོན་ལ་སོགས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སྐུ་མཆེད་གསུམ་ལས་འཕེལ་བའི་ཡིག་ཆ་རྙིང་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། ཁྱད་པར་པ་ཚབ་ལོ་ཙཱ་བུ་བཞི་རྗེས་འབྲངས་དང་(༧༥བ) བཅས་པའི་ལུགས་དེ་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་སུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ལོ་ཆེན་སྐྱབས་མཆོག་དཔལ་བཟང་དང་རེད་མདའ་བ་གཞོན་ནུ་བློ་གྲོས་སོགས་ཉུང་ཤས་ལས་མ་བྱུང་བར་སྣང་བས་དེ་དག་གི་ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྣང་བའི་ཆ་ཡང་འདིར་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མཐའ་བཞི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལས་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྱེས་ཚུལ་དང༌། མཐའ་དེ་དག་དགག་པའི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དབུ་མ་པ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྱེས་པའི་ཐུགས་རྩེ་གཏད་མཚམས་གང་ཡིན་དཔྱད་པ་དང༌། དེ་ལྟར་གྱེས་ནས་ཕན་ཚུན་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱས་པའོ། །
Chinese
由于以各自的宗派立场出发进行辩论，自己一方的宗派，即使存在着无数的内部矛盾和理证损害，也视而不见；而对于他人一方的宗派，无论存在任何内部（75a）矛盾、共同的理证损害，以及与世俗名声相违背之处，都看得一清二楚。这是所有宗派主义者的常态，因此互相辩论，胜负难分。如同具有了知幻术等事物本性的智慧之人，不会见到幻术等事物的任何差别基础，因此不应去研究它们的特性一样，中观行者能够识破所有研究无差别基础之特性的论师们的一切谬误之处。当他们陈述各自的内部矛盾以及共同存在的理证和名声损害时，那些论师们会看到自己所有的立论都存在内部矛盾，并且受到理证和名声的损害，为了阻止他们对自己的宗派产生执着。如果有人认为，这样一来，他们就不会对中观产生敬意，因为他们没有看到任何成立的理由。那么，当他们看到所有宗派主义者的立论都存在内部矛盾，并且对这些立论的执着消失时，他们就会对远离一切宗派的中观行者产生敬意。以上所说的是一些题外话。这是根据大班智达圣龙树菩萨的意旨，由班智达佛护和班智达月称所作的善妙解释，以及从吉祥燃灯贤开始，经过纳措译师和仲敦巴等三位善知识昆仲流传下来的所有古老文献，特别是帕擦译师四子及其追随者的宗派，在雪域藏地后期，像大译师སྐྱབས་མཆོག་དཔལ་བཟང་（杰曹·巴桑）和热达瓦·循奴洛追等少数人一样，如实宣说的情况，也在此处阐明了他们的善说之光。第二部分，从破斥四边生中，讲述了自续派和他续派的分裂方式，以及详细阐述了破斥这些边见的理证。第一部分，探讨了中观宗分为自续派和他续派的关键分歧点，以及他们分裂后如何互相辩论。
English
Since debate arises from each party's sectarian standpoint, they remain blind to the countless internal contradictions and logical harms within their own sect. However, they clearly see any internal (75a) contradictions, shared logical harms, and conflicts with worldly reputation in the opposing sect. This is the nature of all sectarian proponents, leading to endless debates with no clear victor. Just as someone with wisdom who understands the nature of illusion and other phenomena does not see any basis for differentiation in illusions, and therefore does not bother to examine their characteristics, so too, the Madhyamika practitioner recognizes all the flaws in the thinking of logicians who examine the characteristics of phenomena that lack a basis for differentiation. When they point out the internal contradictions and shared logical and reputational harms in each system, those logicians see that all their own tenets are internally contradictory and harmed by logic and reputation. To prevent them from clinging to their own positions, one might think that they will not develop respect for Madhyamika because they do not see any valid proof. However, when they see that all sectarian systems are internally contradictory and their attachment to those systems diminishes, they will develop respect for the Madhyamika practitioner who is free from all sectarian views. This is a brief digression. This explanation is based on the intention of the great master, the noble Nagarjuna, as elucidated by the masters Buddhapalita and Chandrakirti. It also draws from all the old texts that have been passed down from the glorious Dipamkara to the Lotsawa Naktsé and the three spiritual brothers, Dromtön, and especially the tradition of Patsab Lotsawa and his four sons and followers. It seems that in later times in Tibet, only a few, such as the great translator Kyabchok Palzang and Redawa Shönnu Lodrö, spoke accurately according to this tradition. Therefore, the light of their excellent explanations has also been clarified here. Secondly, from the refutation of the four extremes of origination, it explains the manner in which the Svatantrika and Prasangika schools diverged, and elaborates on the reasoning for refuting those extremes. Firstly, it examines the crucial point of divergence between the Svatantrika and Prasangika schools of Madhyamika, and how they debated each other after their split.