Tibetan
ས། དེ་རྒྱས་པར་བཤད་ན། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལས་གྱུར་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ན་ནི་དེ་ཕ་རོལ་པོ་བྱེ་བྲག་པ་ལ་མ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ན་ནི་དེ་རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་(དྲང་སྲོང་ཤར་བའི་ཚིག་གསལ་མཆན་མར་འདིར་བྱེ་བྲག་པ་ཟེར་བ་ཡོད་ཀྱང༌། མུ་སྟེགས་བྱེ་བྲག་པ་མིན། ཉན་ཐོས་པའང་ཆ་མེད་ཀྱི་རྡུལ་སོགས་བྱེ་བྲག་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བས་བྱེ་སྨྲ་ཞེས་ཟེར་ལ། དེ་སྒྲ་བསྡུས་པ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་པ་ཞེས་བརྡ་བྱེད་པ་ཡིན་ཅེས་བྲིས་སྣང་ངོ༌། །(གྲངས་ཅན་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅའ་བ་ན་ཡང༌། བྱས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ན་དེ་གཞན་གྲངས་ཅན་ལ་མ་གྲུབ། འོན་ཏེ་སྔར་ཡོད་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱ་བའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་རང་བྱེ་སྨྲ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་ལ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལའང་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྤྱར་ཏེ། འཇིག་པ་ཡང་གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་སངས་རྒྱས་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པ་བསྒྲུབ་ཆོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཕ་རོལ་པོ་བྱེ་བྲག་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་(༡༡༨བ) ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབུ་མ་པས་གྲངས་ཅན་ལ་བདག་སྐྱེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་འདིར་ཡང་བདེན་རྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་དོར་བའི་ཆོས་ཅན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལན་ནི། ཆོས་ཅན་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པ་དེ་ནི་ལེགས་ལྡན་གྱིས་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་ནང་དུ་རྟག་མི་རྟག་དོར་བའི་སྒྲའི་དངོས་པོ་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་རྒྱུ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་མཐུན་སྒྲུབ་ཏུ་རྙེད་པ་བཞིན་དབུ་མ་པ་དང་དངོས་སྨྲ་བ་དེ་འདྲའི་དངོས་པོའི་སྤྱི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པར་འཛིན་རྒྱུ་རྙེད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྲིད་ན་དངོས་པོ་ཙམ་དེ་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་རང་ཉིད་དུ་གྲུབ་དགོས་པ་ལས། དེ་འདྲ་དེ་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་དངོས་པོར་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དབུ་མ་པས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་འདི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་དེ་དག་ཆོས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རྫས་བཏགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བར་བཞེ
Chinese
萨。如果详细解释，就像这样，如果认为声音是四大产生的法，那么这在其他胜论者那里是不成立的。然而，如果认为声音是虚空的功德，那么这在自己佛陀那里是不成立的。同样，小乘分别说部（在正士显句的注释中，这里有胜论者的说法，但不是指外道胜论者。小乘也与无分微尘等胜论者相似，所以被称为分别说部。简称为小乘的分别说部，是这样称呼的）。（数论者也立宗声音是无常的，如果认为所作的声音是法，那么这在其他数论者那里是不成立的。然而，如果认为是先前存在而显现的声音，那么这在自己分别说部那里是不成立的。对于法，就像对于有法一样，也应该按照道理进行推演。如果将坏灭作为具有原因的所证之法，那么这在佛陀自己那里是不成立的。然而，如果将无因的坏灭作为所证之法，那么这在其他胜论者那里是不成立的（118b）。 因此，就像这里仅仅执持法和有法的总相一样，中观派在为数论者成立无我时，也会执持舍弃真假差别的有法中的生处吗？回答是：仅仅执持有法的总相是不合理的，就像善巧者所说的那样。因为就像实事论者内部，执持舍弃常无常的声音的实事总相，可以找到敌对双方共同认可的依据一样，中观派和实事论者不可能找到像那样在共同显现中成立的实事总相。如果可能，那么仅仅是实事就必须成立为胜义和世俗的实事本身。然而，中观派认为，像那样在二谛的实事中，二谛都不以自性成立，而是空性。这个论证是大学者善巧者所认可的。那些学者认为，法在二谛中都远离了实有和假立的实事自性。
English
Sa. If explained in detail, it is like this: if one considers sound to be a dharma arising from the four great elements, then this is not established for the other Vaisheshikas. However, if one considers sound to be a quality of space, then this is not established for oneself, the Buddha. Similarly, the Sravaka Vaibhashikas (in the commentary of Drangsrong Sharwai Tsiksal, it is said that there are Vaisheshikas here, but it does not refer to the non-Buddhist Vaisheshikas. The Sravakas also speak similarly to the Vaisheshikas regarding indivisible particles, so they are called Vaibhashikas. When abbreviated, it is referred to as Sravaka Vaibhashikas). (When the Samkhyas also assert that sound is impermanent, if one considers the produced sound to be the dharma, then this is not established for the other Samkhyas. However, if one considers it to be the sound that was previously present and is made manifest, then this is not established for oneself, the Vaibhashikas. Just as one speaks of the subject of dharma, one should also apply it to the dharma itself according to reason. If one makes destruction the object to be proven with a cause, then this is not established for the Buddha himself. However, if one makes causeless destruction the object to be proven, then this is not established for the other Vaisheshikas (118b). Therefore, just as one holds only the general characteristic of dharma and the subject of dharma here, will the Madhyamikas also hold only the locus of arising within the subject of dharma, abandoning the distinction between truth and falsehood, when establishing selflessness for the Samkhyas? The answer is: holding only the general characteristic of the subject of dharma is not reasonable, as the skillful one says. Because just as within the realists, holding the general characteristic of the object of sound, abandoning permanence and impermanence, one can find a basis for agreement between the proponent and opponent, it is impossible for the Madhyamikas and the realists to find such a general characteristic of objects that is established in a common appearance. If it were possible, then the mere object would have to be established as the very object of ultimate and conventional reality. However, the Madhyamikas state that such an object in the two truths is empty, as it is not established by its own nature in either of the two truths. This argument is accepted by the great teacher, the skillful one. Those teachers hold that dharma in both of the two truths is devoid of the nature of real and imputed objects.
Tibetan
ད་པའི་དབུ་མ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་འདི་ལྟར་གྲངས་ཅན་ལ་བདག་སྐྱེ་འགོག་པ་གང་གི་ཚེ་འདིར་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེ་མེད་ཁོ་ནར་རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་དེའི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་པོ་དེ་ཐ་སྙད་པའི་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཅན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྙེད་པ་ནི་བློ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རྫས་བཏགས་ཀྱི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་དངོས་ཆོས་ལས་ཉམས་པར་གྱུར་པར་ལེགས་ལྡན་འདིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་(༡༡༩ན) པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཐ་སྙད་པའི་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྟ་བུ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་འཕགས་བློ་དོན་དམ་པ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དག་ནི་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་བློ་ངོར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་དུ་ཤེས་བྱའང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཅིག་ལས་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དེའི་ཡུལ་དུ་གཏན་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། གང་གི་ཚེ་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་མིག་ཤེས་ཀྱིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ལས། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པ་འཛིན་པ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང༌། རྫས་བཏགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཆ་ཙམ་ཡང་དམིགས་པར་ག་ལ་འགྱུར། ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡུལ་དུ་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་རབ་རིབ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མིག་གིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པ་ལྟར་དབུ་མ་པས་ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་དེའི་ཚེ་ན་ཡང༌། དེ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རིགས་པའི་ཤེས་པ་གང་གིས་ཤེས་བྱ་ཡོད་པ་མིན་པ་ཡོད་པར་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། བློ་དེ་ངོ་ན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་སྐྲ་ཤད་ལྟ་བུའི་དོན་ཅན་གྱི་ཆ་ཙམ་ཡང་དམིགས་པ་ག་ལ་ཡོད། མིག་སོགས་དོན་དམ་པའང་ཆོས་ཅན་དུ་འཇོག་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་སྙད་དང་རིགས་ཤེས་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ་གསུམ་གས་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བློས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། (༡༡༩བ) སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས
Chinese
因为是当今的中观派。善护论师这样对数论派阻断我生，当其认为此地阻断生是所立之法时，唯有无生可随其后推知，其所依之有法，其中的生处仅仅是世俗的颠倒识，在有法中的生处之自性的事物被获得，是不颠倒识的圣者等持智慧，像那样的有法在二谛中都未成立为实事和假立的事物，而从实法中退失，善护论师自己也已经承诺（119a）了。颠倒的世俗识，如衡量世俗的对境中的生处等，不颠倒的如实了知之圣识，衡量胜义的对境离戏论等，在错与不错的识面前是不同的。识在颠倒的对境中，所知也是颠倒的，除了一个颠倒的所知之外，所知不颠倒的，在其对境中永远不会改变，因此，例如，当患有眼翳的眼识，将毛发等视为存在，如执着没有颠倒一样，具有颠倒对境的识，将颠倒的对境存在而非不存在执着为存在之时，所知不颠倒的，以及在假立的事物上会存在的意义部分，又怎么会被缘取呢？在识不颠倒的对境中，假设所知不颠倒的显现，当不患有眼翳的眼睛没有缘取毛发等时，中观派以识不颠倒的，不会增益为非真实，在那时也是，像那样不颠倒的理智，以任何方式都不会将所知不存在增益为存在，因此，在那个识面前，内部的生处转变为世俗，不存在而转变为存在的毛发一样的有意义的部分，又怎么会缘取呢？眼睛等胜义也不应被安立为有法，因为名言和理智、圣者的智慧这三者都未成立的缘故。因为不颠倒的识，在二谛中转化的有法未成立的缘故。（119b）论师面前。
English
Because it is the present-day Madhyamika. Bhavyaviveka thus refutes the self-origination of the Samkhyas, when they consider the cessation of birth here as the dharma to be established, only the unborn can be inferred thereafter, its basis of the subject, the mere origination within the subject of the conventional mind, the nature of the origination within the subject of the inverted mind is obtained, is the non-inverted mind of the noble equipoise wisdom, such a subject in both truths is not established as a real and imputed object, but has fallen from the real dharma, Bhavyaviveka himself has already promised (119a). The inverted conventional mind, such as the origination in the object of measuring the conventional, etc., the non-inverted noble mind that realizes the reality, the object of measuring the ultimate truth, free from elaboration, etc., are different in the face of the mind of error and non-error. In the object of the inverted consciousness, the knowable is also inverted, except for one inverted knowable, the non-inverted knowable will never change in its object, therefore, for example, when the eye consciousness with cataracts regards hair, etc. as existing, as if clinging to the non-inverted, the mind with the inverted object, when the inverted object exists and does not exist, clings to it as existing, the non-inverted knowable, and the part of the meaning that will exist on the imputed object, how can it be apprehended? In the object of the non-inverted consciousness, assuming that the non-inverted knowable appears, when the eyes without cataracts do not apprehend hair, etc., the Madhyamika with the non-inverted consciousness does not add to the unreal, even at that time, in that way the non-inverted intellect, in any way, will not add the non-existent knowable to the existent, therefore, in that consciousness, the internal origination turns into the conventional, the meaningful part like hair that does not exist and turns into existence, how can it be apprehended? Eyes, etc., the ultimate truth, should not be established as the subject, because the three, namely, expression, intellect, and the wisdom of the noble ones, are not established. Because the non-inverted consciousness, the subject transformed in the two truths is not established. (119b) In front of the teacher.