Tibetan
ང་སྒྲུབ་ངག་དང་ཐལ་བ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་རང་ལུགས་ལ་འཇོག་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེ་དབུ་མ་པས་བརྗོད་པའི་ཚེ་རིགས་པ་དེ་དངོས་པོ་རང་བདེན་དུ་གྲུབ་པར་དབུ་མ་པས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་བདག་གཅིག་དང་དེ་བྱུང་འབྲེལ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དངོས་སྨྲ་བས་རིགས་པར་སྨྲ་བའི་རིགས་པ་དབུ་མ་པས་བརྗོད་ན། དབུ་མ་པས་རིགས་པ་དེ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་རང་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པས་ཁྱབ་བོ་སྙམ་པ་ནི་དབང་རྟུལ་གྱི་ཤེས་(༡༡༥བ) རབ་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་འཇུག་པ་ཕྲ་མོ་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ། །ཁྱད་པར་ཐལ་འགྱུར་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ཞེས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོས་ཀྱང་དེར་བརྗོད་པས་འཐད་དུ་ཆུག གཉིས་པ་ལྟར་ན་ནི་ལྟ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པས་ན་མཐའ་བཞི་ལས་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཐལ་འགྱུར་བས་ཚོགས་གཉིས་གང་བསགས་པ་ལ་འཇུག་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ནི་ནམ་ཡང་མི་བཞེད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་རྗེས་བརྗོད་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ནི་རྒྱ་ཆེར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སོ་ཞེས་ལེགས་བཤད་དུ་གྲུབ་ལ། ཁྱེད་ཅག་ཐལ་འགྱུར་བས་བསོད་ཚོགས་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཁས་ལེན། གཅིག་ཤོས་ལ་འཇུག་པ་ན་དེ་ཁས་མི་ལེན་ཅེས་མཁས་སུ་རེ་བའི་ཞིབ་ཆ་ནི་ནམ་མཁའ་ཉི་མས་བསྐམས་པ་ན་འཁྲུ་བ་ཁས་མི་ལེན་གྱི། ཆར་པས་བངས་པ་ན་འཁྲུ་བར་ཁས་ལེན་ཅེས་སྨྲ་བ་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད། གཉིས་པ་1ལེགས་ལྡན་རང་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་བསྟན་པ་ལ། ལེགས་ལྡན་གྱི་ལུགས་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་ལ་ཉེས་པ་དུ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། ཉེས་བརྗོད་དེ་ལེགས་ལྡན་རང་གི་ཁས་བླངས་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་ཡང་ལེགས་ལྡན་བྱེད་རྟོག་གེ་པ་འདིས་བདག་ཉིད་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་ཙམ་ཞིག་གཞན་ལ་བསྟན་པར་འདོད་(༡༡༦ན) པས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་
Chinese
我（指作者）认为，论证的言辞和反驳等，即使在世俗谛中，也不需要以世俗谛的量成立作为自己的宗派观点。因为，当唯实论者在名言中遮破名言的有和无的理路，中观论者在陈述这种理路时，中观论者并不希望这种理路成立为事物自性，但却不得不承认，这二者之间没有任何必然的联系。因此，如果唯实论者所说的理路被中观论者所引用，就认为中观论者必须承认这个理路是自己宗派成立的事物自性，这种想法只不过是迟钝的智慧没有看到所知细微的行相而已。特别是，当应成派行者进入积累智慧资粮时，说不接受自续因，这是指在二谛中都不接受以自宗的量成立的因呢？还是不接受他宗所许的自续因呢？如果是前者，我也赞同这样说。如果是后者，因为以见解进入积累智慧资粮，所以在遮破四边生灭的场合，月称论师以他宗所许的方式，安立了具有五支的自续论式。所以，不接受自续因是不合理的。这样看来，我们应成派行者，无论进入积累哪一种资粮，在二谛中都绝不接受以自宗的量成立的自续因，但是对于他人所说的随说自续因，则是广泛地接受。这可以算作是善说。而你们应成派行者，在积累福德资粮时就承认自续因，在积累另一种资粮时就不承认，这种自以为是的细致区分，就像说太阳晒干了天空就不拉肚子，下雨淋湿了天空就拉肚子一样，有什么区别呢？第二，揭示了善巧者（列洛瓦·列巴坚）自己存在违背自己承诺的过失。这包括：陈述善巧者的观点，指出其中的诸多过失，以及将这些过失与善巧者自己的承诺联系起来。首先是：此外，这位自诩为精通正理的善巧者（列洛瓦·列巴坚），为了向他人展示自己精通正理著作，（116a）将中观的见解，即一切法皆是空性作为自己的
English
I (the author) believe that argumentative words and refutations, etc., even in conventional truth, do not need to be established by the measure of conventional truth as one's own tenet. Because, when a realist refutes the existence and non-existence of terms in terminology, and when a Madhyamika states this reasoning, the Madhyamika does not want this reasoning to be established as the self-nature of things, but has to admit that there is no necessary connection between the two. Therefore, if the reasoning spoken by a realist is quoted by a Madhyamika, it is thought that the Madhyamika must admit that this reasoning is the self-nature of things established by his own tenet. This idea is just that dull wisdom has not seen the subtle aspects of the knowable. In particular, when a Prasangika practitioner enters the accumulation of wisdom, saying that he does not accept the Svātantrika-hetu, does this mean that he does not accept the hetu established by his own measure in both truths? Or does it mean that he does not accept the Svātantrika-hetu accepted by others? If it is the former, I also agree with this statement. If it is the latter, because one enters the accumulation of wisdom with view, in the case of refuting the four extremes of arising and ceasing, Candrakīrti established a Svātantrika syllogism with five members in the way accepted by others. Therefore, it is unreasonable not to accept the Svātantrika-hetu. In this way, we Prasangika practitioners, no matter which accumulation we enter, never accept the Svātantrika-hetu established by our own measure in both truths, but we widely accept the Svātantrika-hetu that follows the speech of others. This can be regarded as a good explanation. But you Prasangika practitioners, when accumulating merit, you admit the Svātantrika-hetu, and when accumulating another kind of accumulation, you do not admit it. This kind of self-righteous distinction is like saying that you don't have diarrhea when the sun dries the sky, but you have diarrhea when the rain wets the sky. What's the difference? Second, it reveals that the skillful one (Lelowa Lebakhen) himself has the fault of violating his own promise. This includes: stating the skillful one's view, pointing out the many faults in it, and connecting these faults with the skillful one's own promise. First: In addition, this skillful one (Lelowa Lebakhen), who claims to be proficient in logic, in order to show others that he is proficient in logical works, (116a) takes the Madhyamika view, that all phenomena are emptiness, as his own.
Tibetan
མེད་པར་ཁས་ལེན་བཞིན་དུའང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་རྒྱུད་དམ། རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྦྱོར་བའི་ངག་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་དུ་མའི་ཚོགས་ཀྱི་གནས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་གང་འདི་སྐད་དུ་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི། དོན་དམ་པར་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ངེས་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀོད་དོ། །འདིར་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་མཁས་པ་གཞན་ལ་བསྟན་འདོད་ནི་གོང་དུ་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ལ་ཞེན་པའི་རྟོག་གེ་པ་ཞེས་དགོངས་ནས་དེར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་དང་མཐུན་པར་དངོས་སྨྲ་བའི་རྟོག་གེ་པ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན་དགག་སྒྲུབ་རང་བདེན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཡང་དག་མིན་རྟོག་གི་བསླད་པ་ཆེར་བྱང་བ་ཡོད་ལ། དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་རང་ལུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དམ་བཅས་ནས་རང་ལུགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་དགོས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་དག་གི་ལུགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡོད་པས་དེའི་གཞུང་འཛུགས་པའི་ཆེད་དུ་དབུ་མ་པ་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བ་ན། རང་ལུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ཡང་མི་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ་ལེགས་ལྡན་བྱེད་སྒྲུབ་བྱེད་ཐ་སྙད་དུའང་རང་བདེན་པའམ་རང་རྒྱུད་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐབས་འདིར་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཁྱེད་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་འདི་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གང་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་ཉེས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་(༡༡༦བ) བདག་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་དབུ་མ་པས་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་འགོག་ན་ཡང་དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཞེས་སྒྲ་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོ་ལས། ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་མྱུ་གུ་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་ན་བདག་གིས་མ་བྱས། གཞན་གྱིས་མ་བྱས། གཉིས་ཀས་མ་བྱས། དབང་ཕྱུག་གིས་མ་བྱས། དུས་ཀྱིས་མ་བསྒྱུར། ཕྲ་རབ་ལས་མ་བྱུང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མ་བྱུང༌། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མི་སྐྱེ། ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་རོལ་ལས། ས་བོན་ཡོད་ན་
Chinese
在承认不存在的同时，也成立它的自续部，或者以自宗的量成立的论式言辞，被认为是众多过失的处所。如何呢？对此，暂时说，在此遮止自生的场合，成为自续部论式的词句是：从胜义谛上来说，内里的生处诸法，决定不是从我而生，因为是存在的缘故。例如，就像存在着识一样。这样写道。在此，想要向精通论理学论著的其他人展示，是想到上面所说的执着于非正理的论理学家，在那里这样说，与此相符，在实事论者的论理学家进行破立时，存在着成立破立是自性的非正理的过失大大显露出来。像那样，对于存在的自宗的所立宗，必须安立自宗的能立，这是智者们的规矩，因为论理学的论著中是这样说的，为了建立那个宗义，作为正确宣说的中观派，在不执持任何自宗的场合，在能立所立的名称中，也像那样施设自性或自续。第二，在此场合，善立您是胜义谛的这个差别，对于法或者法性的差别，是为了什么而安置的呢？如果是法的差别，有三种过失。第一，如果世间以世俗（116b）承认从我而生，那么中观派所要遮破的就不是它了。如果遮止世俗中的生，那么中观派仅仅承认世俗中从我而生，因此会成为相违的过失，因此才加上胜义谛这个词吗？这不是道理，因为从我而生，中观派在世俗中也没有承认。如所说，《稻秆经》中说：从种子因产生的苗芽，在生的时候，也不是我所作，也不是他所作，也不是二者所作，也不是自在天所作，也不是时间所改变，也不是微尘所生，也不是自性所生，也不是无因所生。同样，《广大游戏经》中说：如果存在种子
English
While admitting non-existence, it also establishes its own Svātantrika, or the statement of a syllogism established by its own system's valid cognition, is understood to be a place of numerous faults. How so? For now, in this case of refuting self-origination, the words that become a Svātantrika syllogism are: "In ultimate truth, the internal sources of origination are definitely not born from self, because they exist. For example, just like the existence of consciousness." Thus it is written. Here, the intention to show others who are skilled in treatises on logic is to think of the logician who clings to incorrect reasoning mentioned above, and to say it there. In accordance with this, when a realist logician engages in refutation and establishment, the fault of incorrect reasoning that establishes refutation and establishment as self-established becomes greatly apparent. In that way, for the thesis of one's own system that exists, it is necessary to establish the means of proof of one's own system, which is the custom of wise individuals, because it is said so in treatises on logic. In order to establish that tenet, when a Madhyamaka who speaks correctly does not hold any position of his own system, he applies self-establishedness or Svātantrika in the terms of valid establishment and establishment in that way. Secondly, in this case, for what reason is the distinction "well-established, you are ultimate truth" placed near the distinction of dharma or dharmatā? If it is a distinction of dharma, there are three faults. First, if the world conventionally (116b) accepts that it arises from self, then it is not what the Madhyamaka should refute. And if it refutes origination in the conventional, then the Madhyamaka only accepts origination from self in the conventional, so it would be contradictory. Therefore, is the word "ultimately" added? This is not reasonable, because the Madhyamaka does not accept origination from self even in the conventional. As it is said, in the Rice Seedling Sutra: "The sprout that arises from the cause of the seed is not made by myself, nor made by others, nor made by both, nor made by Īśvara, nor transformed by time, nor arisen from atoms, nor arisen from nature, nor does it arise from no cause." Similarly, in the Extensive Play Sutra: "If there is a seed"