Tibetan
ད་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་རང་ལ་བལྟོས་པ་བཅས་པ་དག་ཡོད་ན་ཆ་མེད་པའི་རྒྱུས་གཏམ་སྨྲས་པར་ཟད་པས་དེ་ལ་ཕྲིགས་ཆུད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ལེགས་ལྡན་བྱེད་འདི་སྙམ་དུ་རབ་བྱེད་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མེར། ཅི་སྟེ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ངག་རྣམས་ནི་དངོས་སུ་ཐལ་བ་སྟོན་ཀྱང་དོན་གྱི་ངག་(༡༡༤ན) ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དུ་མའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་བཀོད་ནས། དེར་རྟོག་ན་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ངག་དག་ཀྱང་ཐལ་བ་དང་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་དུ་མར་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་མི་རྟོག འོན་ཏེ་རྩ་བར་སྒྲུབ་ངག་སོགས་མ་བཀོད་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་ངག་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་འགྲེལ་པ་མཁན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པ་བཟློག་པའི་འགྲེལ་པ་མཛད་པ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ངག་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིད་བཟང་རྩེ་བའི་གསུང་གིས། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་བདག་སྐྱེ་དགག་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་སུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མ་བྱས་པས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལེགས་ལྡན་གྱིས་སྨྲས་པ་ལ། ཟླ་བས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་མ་སྨྲས་ཀྱང་དོན་གྱི་ངག་གི་ཤུགས་ལས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྒྱས་པར་སྨྲས་པས་དེ་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་མ་སོང་ཞིང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་འདིར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྒྱས་པ་བཤད་པ་ཡིན་པས་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དངོས་སུ་བཀོད་མ་བཀོད་ཀྱི་དབང་ལས་དབུ་མ་ཐལ་རང་སོ་སོར་གྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མ་བཀོད་པས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སོང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཤུགས་ལ་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པས། ད་དུང་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སོང་བའི་ཉེས་པ་སོ་ན་གནས་པ་ལས་དེར་མ་སོང་བའི་གནས་ལས་སློང་མ་ཐུབ་པས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་(༡༡༤བ) སུ་སོང་བའི་ཁར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་རང་དེར་འགྲོ་ཡི་དོགས་ནས་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དངོས་སུ་རྒྱས་པར་བཀོད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བ་ལས་ངོ་ལོག་ནས་རང་རྒྱུད་པར་སོང་བས། ད་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་ལས་སངས་རྒྱས་བ
Chinese
现在说“为了说”这样的话，如果存在依赖于自身的一切，那就只是说了无关联的故事，所以必须对此加以辨别。善巧者这样认为，在第六品的注释《智慧之灯》中说：如果导师龙树的言辞是直接显示过失，但因为是意义之语，所以是伟大的意义，因此成为了自续的多种论证之因。这样记载后，如果这样认为，那么导师佛护的言辞也同样，为什么不对过失和论证的多种论证那样完全理解呢？或者即使根本没有安排论证等，但凡是使论证之语广大的，这就是注释者们的规矩吗？如果这样问，那也不是一定的，因为造了《诤论回避论》的导师龙树也没有说自续的论证之语。一切智者益西孜巴的教言说：佛护在遮破我生的时候，因为没有直接做自续的论证，所以是责难之处，善巧者这样说。月称说：佛护虽然没有直接说，但从意义之语的力量，广说了自续的论证，所以那不是责难之处，而且导师月称在这部根本的注释中，详细讲述了自续的论证，所以应成和自续的差别，也是从是否直接安排自续的论证的力量，中观应成和自续才各自区分开来。这样解释。这样一来，如果说佛护因为没有直接安排遮破我生的自续论证，所以成了责难之处，那么说了佛护虽然没有直接说，但暗示说了。现在仍然是停留在已经成了责难之处的过失上，而无法从没有成为责难之处的地位上解脱，所以佛护成了责难之处(114b)，而且导师月称自己也担心会陷入其中，所以在遮破我生的时候，直接详细地安排了自续的论证，因此从应成派中背叛而成了自续派。现在从应成派的方面佛
English
Now, saying "in order to speak," if there exists everything that depends on oneself, then it is just telling an unrelated story, so one must discern this. The skillful one thinks this way, in the commentary on the sixth chapter, "Lamp of Wisdom": If the words of the teacher Nagarjuna directly show faults, but because they are words of meaning, they are of great meaning, therefore they become the cause of many self-sustaining arguments. After recording this, if one thinks this way, then the words of the teacher Buddhapalita are also the same, why not completely understand the many arguments of faults and proofs in that way? Or even if the root does not arrange proofs, etc., but whatever makes the words of argument extensive, is this the custom of the commentators? If one asks this, that is not certain, because the teacher Nagarjuna, who composed the "Refutation of Disputes," also did not speak the words of self-sustaining arguments. The words of the omniscient Yizang Zeba say: Buddhapalita, when refuting the self-birth, because he did not directly make a self-sustaining argument, it is a place of blame, the skillful one says this. Chandrakirti says: Although Buddhapalita did not directly say it, from the power of the words of meaning, he extensively spoke of the self-sustaining argument, so that is not a place of blame, and the teacher Chandrakirti, in this fundamental commentary, explained in detail the self-sustaining argument, so the difference between Prasangika and Svatantrika is also from the power of whether or not the self-sustaining argument is directly arranged, the Madhyamaka Prasangika and Svatantrika are separated from each other. This is how it is explained. In this way, if one says that Buddhapalita, because he did not directly arrange the self-sustaining argument that refutes self-birth, became a place of blame, then it is said that although Buddhapalita did not directly say it, he implied it. Now, it still remains on the fault of having become a place of blame, and cannot be liberated from the position of not having become a place of blame, so Buddhapalita became a place of blame (114b), and the teacher Chandrakirti himself is also worried about falling into it, so when refuting self-birth, he directly and extensively arranged the self-sustaining argument, therefore he betrayed from the Prasangika school and became a Svatantrika. Now from the side of the Prasangika school, Buddha
Tibetan
སྐྱངས་མ་གཏོགས་ཆེར་མ་ལུས་པས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ལྷ་དར་མི་དར་ལ་སོང་འདུག་གོ། །འདིར་ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ཚད་མས་མི་གྲུབ་པ་ནི་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་ཡང༌། ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མཛད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་གཏིང་མ་ཚུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་བྷ་བྱ་བཀག་པའི་རིགས་པ་དྲི་མ་མེད་པའོ་ཞེས་དང༌། ཡང་ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱོད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །མེད་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་གྱི། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོད་པ་ཡང༌། །བཟློག་པར་འགྱུར་བ་མཉན་པར་བྱོས། །ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །ཞེས་དངོས་སུ་བྲིས་གདའ་བས་དེའི་ཤུགས་ལ་ལྟ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་སོག་ལ་འཇུག་པ་ན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ཞེས་པ་ཞིག་ཀྱང་ཁས་ལེན་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ལ་དཔྱད་ན། ཕྱོགས་རེ་མཐོང་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་རེ་མངོན་པར་ལྷག་ནས་སྒྲིབ་པ་ལ་ཉེ་བ་ན། དེ་ལས་ཕྱོགས་(༡༡༥ན) གཞན་པ་ཞིག་ལྷག་སྟེ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བར་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པ་ལྟ་བུའི་ཅལ་ཅོལ་གྱི་ཚིག་ཏུ་གོ་སྟེ། ལེགས་ལྡན་གྱིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པས་ཚད་མས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་དོན་དམ་པར་ཚད་མས་གྲུབ་བམ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཚད་མས་གྲུབ། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་ལེགས་ལྡན་གྱིས་མི་བཞེད་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན་མི་རིགས་པ་མེད་ཀྱང་ཁྱེད་ཅག་འདི་ལྟ་བུའི་ལྡོག་ཆ་མ་རྟོགས་པར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཡིད་ལ་ཝལ་ཝལ་དུ་ཤར་ཡང་ཞིབ་ཆ་ཁར་འབྱིན་མ་ནུས་པས་ནོངས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱོད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་བས་མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་བ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་དངོས་སྨྲ་བའི་རིགས་པས་སེལ་བ་ལྟར་སེལ་ཡང༌། དེ་སེལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ད
Chinese
除了སྐྱངས་（地名）以外，大部分中观自续派都走向了时兴时不兴的境地。这里孜隆释迦巴大师说：在分析胜义谛的时候，名言的谛实通过量是不成立的，这在应成派和自续派两位论师的宗派中也是如此。善护论师这样承认，并且为了遮破四边生起而使用自续的理证，这是没有彻底建立宗派的根本。这就像月称论师遮破“bhā”的无垢道理一样。而且，应成派在行为上进入积累福德资粮的时候，会承认自续的理证，因为他们认为消除无有谤的边际的方式与自宗的实事师相同。如《六十正理论》中所说：一切过失生起处，无有自性已遮遣，以何道理说是有，愿汝谛听遮遣理。因此，实际上写着，通过观察它的力量，当进入积累智慧资粮的时候，似乎也承认了不承认自续理证的说法。如果分析这种说法，当专注于看到一个方面时，一个方面会显得更加突出，接近于遮蔽，从那里面（115a） 另一个方面会突出，就像看到事物时被遮蔽一样，理解为胡说八道的话语。善护论师为了遮破四边生起而使用自续理证，说名言的谛实通过量成立，这在胜义谛中是通过量成立的吗？还是在世俗中通过世俗的量成立？如果是前者，那么善护论师不会这样认为；如果是后者，那么也没有不合理之处，但是你们没有领悟到这样的反面，就说自续理证，虽然在心中闪现，但是因为无法详细地说出来而犯了错误。应成派在行为上进入积累福德资粮时，必须承认自续理证，因为他们认为消除无有谤的边际的方式与自宗的实事师相同，这种说法是不确定的，因为应成派在消除无有谤的边际时，虽然像共同通过实事师的道理来消除一样，但是消除它的理证……
English
Except for Kyang (place name), most Madhyamaka Svatantrika schools have gone to a state of sometimes flourishing and sometimes not. Here, the great Zilong Shakya says: When analyzing the ultimate truth, the truth of conventional reality is not established by valid cognition, which is also the case in the doctrines of both the Prasangika and Svatantrika teachers. Shantarakshita acknowledged this and used Svatantrika reasoning to refute the four extremes of arising, which is not a thorough establishment of the fundamental tenets of the school. This is like Chandrakirti's immaculate reasoning for refuting "bhā." Moreover, when the Prasangika engages in accumulating merit through practice, they accept Svatantrika reasoning because they consider the way to eliminate the extreme of nihilistic denial to be the same as that of their own school's proponents of realism. As it is said in the "Sixty Stanzas on Reasoning": The source of all faults, the non-existence of self has been refuted. By what reasoning is existence also said to be refuted? Please listen to the reasoning. Therefore, it is actually written that by observing its power, when engaging in accumulating wisdom, it seems that they also accept the statement that Svatantrika reasoning is not accepted. If we analyze this statement, when focusing on seeing one aspect, one aspect will appear more prominent and close to obscuration. From that (115a) another aspect will become prominent, and it is understood as nonsensical words, like being obscured when seeing things. Shantarakshita used Svatantrika reasoning to refute the four extremes of arising, saying that the truth of conventional reality is established by valid cognition. Is this established by valid cognition in the ultimate truth? Or is it established by conventional valid cognition in conventional reality? If it is the former, then Shantarakshita would not think so; if it is the latter, then there is nothing unreasonable, but you have not realized such a reverse aspect, and you say Svatantrika reasoning, although it flashes in your mind, you have made a mistake because you cannot express it in detail. When the Prasangika engages in accumulating merit through practice, they must accept Svatantrika reasoning because they consider the way to eliminate the extreme of nihilistic denial to be the same as that of their own school's proponents of realism. This statement is uncertain because when the Prasangika eliminates the extreme of nihilistic denial, although they eliminate it in the same way as commonly through the reasoning of the proponents of realism, the reasoning for eliminating it...