Tibetan
ད་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཚད་མ་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བའི་(༡༠༤བ) ཕྱིར་དང༌། གཞན་གྲགས་ཀྱི་དེ་མི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་འོག་ནས་འཆད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདིར་ནི་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་གྱིས་གྲངས་ཅན་བདག་སྐྱེ་འདོད་པའི་གྲུབ་པ་ལ་དྲི་བརྗོད་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་དེའི་ལོག་རྟོག་བཟློག་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲངས་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པ་དེའི་ཞེན་དོན་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཡོད་པ་རྒྱུ་ཉིད་དང་དེ་ཉིད་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ལ། བདག་ལས་སྐྱེ་སྟེ། བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་དགོས་པ་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་སྐྱེ་ན་སྐྱེ་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པས་ཐལ་བ་དེ་ལ་འདོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་ཅིང༌། ཐུག་པ་མེད་པ་ཡང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་ཁྱེད་ཅག་གི་བདག་སྐྱེ་ཡོད་པའི་རྩོད་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་འཐད་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཡོད་པ་སྐྱེ་ན་སྐྱེ་བ་དགོས་མེད་དང་ཐུག་མེད་དེ། འཐད་པ་མེད་པ་ལ་འཐད་པར་སྨྲ་ན་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཕ་རོལ་པོ་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ལ་སུན་འབྱིན་དུ་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་རང་རྒྱུད་པ་གང་ལས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བཀོད་པས་བདག་སྐྱེ་ཁེགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་ཐལ་བ་པས་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་འདི་དག་ཙམ་ཞིག་གིས་བརྩད་པ་ན་ཕ་རོལ་གྲངས་ཅན་པ་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་འགལ་བར་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱེད་དམ། འགལ་བར་ཤེས་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་དངོས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། (༡༠༥ན) གྲུབ་མཐའ་དོར་བ་ནི་ཤུགས་ཀྱི་བྱེད་པའོ། །གང་ལས་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བཀོད་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་འདི་དག་ཙམ་ཞིག་གིས་བརྩད་པ་ན་ཞེས་པའི་འགྲེལ་ཚུལ་འདི་ནི་འདིའི་ཐད་ཀྱི་སྔ་རབས་པའི་ཡིག་ཆ་སྒྲོས་གཙང་ཞིག་ལ་སྣང་ནའང་འབྲེལ་ཆེར་མི་སྣང་བས། ཐལ་འགྱུར་བས་གྲངས་ཅན་གང་ཞིག་ལ་གྲགས་པའི་ནང་འགལ་གྱི་ཆེད་དུ་དེའི་འདོད་པའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བཀོད་པས་བདག་སྐྱེ་ཁེགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་འདི་དག་ཙམ་ཞིག་གིས་བརྩད་པ་ན་ཞེས་འཆད་པ་ཡིག་རྙིང་ལ་ལར་སྣང་བ་ཉིད་ལེགས་སོ
Chinese
现在的情况并非如此，因为在两种真理中，已经摆脱了量等一切戏论（104b），而且，并非不阐述他人所称道的观点，因为这将在下文阐述。在此，通过承认的内在矛盾来对数论者所主张的“我生”的成立提出质疑，也能驳斥他们的邪见。因为，数论者所说的“从我而生”的执着含义是：果和自性相同的存在，就是因本身，并且就是它本身产生。而“从我而生，因为从我本身存在而生”这句话，是周遍相违的，因为存在本身就是生，所以不需要生，如果这样生，也会看到生是无止境的。这样说，他们无法接受这个过失，因为数论者你们不希望已经生的再次生，也不希望没有止境。因此，数论者你们关于“我生”存在的争论，是没有成立理由的，如果存在生，那么生就是不必要的和没有止境的。如果对没有道理的事情说成有道理，那就是与自己所承认的相违背。这是为了驳斥对方主张的“从我而生”而提出的质疑。就像论敌自续派通过自续的量所成立的理由和比喻，使“我生”被遮破并带来结果一样，如果正反论者仅仅通过这些表达矛盾的反驳来辩论，那么对方数论者难道不会承认自己的宗派在所立和能立上是矛盾的吗？认识到矛盾是反驳的直接作用，（105a）放弃宗派是间接作用。如果仅仅通过这些理由和比喻带来结果来进行辩论，那么这种解释方式在关于此事的早期文献中似乎很常见，但关联不大。因此，正反论者为了数论者所称道的内在矛盾，通过他们所认可的、他人称道的理由和比喻，使“我生”被遮破并带来结果来进行辩论，这种说法在一些古籍中出现，这才是更好的。
English
This is not the case now, because in both truths, one is free from all elaborations of valid cognition, etc. (104b), and it is not that the views praised by others are not explained, because that will be explained below. Here, by questioning the establishment of the Samkhya's assertion of 'self-origination' through internal contradictions of what is admitted, it is also possible to refute their wrong views. Because, the meaning of the Samkhyas' clinging to 'born from the self' is: the existence of the same nature as the result is the cause itself, and it is said that it itself arises. And the statement 'born from the self, because born from what exists as the self' is a contradictory pervasion, because existence itself is birth, so there is no need for birth, and if it arises in this way, it will also be seen that birth is endless. By saying this, they cannot accept that fault, because you Samkhyas do not want what has been born to be born again, and you do not want it to be endless. Therefore, your Samkhyas' argument about the existence of 'self-origination' is devoid of the justification of proof, and if existence arises, then birth is unnecessary and endless. If one speaks of what is unreasonable as reasonable, then it is contradictory to what one has admitted. This is to ask questions to refute the opponent's assertion of 'born from the self.' Just as the opponent, the Svatantrika, through the reason and example established by the Svatantrika's valid cognition, causes the 'self-origination' to be refuted and bring about results, if the consequentialist debates only through these refutations that express contradictions, then wouldn't the opponent, the Samkhya, admit that their own tenets are contradictory in what is to be established and what establishes it? Knowing the contradiction is the direct action of the refutation, (105a) abandoning the tenets is the indirect action. If one debates only through these reasons and examples that bring about results, then this way of explaining seems common in early documents on this matter, but the connection is not very strong. Therefore, the consequentialist, for the sake of the internal contradictions praised by the Samkhyas, through the reasons and examples praised by others that they approve of, causes the 'self-origination' to be refuted and bring about results, and it is better that this statement appears in some ancient books.
Tibetan
། །འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་གྲངས་ཅན་རང་གིས་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བས་བརྩད་པས་ཀྱང་བདག་སྐྱེ་མི་ལྡོག་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་གཉིས་བརྗོད་ཀྱང་བདག་སྐྱེའི་གྲུབ་མཐའ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ངོ་ཚ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཕྱིར། ཡང་དག་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་གཉིས་བརྗོད་ན་བདག་སྐྱེ་འགོག་ནུས་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ཕ་རོལ་གྱི་འདོད་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཚོད་དུ་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ཀྱང་ནུས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དེ་ཁེགས་པར་ཐལ་བ་མགོ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའི་གནོད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པས་ཀྱང་མི་ལྡོག་ན་ཁོ་བོ་ཅག་སྨྱོན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་སྒྲས་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཡང་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ནི་དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་གང་གིའང་གནས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་དེ་ལྟའི་གནས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་(༡༠༥བ) དཔག་པ་ཚང་བར་བྱེད་པ་ན་བདག་ཉིད་རིང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དགའ་བ་ཉིད་མངོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་དགའ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལས་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དཔྱད་ནའང་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་རྒྱུར་རྙེད་པའི་ཆོས་ནི་འགའ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ཉེ་བར་བཞག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་བྱའི་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པ་ལས་ཕྱོགས་གཞན་འཁྲུལ་པར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རང་ལུགས་སུ་ཡོད་པའི་རྗེས་དཔག་གཏིང་ཚུགས་འཇོག་རྒྱུར་མི་རྙེད་དེ། དེ་རྙེད་པ་ལ་གཞན་ལུགས་ཀྱི་མེད་པའི་རྗེས་དཔག་གཏིང་ཚུགས་འཇོག་དགོས་པ་ལས། ལུགས་འདིར་དེ་ལྟར་འཇོག་པ་ཡང་དགག་བྱ་ཁོ་ནར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལྷས།ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཕྱོགས་ནི་གང་ལ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ན་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང༌། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཅེས་བཤད་དོ། །རྩོད་པ་ཟློག་པ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་དབུ་མ་པ་ངས་རང་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཡོད་མེད་དངོས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམ་བཅས་པ་འགའ་ཡོད་ན། དེས་ན་ང་ལ་རྟགས་དཔེ་མ་བཀོད་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་མ་བ
Chinese
然而，如果反驳对方数论者自己所承认的观点，也无法阻止自生，那么，即使陈述自宗以量成立的理由和比喻，也不会改变自生的宗义，因为那个人是无耻之徒。如果陈述正确的理由和比喻，就能阻止自生，因为三相以自宗的量成立，从而驳倒对方的观点，如果这样说，那么反驳也同样能做到，因为能立以承认而成立，所以驳倒对方是相同的。如果像这样展示理性的损害也无法阻止，那么我们也不是和疯子一起辩论，用“也”字再次说明无耻。因此，导师善慧是并非安住于中观宗自身成立的任何一方，而是在完整地进行随彼（105b）的比量时，显现出喜欢以自性宗成立的随彼比量，仅仅是显现喜欢而已，即使对二谛进行观察，也因为不可能找到以自宗的量成立而能确立的法。第二，如果是中观派，那么也不应理对自己的相续进行比量，因为并非安立以自宗的量成立而新近安立的比量所量的无错乱的知识，因为没有承认以自宗的量成立而从无错乱之外的其他方面是错乱的。例如，无法找到在自宗中存在的比量而能彻底安立的，因为要找到它，就必须安立他宗中不存在的比量而彻底安立，但在本宗中，这样安立也被说成是仅仅应该驳斥的。如圣天所说：有和无以及有无，在哪一方都不存在，那么即使时间长久，也不能说出责难。从《辩驳论》中也说：如果中观派我对于以自宗的二谛以量成立的有无实法的自性有所承诺，那么我就没有设立宗法和比喻，也没有受到他人所说的过失。
English
However, if even refuting the opponent, the Samkhya, with their own admitted views cannot prevent self-origination, then even stating the reason and example established by one's own system's valid cognition will not change the tenet of self-origination, because that person is shameless. If one states correct reasons and examples, one can prevent self-origination, because the three aspects are established by one's own system's valid cognition, thereby refuting the opponent's view. If one says this, then refutation can also do the same, because the proof is established by admission, so refuting the opponent is the same. If showing such harm of reason cannot prevent it, then we are not arguing with a madman either, and the word "also" is used again to indicate shamelessness. Therefore, the teacher Lekdenjed is not abiding in any aspect established by the Madhyamaka system itself, but when fully engaging in inference following that (105b), he manifests a fondness for inference following what is established by the Svabhavavada (self-nature) system. It is merely manifesting fondness, and even if one examines both truths, there is no dharma that can be found to be established by one's own system's valid cognition and then established. Secondly, if one is a Madhyamika, then it is also unreasonable to infer about one's own continuum, because it is not establishing the non-erroneous knowledge of what is to be inferred by the inference newly established as established by one's own system's valid cognition, because there is no admission that something is established by one's own system's valid cognition as being erroneous from aspects other than non-erroneousness. For example, one cannot find an inference that exists in one's own system that can be thoroughly established, because to find it, one must establish an inference that does not exist in another system and thoroughly establish it, but in this system, such establishment is also said to be only what should be refuted. As Aryadeva said: "Existence and non-existence and existence-non-existence, in which aspect is it not present? Then even for a long time, one cannot utter a fault." From the Refutation of Debate it is also said: "If I, a Madhyamika, have some commitment to the nature of existence and non-existence of real things established by valid cognition in both truths of my own system, then I have not set up a sign and example, and I have not received faults spoken by others."