Tibetan
ས་པར་བྱེད། ཅེས་འབྱུང་ལ། འོ་ན་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་རང་ལུགས་ལ་རྣམ་པར་མི་གཞག་ན་བདག་སྐྱེ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་དམིགས་ཞེས་དོགས་པ་ལ། ཇི་སྐད་དུ། ངེས་པར་གྱུར་པའི་ངག་འདི་ནི་རང་ལ་གྲུབ་པའི་འཐད་པའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་ལ་ཡོད་ཀྱི། འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་རིགས་པ་མི་མངའ་འམ་ཞེ་ན། ཡོད་པའམ་མེད་པ་འདི་སུས་སྨྲས། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ནི་ཅང་མི་གསུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་འཐད་པ་དང་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ་མངའ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་དག་ལ་སྤྲོས་པ་མངའ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ཞེས་སོ། །འོ་ན་འཕགས་པས་དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་སྐབས་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རིགས་པས་ནི་ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མི་མཛད་ན་དེ་ཐབས་ཅི་ཞིག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་ཅེ་ན། འཕགས་པས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་འཐད་པ་མ་གསུངས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་པས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གྲགས་པ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་ལྟར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་དོ་ཞེས། ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་འཕགས་པ་རྣམས་འཐད་པ་གསུང་(༩༩ན) བར་མི་མཛད་ན། ད་ནི་ཅི་ཞིག་གིས་འཇིག་རྟེན་པས་དོན་དམ་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་ཅེ་ན། འཕགས་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འཐད་པ་མི་གསུང་གི། འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཁོ་ན་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་འཐད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་དོ། །ཞེས་སོགས་ཚིག་གསལ་དུ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་ཆོས་རིགས་ཤེས་དང་ཐ་སྙད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་རང་ལུགས་ལ་རྣམ་པར་མ་གཞག་པར་དེ་ལྟར་དངོས་སྨྲ་བས་རང་ལུགས་ལ་རྣམ་གཞག་རྒྱ་ཆེར་བྱས་པ་དེ་མི་འཐད་པར་འབྱམས་ཀླས་སུ་བཤད་པ་དེ་དཔལ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་དཔོན་སློབ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པས་ཐུགས་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་དེ་སྐོར་གྱི་འགྲེལ་ཚིག་དེ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་གསུང་མིན་ནོ་ཞེས་རྗེ་དབང་པོ་ཆེས་བྲན་གྱི་ཚིག་ལ་མི་ཉན་པ་ལྟར་འགྲེལ་ཚིག་དེའི་དོན་ཁྱི་སྐྱུར་ཕག་སྐྱུར་ལ་གཏོང་བ་གང་ཡིན་ཅེས་བསམ་དགོས་པར་སྣང་ངོ༌། །ཁྱད་པར་རང་རྒྱུད་པས་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པས་ཆོས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དམ། ཡུལ་གྱི་སྡོད་ལུགས་ནས་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་དེ་དེ་ལྟར་མ་འཁྲུལ་བའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཅེས་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྲོལ་ཆེན་དང་པོར་འབྱེད
Chinese
说“造地”。那么，如果那成立的量在自宗不成立，如何缘取无我呢？对此疑惑，如是说：这确定的语言，是从自宗成立的道理方面对于世间而说的，对于圣者们则不是。什么？圣者们没有道理吗？谁说有或没有？圣者们的胜义谛是什么都不说的，因此对于那些不具有道理和非道理者，怎么会有戏论呢？如此。那么，圣者们在寻求那真如的时候，如果不以世俗法的名言量成立的道理来成立甚深的真如，那他们以什么方法来证悟呢？圣者们虽然没有说以世间世俗量成立的道理来成立那真如，但是随顺世间人如何说世间世俗的声名，而证悟那真如。如是说：如果圣者们不说道理(99a)，那么，现在以什么世间人才能证悟胜义谛呢？圣者们是不说世间的名言道理的，然而为了使他人领悟，随顺世间唯一极著名的道理，而以此使世间人证悟。等等在《明句论》中说：对于世俗的法，无论以理智和名言者等等的任何量，在自宗都没有成立的情况下，像这样实事论者在自宗广泛地安立，说那不合理，难道大德宗喀巴师徒以及追随者们没有领会吗？或者，关于那方面的解释词句，不是吉祥月称的言教，像大自在天不听奴仆的言语一样，把解释词句的意义扔给狗和猪吃，这是什么呢？应该这样想。特别是自续派说，以法等法相，或者从境的住处方式成立，并且像那样成立的那样不颠倒的量所获得的意义是承认的，如果这样说，那么自续派的第一个大流派就破裂了。
English
It says, "Creating the earth." So, if the valid cognition that establishes that is not established in one's own system, how does one apprehend selflessness? Regarding this doubt, it is said: This definite speech exists for the world from the perspective of reasons established in oneself, but not for the noble ones. What? Do the noble ones not have reasoning? Who said there is or isn't? The ultimate truth for the noble ones is that they don't say anything, therefore, how could those who do not possess reason and non-reason have elaboration? So it is. Then, when the noble ones are seeking that very reality, if they do not establish the profound reality with the reasoning of conventional phenomena and terminology established by valid cognition, then by what means do they realize it? Although the noble ones do not speak of the reasons for establishing that reality through worldly conventional valid cognition, they realize that reality by accepting how worldly people speak of worldly conventions. As it is said: If the noble ones do not speak of reasons (99a), then how will worldly people realize the ultimate truth? The noble ones do not speak of the reasons of worldly terminology, but in order to make others understand, they accept the reasons that are uniquely famous in the world, and by that, they cause the world to realize it. And so on, in the Clear Words it says: For conventional phenomena, no matter what valid cognition of reasoning and terminology, etc., without being established in one's own system, like that, the proponents of reality extensively establish in their own system, saying that it is unreasonable, did the great Tsongkhapa and his disciples and followers not understand that? Or, is the commentary on that not the speech of glorious Chandrakirti, like the great powerful one not listening to the words of a servant, what is it to throw the meaning of the commentary to dogs and pigs to eat? It seems that one should think about this. In particular, the Svātantrika says that the characteristic of the subject, etc., or that which is established from the way the object abides, and that which is established in that way, the meaning obtained by the valid cognition that is not mistaken in that way is accepted, if it is said like that, then the first great tradition of the Svātantrika is broken.