Tibetan
དུ་རང་གཞན་གྱི་རྒོལ་བའི་བསམ་པ་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པའི་བལྟོས་འབྱུང་ཙམ་གྱིས་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པ་བསལ་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས། ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་འཕགས་གཞན་གྱིས། །ཅི་དགོས་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བླུན་པོ་ཚད་མར་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་ཀུན་འཇིག་རྟེན་ཚད་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་གནོད་པ་མེད། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་པར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་འཚོལ་བ་ན་དེའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཞིག་ངེས་པར་བཟུང་དགོས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་པའི་དོན་མ་དགོངས་ནས་སྨྲས་པར་ཟད་དེ། དེས་དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་སྐབས་སུ་དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་རྟེན་(༩༧བ) གྱི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྟགས་ཆོས་སོགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པར་དཔྱད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཤེས་ཚད་མས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྟགས་ཆོས་སོགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་མི་རྙེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྙེད་པར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་ཁྱེད་ཅག་ཕྱིན་ལོག་ཏུ་འདོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་བདག་ཅན་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་ཏུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་ཅག་རྐུན་མས་ཕྱུག་པོ་བསད་ནས་ཕྱུག་པོའི་རོ་ཁུང་མེད་དུ་སྦེད་པ་ལྟར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ལུགས་འདི་པས་དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་རིགས་པར་སྨྲ་བའི་སྐབས་འདིར་དེ་ཉིད་དང༌། དེ་ལྟར་འཚོལ་བའི་རྟགས་ཆོས་སོགས་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལྟ་ཞོག སྐབས་དེར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒོལ་བ་ལ་བལྟོས་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཚུལ་གྱིས་ཐ་སྙད་དུ་དགག་པར་བྱས་ཀྱང་དོན་དམ་ལ་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མ་བྱས་པས། དེའི་ཚེ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་དབུ་མ་ཤེས་རབ་འཇུག་པ་ལས། དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་དགག་འབའ་ཞིག །དངོས་ལ་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མེད། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་གོམས་བྱས་ན། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་འཇིག་རྟེན་ན་འཇིག་རྟེན་པ་རང་ལ་གྲགས་པའི་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་སྨྲ་ངོར་དེ་ལྟའི་ཚད་མ་སོགས་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་ཙམ་དུ་རྗེས་བརྗོད་དུ་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་(༩༨ན) རྟེན་དུ་བྱེད་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་འཚོལ་སྐབས་དེར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་སོགས་ཐ་སྙད་ཚད་མས་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་མཐུན་སྣང་དུ་བསྒྲུབས་ན་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་འགོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་པའི་ཆོས་ཚུལ་འདི་ནི་དབུ་མ་པ་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཐལ་འགྱུར་བར་འཇོག་ཆོས་འགྲན་ཟླ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་སྟེ། དེར་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་འགལ་ཅེ་ན། མ་ཡིན་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་བའི། །དེ་ནི་བདག་གིས་བཀག་པ་མེད། །ཐ་སྙད་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །དམ་བཅའ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་བོད་གངས་ཅན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་བ་ཆེན་པོ་ཁུ་མདོ་སྡེས་རྟོག་གེ་ཐོ་བར། ཚད་མ་མེད་ཀྱང་ཁས་བླངས་དང༌། །འགལ་ཕྱིར་རང་གཞན་ལོག་རྟོག་སེལ། །ལོག་རྟོག་ལོག་པ་ཙམ་ཞིག་ལ། །དེ་ཉིད་ངེས་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱས། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་སྨྲས་པའི་ཞེན་དོན་ཀྱང་འདི་ཙམ་ལ་བསྙེགས་ནས་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་དང་སུན་འབྱིན་གྱི་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་ལ་དགག་པ་མང་དུ་བྱས་པའང་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་རང་བདེན་པ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པ་དབུ་མ་སྨྲ་བའི་སྐབས་འདིར་འགོག་པར་རིགས་ཀྱང་དབུ་མའི་དེ་ཉིད་འཚོལ་བ་ན། དབུ་མ་པས་ལུགས་དེའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་དེ་གཞན་ལ་གྲགས་སུ་བྱས་ནས་རང་གི་ཐལ་བ་དང་སྒྲུབ་པའི་ངག་དེ་ལྟར་ཡེ་འགོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་ཚིག་གསལ་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཚད་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གང་ལས་རྟོགས་ཞེས་ཁོང་ནས་དོགས་པ་བསླངས་ཏེ་བརྩད་པ་ན། ལན་ནི། ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ནི། (༩༨བ) དེ་ཚད་མ་ལས་སྐྱེས་པའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདིར་མ་ངེས་པ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ལ་བལྟོས་ཤིང༌། དེའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་གང་གི་ཚེ་རེ་ཞིག་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་ངེས་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་ལ་མ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་བོང་བུའི་རྭ་རིང་པོ་དང་ཐུང་ངུ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་ངེས་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དག་ཡོངས་སུ་རྟོག
Chinese
为了通过仅仅依靠对自他辩论的合理与不合理的考量，消除非正法的证悟，从而领悟正确的意义。正如所说：如果世间是量，那么仅仅通过看见世间，其他圣者有何用？圣者的道有什么用？愚人也不是量，因为不合道理。因为无论如何世间都不是量，所以在那种情况下，世间没有损害。特别是，在寻求远离戏论的真如时，必须确定作为其所依的世间世俗的相、法、义三者是通过名言的量所成立的。说必须这样，这完全是没有领会圣者月称论师所说的万法皆非自性成立的意义。因为，在寻求真如的时候，世间世俗的相、法等，作为寻求真如的所依(97b)，不应该用名言的量来衡量是否成立。因为以理智的量，世间世俗的相、法等，除了真如之外，无法在名言中找到成立，仅仅因为这样，就会损害想要如此找到它们的人。你们颠倒地理解这些话，因为，正如所说：因为如果分析这些事物，就无法在具有自性的事物之外找到它们的存在，因此不应该分析世间的名言是否真实。你们就像盗贼杀了富人，然后把富人的尸体藏在无人的地方一样。这个宗派的人说，在这种寻求真如的道理的时候，不要说真如，以及像这样寻求的相、法等是通过名言的量成立的，即使仅仅是在那个时候，世间世俗的一切法，相对于辩论者，通过考量真如的道理，即使在名言中被破斥，但对胜义谛没有任何破斥或成立。因此，那时会安住于远离一切破斥和成立的戏论。正如月称论师在《入中论》中所说：破斥和成立二者都是破斥，对于实有，没有任何破斥或成立。如果习惯了这样，就会获得圆满。并且，这位论师说，在世间，
English
In order to eliminate the realization of non-dharma by relying solely on the consideration of the rationality and irrationality of one's own and others' arguments, thereby comprehending the correct meaning. As it is said: If the world is a valid cognition, then what is the use of other noble ones seeing only the world? What is the use of the path of the noble ones? Fools are also not valid cognitions because they are unreasonable. Because the world is not a valid cognition in any way, the world is not harmed in that situation. In particular, when seeking suchness that is free from elaboration, it is necessary to ascertain that the three aspects of the worldly conventional, namely, characteristics, dharma, and meaning, which serve as its basis, are established by nominal valid cognition. To say that it is necessary to do so is simply to speak without understanding the meaning of the venerable Chandrakirti's statement that all phenomena are not established by their own nature. Because, when seeking suchness, the characteristics, dharma, etc. of the worldly conventional, as the basis for seeking suchness (97b), should not be examined by nominal valid cognition as to whether they are established. Because, with the valid cognition of reason, the characteristics, dharma, etc. of the worldly conventional cannot be found to be established nominally apart from suchness itself, and merely because of this, it harms those who want to find them in that way. You are reversing these words, because, as it is said: Because if these things are analyzed, their existence cannot be found outside of things that have self-nature, therefore, the nominal conventions of the world should not be analyzed as to whether they are true. You are acting like a thief who kills a rich man and then hides the rich man's body in a deserted place. This school says that in this case of speaking about the reasoning of seeking suchness, let alone that suchness and the characteristics, dharma, etc. of seeking in this way are established by nominal valid cognition, even if only at that time, all the dharmas of the worldly conventional, in relation to the debater, are refuted nominally by the reasoning of examining suchness, but there is no refutation or establishment whatsoever in the ultimate truth. Therefore, at that time, one abides in freedom from all the elaborations of refutation and establishment. As Chandrakirti says in the Madhyamakavatara: Refutation and establishment are both refutation alone; for reality, there is no refutation or establishment whatsoever. If one becomes accustomed to this, one will attain excellence. And this teacher says that in the world,
Chinese
对于宣说以显现之后自然成立的现后比量，不考察那样的量等，仅仅以感觉良好而进行随后的陈述，并作为寻求它的破立之（98a） 依据。然而，在寻求它的时候，因为以世俗谛的相、法等名言量进行辩驳，所以在争论中以共许的方式进行论证，那么像这样成立的相、法、义三不成立，这种法理是其他中观派所没有的，是安立为论辩无敌的中观应成派的教法。如果有人说，现量等相违，回答说：不是的，没有禁止不考察而感觉良好的。 那不是我所禁止的。为了仅仅论证名言，不是宗和因。这样说道。因此，雪域藏地的应成派大论师库·多杰说：虽然没有量，但因为承诺和相违，遣除自他邪分别。对于仅仅是邪分别的邪分别，称之为彼即是决定。等等说了许多，其要点也仅在于此，对于随顺陈那、法称、名称的中观应成派和能立、能破的量的论述作了许多驳斥，这也是将有相的破立、自性成立、二谛的实相，在中观论者此处认为是应该遮止的，但在中观寻求真谛时，如果中观派将那种破立的方式向他人宣说，并且说不要那样安立自己的过失和成立的语言，那就太过分了。特别是《明句论》中，没有生起，是从有量还是无量中了知？当他从内心生起疑问而进行诘难时，回答说：应当如何说呢？如果对于我们来说，存在所谓的决定，（98b） 那么它要么是从量所生，要么是从非量所生，但存在是不可能的。为什么呢？因为如果这里存在不决定，那么就要依赖它，并且成为它的对治，当某时我们不存在不决定的时候，那么与它相违的决定又怎么会存在呢？因为不依赖于其他相关联的事物，就像驴子的角有长有短一样。当那样不存在决定的时候，为了要成立什么而完全去寻伺量呢？
English
Regarding those who assert inference that arises naturally after manifestation, without examining such valid means, they merely make subsequent statements based on feeling good, and use that as the (98a) basis for seeking its refutation and establishment. However, when seeking it, because they refute with conventional valid means such as characteristics and properties of worldly conventions, if they prove it in a mutually agreeable manner in the debate, then the three aspects of the established characteristic, property, and meaning are not established. This doctrine is unique to the Madhyamaka-Prasaṅgikas, a teaching of the Madhyamaka-Prasaṅgikas that is established as unrivaled in debate. If someone says that direct perception and so on are contradictory, the answer is: No, I have not prohibited feeling good without examination. That is not what I have prohibited. For the sake of merely establishing conventions, it is not a subject and reason. Thus it is said. Therefore, the great Prasaṅgika master of snowy Tibet, Khu Mdo-sde, said in his "Tog ge tho ba": Although there is no valid means, due to commitment and contradiction, it eliminates the wrong conceptions of oneself and others. For a mere wrong conception of wrong conception, it is called certainty. And so on, he said much, and the main point is only this. He made many refutations of the presentations of valid means of refutation and establishment of the Madhyamaka-Prasaṅgika system of Dignāga, Dharmakīrti, and Nāma. This is also because they consider the refutation and establishment with elaboration, self-establishment, and the reality of the two truths as something that should be prevented in the context of Madhyamaka proponents. But when seeking the reality of Madhyamaka, if the Madhyamikas make that method of refutation and establishment known to others, and say that one should not establish one's own faults and words of establishment in that way, then it would be too extreme. In particular, in the Clear Words, from what is it understood that there is no arising, from having valid means or not having valid means? When he raised doubts from within and challenged, the answer is: How should it be said? If there is something called certainty for us, (98b) then it is either born from valid means or born from non-valid means, but existence is impossible. Why? Because if there is uncertainty here, then one must rely on it, and it becomes its antidote. When at some point we do not have uncertainty, then how can there be certainty that contradicts it? Because it does not rely on other related things, just like the horns of a donkey being long and short. When there is no certainty in that way, why would one fully investigate valid means in order to establish something?