Tibetan
་འདི། །མ་ལུས་ཡང་དག་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་མིན་ན་གཞི་མ་གྲུབ། །ལ་སོགས་ལན་ནི་ཇི་སྐད་གདབ། །བདག་ནི་སྣང་བའི་ངང་ཅན་གྱི། །དངོས་པོ་དགག་པར་མི་བྱེད་དེ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲུབ་པ་དང༌། །བསྒྲུབ་བྱ་བཞག་པ་འཁྲུགས་པ་མེད། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དང་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐས་བསྐྱེད་(༩༣ན) པའི་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ། མཁས་པ་དང་བུད་མེད་དང་བྱིས་པའི་བར་གྱི་མིག་དང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ངང་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་གོ། །དེ་ལྟར་མིན་ན་དུ་བ་དང་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེ་དང་མི་རྟག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཞི་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡན་ལག་དང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་གཉིས་ཀ་དང་ལྡན་པའི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ལྟ་བུ་འདི་གཞན་དག་ཀྱང་ཁས་ལེན་ན་ནི། དེ་ལྟར་ན་མཁས་པ་བརྒལ་བའི་གྲགས་པ་འདི་ཅི་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ནི་མི་བལྟ་བར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་འདི་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། །ཁོ་བོ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ངང་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་མི་སེལ་གྱི། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་ན་ཆུ་ཤིང་གི་སྡོང་པོ་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་བག་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་བས་དོན་དམ་པར་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྣང་བའི་དོན་མ་བཀག་པ་ཉིད་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཛིན་པ་དྲུག་པ་མི་བརྟེན་ན། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་འགྱུར་ལ། །ཐ་སྙད་རྣམས་ལ་མཁས་གྱུར་ན། །བསྟན་བཅོས་དོན་ལ་རྨོངས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་དང༌། བདེན་གཉིས་རྩ་འགྲེལ་ལས། འདི་ལྟར། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་ཤེས་པ་ལ། །ཇི་ཙམ་སྣང་བའི་ཆ་ཡོད་པ། །དེ་ཙམ་དེ་ལ་བརྟེན་(༩༣བ) ནས་ནི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ལ་སོགས་པར་རྟོག །དེ་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང༌། །གང་གི་ཚེ་ན་གཞན་ན་མིན། །དེ་བས་རིགས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས། །དེ་སྐད་སྨྲ་ལ་སུ་ཞིག་འགོག །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་གི་བློ་ལ་སྣང་བའི་ཆ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་དང་དཔེ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འབྱུང་གི། ཆོས
Chinese
此，全部如实进入。若非如此，则基础不成立。等等的回答应该如何作答呢？我并不否定显现的自性之事物，因此，能立与所立的安立没有错乱。所有推论和所推论的名称，都是舍弃了由相互不相容的宗派所产生的（93a）有法差别，而是依赖于智者、妇女和儿童的眼耳等识所显现的自性之方，声等有法而进入的。若非如此，那么烟和有等，火和无常性等，所有想要成立的事物的理由的基础都不会成立，因为能立的有法支分和虚空的功德等的自性没有成立的缘故。这样一来，具有两种法的例子有法也不会成立。如果能立和能立的名称也像这样被其他人承认的话，那么，超越智者的名声又有什么用呢？像这样，不看自己的宗派，而只是抓住其他宗派的过失而已。我也不排除眼等识所显现的自性之事物，但如果用智慧和般若来观察，就像水树的树干一样，连一点点精华也看不到，因此不认为是胜义谛。因此，不遮止显现之义本身，对于无有实执的能立和能立的名称进入的一切法，说为无自性，没有任何妨碍。如云：“若不依赖第六识，则名言极易成立，若精通名言，则不迷于论典之义。”就像这样所说的一样。以及，在《二谛根本释》中说：“如此，在正反双方的知识中，有多少显现的部分，就依靠那多少，（93b）而对有法、法等进行理解。那时就会产生推论，何时在其他地方没有，因此，凡是说理之人，谁会阻止说这些话呢？推论和所推论的名称，是在正反双方的智慧中显现的部分，将有法、法和例子本身进行安立的。
English
This, all will enter correctly. If not, the basis will not be established. How should one answer such questions? I do not deny the nature of appearance, therefore, the establishment of the proponent and the object to be proven is not confused. All terms of inference and what is to be inferred are abandoned as different subjects generated by mutually incompatible tenets (93a), but rely on the nature of appearance to the consciousness of the senses such as eyes and ears of scholars, women, and children, and enter into the subject of sound and so on. If not, the basis of all reasons for wanting to prove smoke and existence, fire and impermanence, etc., will not be established, because the nature of the subject of the proponent, the limb, and the qualities of space, etc., are not established. In that case, the subject of the example that possesses both qualities will also not be established. If others also acknowledge such terms of proponent and proponent, then what is the use of the fame of surpassing scholars? Like this, one does not look at one's own side, but only grasps the faults of the other side. I also do not exclude the nature of appearance to the consciousness of the senses such as eyes, but if examined with wisdom and prajna, like the trunk of a water tree, not even a little essence is seen, therefore it is not considered the ultimate truth. Therefore, not preventing the meaning of appearance itself, there is no harm in saying that all phenomena that enter into the proponent and the name of the proponent without attachment are without self-nature. As it is said: "If one does not rely on the sixth consciousness, then terms are easily established, and if one is proficient in terms, then one is not confused about the meaning of the scriptures." Just like that. And, in the Root Commentary on the Two Truths, it says: "Thus, in the knowledge of both the proponent and the opponent, how much of the appearing part there is, relying on that much (93b), one understands the subject, the dharma, and so on. At that time, inference arises, when it is not in other places, therefore, who would prevent those who speak reason from saying these words? The terms of inference and what is to be inferred are the parts that appear in the wisdom of the proponent and the opponent, and the subject, the dharma, and the example itself are established.
Tibetan
་ཅན་དང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་ལུགས་ཐ་དད་པ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་གང་ལ་ཡང་བློ་མཚུངས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནས་ཡང་དག་པར་ན་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་སེམས་པར་བྱེད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རིགས་པར་སྨྲ་བའང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འབྱུང་བར་བྱེད་ན་སུ་ཞིག་འགོག་པར་འགྱུར། འདི་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་འདིར་ནི་རྒྱ་མི་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་རང་རྒྱུད་པའི་སློབ་དཔོན་ཕྱི་མ་དག་ཕྱོགས་དང་དེའི་ཆོས་སོགས་རྒོལ་བ་གཉིས་མཐུན་གྲུབ་མི་འབྱུང་བས་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་མ་དཔྱད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་མྱུག་སོགས་ལྟ་བུ་རྩོད་ངོར་འཛིན་ཞེས་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་དང་དེ་ཆོས་རྒོལ་བ་གཉིས་མཐུན་གྲུབ་མི་སྲིད་པས་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་དང༌། དེའི་ཆོས་སོགས་རྩོད་ངོར་རྒོལ་བ་དང་མཐུན་པར་རྒོལ་བ་གཉིས་པས་ཀྱང་རྗེས་བརྗོད་དུ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ནི་ཚིག་གི་འདོན་ཚུལ་ཐ་དད་པ་མ་གཏོགས་ཐུགས་རྩེ་གཏད་མཚམས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་(༩༤ན) ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དག་དགོངས་པ་མི་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་ནས་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་དེ་ཁོ་ནར་གཞུག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་སྒྲོས་ཅུང་ཟད་མི་མཐུན་པ་ནི་སྨན་པ་མཁས་པས་ནད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མནར་བའི་ནད་པ་ལ་མངར་སྐྱུར་གྱི་སྨན་ཐ་དད་པ་བྱིན་ནས་ནད་སེལ་བར་བྱེད་པ་ལྟར་དངོས་འཛིན་སྣ་ཚོགས་ཅན་ལ་ཆོས་སྟོན་ཚུལ་ཐ་དད་པས་དངོས་འཛིན་སྣ་ཚོགས་དྲུངས་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་ཆོས་སྟོན་པའི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པའི་ཚུལ་དེས་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་མི་མཐུན་པར་སུ་ཞིག་དོགས། དེས་ན་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་སྲུང་མ་སྟེ། འཕགས་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་ཟབ་མོར་དགོངས་པ་གཅིག་ཅིང༌། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བརྗོད་མེད་བརྗོད་པའི་གསུང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབྱངས་གཅིག་མགྲིན་གཅིག་པའོ་ཞེས་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྐྱོབ་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་འབྲི་གུང་པས་
Chinese
因为对于有法和法等二者都不成立的缘故，推断是不可能产生的。在其他情况下则不是这样，因为处于不同宗派的人们，对于任何事物都没有相同的见解。处于这种有法状态的人们，必须承认仅仅通过这样的理由等，才能正确地思考是否存在。因此，如果理智的人也这样做推断，谁会阻止呢？因为这已经被确定为相同，所以这里不会增加篇幅。如是说。因此，自续派的后来的论师们说，由于宗派和它的法等，正反双方不能共同成立，所以像正反双方未经审查的意识中所显现的苗芽等一样，作为争论的对象来执持。并且，应成派认为，由于自续派所成立的宗派和它的法，正反双方不可能共同成立，所以由其他世间所说的宗派和它的法等，作为争论的对象，与正方一致，反方也随之复述。这种说法只是措辞不同，但思想的焦点是相同的。因此，对于甚深空性的所证和能证的方式，（94a） 应成派和自续派的论师们的观点并非不一致，因为他们都是亲眼目睹法性的真理，并将一切众生安置于此的伟大菩萨。即使如此，措辞上稍有不同，就像高明的医生给被各种疾病折磨的病人给予甜酸等不同的药物来治愈疾病一样，对于具有各种实执的人，以不同的方式宣讲佛法，从而根除各种实执。以这种宣讲佛法的无量方式，谁会怀疑这些论师们的观点不一致呢？因此，十方三世的佛陀、菩萨、勇士、空行母、护法神、守护者，以及一切圣众，都在法界离戏甚深中具有相同的见解。并且，所有宣说此的不可言说之语，也都是一个声音，一个喉咙。如是，一切知者胜者，救护者三界之怙主直贡巴所说。
English
Because inference cannot arise since it is not established for both the subject and the property, etc. It is not so in other cases, because those who abide in different systems do not have the same understanding of anything. Those who abide in such a subject must acknowledge that it is only through such reasons, etc., that they can correctly contemplate whether it exists or not. Therefore, if a rational person also makes such an inference, who would prevent it? Because this has been determined to be the same, there will be no increase in length here. It is said. Therefore, the later teachers of the Svātantrika school say that since the subject and its property, etc., are not jointly established by the two opponents, they are held as objects of dispute, like sprouts, etc., which appear in the unexamined consciousness of both opponents. And the Prāsaṅgikas consider that since the subject and its property established by the Svātantrikas cannot be jointly established by the two opponents, the subject and its property, etc., spoken of by other worlds are objects of dispute, and the second opponent also repeats them in accordance with the proponent. This statement is only different in wording, but the focus of thought is the same. Therefore, regarding the way of proving and what is to be proven of the profound emptiness, (94a) The views of the teachers of the Prāsaṅgika and Svātantrika schools are not inconsistent, because they are all great Bodhisattvas who directly see the truth of Dharmatā and place all sentient beings in it. Even so, the slight difference in wording is like a skilled doctor giving different medicines such as sweet and sour to patients suffering from various diseases to cure them. For those with various substantial grasps, teaching the Dharma in different ways eradicates various substantial grasps. With this infinite way of teaching the Dharma, who would doubt that the views of these teachers are inconsistent? Therefore, all the Buddhas, Bodhisattvas, heroes, Ḍākinīs, Dharma protectors, guardians of the ten directions and three times, and all the noble assemblies, have the same understanding in the profound Dharmadhātu free from elaboration. And all the unspeakable words that express it are also one voice, one throat. Thus spoke the all-knowing Victor, the protector, the lord of the three realms, Drigungpa.