Tibetan
་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བླང་དོར་བྱེད་པ་རྨི་ལམ་དུའང་མི་རྨི་བའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རང་མི་བཞེད་ཀྱང་གཞན་གྱི་གྲགས་ངོ་དང་བསྟུན་ནས་འཇོག་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འདི་མ་ཟད། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟའི་ཐ་སྙད་རྣམ་གཞག་འགའ་ཞིག་གཞན་ངོར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང༌། །མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མྱོང་བ་དག །ཐ་དད་ལྡན་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཡོད་པ་མིན་ཡང་གཞལ་བྱ་དང༌། །འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་(༨༩བ) གནས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བཞིན་བྱས། །ཞེས་རང་མི་བཞེད་ཀྱང་གཞན་དང་མཐུན་པར་སྨྲས་ཞེས་པ་དང༌། སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཡོང་བ་མིན་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། །དངོས་ལ་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམ་གཞག་དང༌། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་ཅི་འདྲ། །དེ་ཉིད་དོན་ནི་མ་བརྟགས་པར། །འཇིག་རྟེན་ཇི་ལྟར་གྲགས་དེ་ལ། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཀུན་བཞག་པ། །དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན། །ཅེས་སྒྲ་དོན་དེ་རང་མཚན་དངོས་མ་ཡིན་ཀྱང་དེར་བསྙད་ནས་གཞན་གྱི་གོ་བྱར་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་རྟེན་གྱི་དགག་སྒྲུབ་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པའི་གཞན་གྲགས་སུ་སྨྲ་ན། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་སོགས་དང་བ་ལང་རྫི་ལྟ་བུ་དབུ་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་རེ་ཞིག་མ་གྱུར་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རོ་བྲོ་མྱོང་མེད་པ་གང་ལ་དེའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞན་གྲགས་དེ་ལ་མེད་པས། དེ་དག་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་འཇིག་རྟེན་བླུན་པོ་དེར་གྲགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ཟོང་རྫོགས་པའི་ཚིག་གོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པ་ནི་འདིར་དོར་མ་གྱོན་པའི་ཀླ་ཀློ་མི་ཁོམ་པའི་གནས་སུ་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་ངེས་པར་མི་བཟུང་གི། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། དེར་སྣང་བ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚུལ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྨྲ་བསམ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་བཟུང་སྟེ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སར་འཇིག་རྟེན་རང་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀར་སྔར་གྲགས་དང་གྲགས་རུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་(༩༠ན) ཀྱི་ཐ་སྙད་ཅེས་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱ
Chinese
由于连做梦都不会梦到依靠它来取舍，即使自己不认可名相的安立，但为了顺应他人的共许而安立，不仅是这位论师，尊者法称也同样为了他人的缘故而安立一些这样的名相。如云：智者虽无有分别，然由颠倒见者故，所取与能取之体验，如具差别而生起。又云：所取能取之诸识，虽非有然可衡量者，与能衡量者于果，如其所应而显现。如是自己虽不认可，然随顺他人而说。又云：声义此与基相同，虽非有然如是何，如其所许而宣说，于实此乃不可能。法与法性之安立，及异与非异为何，不思彼义之本身，于世间如何称许，唯依彼如是而立，所立能立皆安立，为入胜义之义故，智者等皆已造作。如是声义并非自相真实，然于彼假立而示现他人之所知。那么，你所说的寻求真如之所依的破立，是与世俗世间相符的他许，那么，像世间的顺世外道等和牧童一样，尚未成为中观真如的法器，未曾品尝过真如甘露之味者，对于他们的破立的他许是不存在的。当他们进入真如时，说依靠世间愚者的共许之名相来进行破立，这是已经说完备的话了吗？世间人在此并非一定是指那些不穿袈裟的野蛮人，或者生于无暇之处的人。而是指由于二障的力量，将世间俗谛执着为能取所取二者，并且所有显现于彼者，都依靠那种方式来进行言说、思考、表达的一切，都称为世间人。因此，在世间俗谛的处所，无论是世间本身还是论典，对于先前已知的和可能知的一切名相，都称之为世间俗谛的名相。རྒྱ
English
Because one would not even dream of relying on it to accept or reject, even if one does not accept the establishment of terminology, but establishes it in accordance with the common consent of others, it is not only this teacher, but also the venerable Dharmakīrti who establishes some such terminological establishments for the sake of others. As it is said: Although the wise have no distinctions, because of those with inverted views, the experience of the grasped and the grasper arises as if possessing differences. And: The knowledges of the grasped and the grasper, although they are not existent, the measurable and the measurer abide in the result, just as they appear accordingly. Thus, although one does not accept it oneself, one speaks in accordance with others. And: The sound and meaning are the same as the basis, although they are not existent, but how are they, as they are commonly accepted, spoken of? This is impossible in reality. The establishment of dharma and dharmatā, and what is different and non-different, without considering the meaning of that itself, how is it commonly accepted in the world? Relying solely on that, all that is to be proven and the proof are established, for the sake of entering the meaning of the ultimate, the wise have all created. Thus, the sound and meaning are not truly self-characterized, but are designated as such to show others what is to be known. So, if you say that the refutation and establishment of the basis for seeking suchness is the other-acceptance that accords with the conventional world, then, like the worldly Lokāyata and the cowherd, those who have not yet become vessels for the Madhyamaka suchness, who have not tasted the flavor of the nectar of suchness, for whom the other-acceptance of their refutation and establishment does not exist, when they enter into suchness, is saying that relying on the terminology of the common consent of worldly fools to refute and establish, is this a complete statement? Worldly people here are not necessarily taken to be like barbarians who do not wear robes, or those born in a place of no leisure. Rather, it refers to all those who, due to the power of the two obscurations, grasp the conventional truth of the world as the two, grasper and grasped, and all that appears to them, all that speaks, thinks, and expresses based on that way, are called worldly people. Therefore, in the place of the worldly conventional truth, whether it is the world itself or the treatises, all the terminology of what was previously known and what can be known is called the terminology of the worldly conventional truth. རྒྱ
Tibetan
ལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷས། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་རྣམ་གཉིས་མཐོང༌། །རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ཕལ་པའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་ནི། །རྣལ་འབྱོར་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་ཅིང༌། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད། །ཅེས་འབྱུང་ལ། དེས་ན་ནམ་ཞིག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་གྲུབ་པ་ན། གདུལ་བྱ་གཞན་ངོར་སྔོན་གྱི་ཚོགས་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་འཆར་ཡང་སངས་རྒྱས་རང་ངོར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པ་མཐའ་དག་གི་སྤྲོས་དམིགས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེས་པ་འདི་ནི་ཐལ་འགྱུར་བ་དག་གི་ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྲོག་ཟུངས་ཆེན་པོའོ། །ཡང་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རྨ་བྱའི་ཡིག་ཆར། ཁ་ཅིག་དངོས་སྟོབས་ཞུགས་པའི་ཚད་མ་ཡིས། །ཕྱོགས་གཉིས་དགག་སྒྲུབ་ངེས་པ་ཡིན་ཅེས་སྨྲ། ཞེས་དང༌། ཡུལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ཡི། །ཚད་མས་དེ་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས། །ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་རྗེས་འབྲངས་པའི། །རྟོག་གེ་པ་རྣམས་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་སོགས་འབྱུང་བ་ལ་དཔགས་ནས་ཕྱི་རབས་པ་ཁ་ཅིག་མདོ་སེམས་ཀྱི་འདོད་པའི་ཚད་མ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རང་བདེན་པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་དེ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱས་སོ་ཞེས་སྔ་རབས་པའི་དགོངས་པར་འཆད་པ་ནི་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སེམས་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་པ་དང༌། དེའི་རྣམ་པ་མ་འཁྲུལ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་གྱི་ངོ་བོས་དོན་དམ་བདེན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ལ། རང་རྒྱུད་པས་ནི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཆོས་འདི་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་(༩༠བ) ཀྱིས་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་སུ་འགའ་ཡང་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་འདི་དག་ཀུན་རྫོབ་རྫུན་ཆོས་ཁོ་ནར་བཞག་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྔ་རབས་པས་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ནི་རང་རྒྱུད་པས་ཆོས་འདི་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱོགས་གཉིས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་འཐད་ལྡན་དུ་སྨྲ་བ་དེ་འགོག་པའི་ཆེད་དུ་ཕྱོགས་སྔར་བཞག་པ་ཡིན་ལ། ཡང་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རང་བདེན་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་མདོ་སེམས་དག་སྨྲ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚད་མའི་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ནས་འབྱུང་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་རིགས་རྒྱན་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་དགག་པར་མཛད་པ་ཡང་ལེགས་པར་འཐད་དེ། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རང་བདེན་པ་འགོག་པའི་སླད་དུ་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཆེན
Chinese
拉萨之子寂天说：于此可见两种世间，即瑜伽士与凡夫。其中，凡夫世间受到瑜伽士世间的损害，瑜伽士也因智慧差别，受到更高层次瑜伽士的损害。文中这样说到。因此，当何时圆满正等觉的果位成就时，对于其他所化众生而言，凭借往昔的积聚和愿力的力量，显现色身和智慧的世俗谛的缘起，然而对于佛陀自身而言，一切世间世俗谛的戏论分别都将平息，这乃是应成派的殊胜教言的命脉。又，大学者孔雀的文献中说：有些人说，依靠真实存在的量，可以确定正反两方面的辩论。又说：通过真实存在的境，量可以认识它本身。这是随同法称论师的论理学家们所说的。根据这些说法，后世有些人认为，经部宗和唯识宗所承认的量等事物，在胜义谛上是真实存在的，中观自续派也同样承认并进行辩论，这种解释前代论师意图的说法是错误的。因为经部宗和唯识宗共同承认，所有不颠倒显现的法，都以唯识的自性，以胜义谛的自相而成立。而自续派从未说过内外诸法显现的现象，是以自相而真实成立的事物。因为这些法仅仅被认为是世俗的虚假之法。那么，前代论师那样说，是为了阻止自续派说这些法在世俗中通过世俗的量而成立，从而进行正反两方面的辩论是合理的。而且，由于经部宗和唯识宗说量和所量是真实存在的，因此量论和释量论必然由此产生，大菩萨菩提精进在《广大理饰光明》等论中对此进行了广泛的驳斥，这也是非常合理的。这是为了遮止量和所量是真实存在的，所以导师大
English
Lhasa's son, Shantideva, said: Here, two worlds are seen, namely, yogis and ordinary people. Among them, the ordinary world is harmed by the yogi world, and yogis are also harmed by higher-level yogis due to differences in wisdom. This is what the text says. Therefore, when the state of complete and perfect enlightenment is achieved, for other beings to be tamed, due to the power of past accumulations and aspirations, the dependent arising of the conventional truth of the body and wisdom appears, but for the Buddha himself, all the elaborations and distinctions of the conventional truth of the world will be pacified. This is the lifeblood of the excellent teachings of the Prasangikas. Also, in the writings of the great scholar Mayura, it is said: Some say that by means of a valid cognition that engages with reality, it is possible to determine the affirmation and negation of both sides. And: By means of a valid cognition that engages with an object through its own power, it realizes that very object. This is what the logicians who follow Dharmakirti say. Based on these statements, some later scholars believe that the objects such as valid cognitions, which are accepted by the Sutra and Mind-Only schools, are truly established in the ultimate truth, and that the Svatantrika-Madhyamikas also accept this and engage in debate. This explanation of the intention of the earlier teachers is incorrect. Because the Sutra and Mind-Only schools commonly accept that all phenomena that appear without error are established as the nature of Mind-Only, by their own characteristics in the ultimate truth. However, the Svatantrikas have never said that the phenomena that appear as external and internal objects are things that are truly established by their own characteristics. Because these phenomena are only considered to be conventional, false phenomena. So, the reason why the earlier teachers said that was to prevent the Svatantrikas from saying that these phenomena are established in the conventional world through conventional valid cognitions, and that it is reasonable to engage in affirmation and negation of both sides. Moreover, since the Sutra and Mind-Only schools say that valid cognitions and objects of valid cognition are truly existent, the Sutra on Valid Cognition and the Commentary on Valid Cognition necessarily arise from this. The great Bodhisattva Bodhicitta-utsaha widely refutes this in treatises such as the Extensive Ornament of Reasoning and the Light, which is also very reasonable. This is in order to refute that valid cognitions and objects of valid cognition are truly existent, so the great teacher