Tibetan
ད་པའི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་མ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཞིག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང༌། ཡོད་པའི་སྐྱེ་བའང་ཞིག་པའི་ཡོད་པ་ལས་གཞན་དུ་བྱར་མེད་ཅིང༌། གང་ཞིག་པ་དེ་མ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཡོད་པའི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། མ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པར་ཞིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་མྱུག་(༡༩༣བ) གུ་ཞིག་པ་ད་གཟོད་རྒྱུས་བསྐྱེད་མི་ནུས་ཀྱང་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུས་བྱས་པས་རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུས་བསྐྱེད་མི་ནུས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་དེར་བལྟོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་སྨྱོན་པ་ལས་སུ་ཞིག་གིས་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དེ། ད་གཟོད་དེ་གསར་དུ་རྒྱུས་བསྐྱེད་མི་ནུས་ཀྱང་འབྲས་བུར་འཇོག་ན་དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་མིན་འཇོག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཁྱེད་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། ས་བོན་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་ཐལ། ས་བོན་འགགས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། མྱུ་གུ་སྐྱེས་པ་དང་ས་བོན་འགགས་པ་དུས་མཉམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྟགས་སྒྲུབ་འདི་ལ་དཔྱད་དུ་ཡོད་དེ། འགགས་པ་ལ་འཇིག་པའི་འགགས་པ་དང༌། ཞིག་པའི་འགགས་པ་གཉིས་ལས། འཇིག་པའི་འགགས་པ་དངོས་པོ་བ་ལ་དེ་ལྟའི་ཚེ་སྐྱེ་འགག་དུས་མཉམ་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་ཞིག་པའི་འགགས་པ་དངོས་མེད་ལ་དུས་མཉམ་མི་རུང་སྟེ། དངོས་མེད་ལ་དུས་མཉམ་གྱི་ཡོད་པ་རྭ་རྣ་ལྟར་ཕན་ཚུན་འཇོག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་མྱུ་གུ་ས་བོན་གྱི་དུས་མེད་ལ་ཕྱིས་ཡོད་པ་བཞིན་མྱུ་གུའི་ཞིག་པ་མྱུ་གུའི་དུས་ན་མེད་ལ་ཕྱིས་ཡོད་པས་རྒྱུ་བཅས་སུ་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བ་འདི་ལྟར་ན། མྱུ་གུའི་ཞིག་པ་མྱུ་གུའི་དུས་སུ་མེད་ན་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུའི་ཞིག་པས་མྱུ་གུ་ཞིག་པར་མ་བྱས་པར་ཐལ། མྱུ་གུའི་དུས་ན་མྱུ་གུའི་ཞིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་ན་མྱུ་གུའི་ཞིག་པའི་ཞིག་བྱེད་མ་འོངས་པས་ཞིག་བྱ་མྱུ་གུ་འདས་པ་ཞིག་པར་བྱེད་སྲིད་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཞིག་བྱ་མྱུ་གུ་འདས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཞིག་པ་མ་འོངས་པས་ཞིག་པར་བྱེད་མི་དགོས་པར་(༡༩༤ན) ཐལ། ཞིག་བྱ་འདས་པ་དེ་ཞིག་ཟིན་པས་སླར་ཞིག་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པ་དེ་ཡང་མ་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ནི། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་ཞེས་འབྱུང་བའི་ལུང་དོན་ཁྱེད་ཀྱིས་རྒྱུ་དངོས་པོ་རང་བདེན་པས་འབྲས་བུ་རང་བདེན་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་
Chinese
现在的生和住不是未坏灭，因为坏灭本身是存在的。存在的生也无法脱离坏灭的存在而存在，因为凡是坏灭的，就不是未坏灭的。如果承认，那么存在的生和住就不可能是生和住本身，因为不是未坏灭而是坏灭的。还有，您说苗（193b）芽坏灭现在才不能产生因，但坏灭本身作为因，所以有因。谁会承认不能产生因的果是依赖于那个因的果呢？即使现在它不能新产生因，但如果作为果，那么它和它的果是否是就无法确定，因此产生者和被产生者的因果关系的一切分类都将消失。还有，您为了证明坏灭是事物，说种子坏灭是事物，因为种子停止是事物。这是成立的，因为苗芽生长和种子停止是同时的。这个论证的理由是可以考察的，因为停止有毁灭的停止和坏灭的停止两种。如果是毁灭的停止，对于事物论者来说，这样生和灭就可以同时成立，但对于坏灭的停止，对于非事物来说，同时是不行的，因为对于非事物来说，同时存在就像牛角和耳朵一样，无法相互安立。还有，您说就像苗芽在种子时不存在，后来存在一样，苗芽的坏灭在苗芽时不存在，后来存在，所以成立为有因。如果这样说，如果苗芽的坏灭在苗芽时不存在，那么有法，苗芽的坏灭没有使苗芽坏灭，因为在苗芽时没有苗芽的坏灭。如果不周遍，那么苗芽的坏灭的坏灭者未来者可能会使坏灭对象过去者坏灭。因为不周遍的缘故。如果承认，那么坏灭对象过去者，您不需要被坏灭未来者坏灭（194a），因为坏灭对象过去者已经坏灭，所以不需要再次坏灭。您引用的经文作为论证也是不相关的，即由生的因缘而有老死的经文意义，您认为因是事物自性，所以产生果也是自性。
English
The present arising and abiding are not non-destruction, because destruction itself exists. The arising of existence also cannot exist apart from the existence of destruction, because whatever is destroyed is not non-destroyed. If you admit, then the arising and abiding of existence cannot be arising and abiding themselves, because they are not non-destroyed but destroyed. Also, you say that the sprout (193b) destruction cannot produce a cause now, but the destruction itself is taken as a cause, so there is a cause. Who but a madman would admit that the fruit that cannot produce a cause is a fruit dependent on that cause? Even if it cannot newly produce a cause now, if it is taken as a fruit, then it cannot be determined whether it is its fruit or not, therefore all classifications of cause and effect of the producer and the produced will disappear. Also, you, in order to prove that destruction is a thing, say that seed destruction is a thing, because seed cessation is a thing. This is established, because sprout growth and seed cessation are simultaneous. This reason for proof can be examined, because cessation has two types: cessation of destruction and cessation of decay. If it is cessation of destruction, then for the objectivist, arising and ceasing can be established simultaneously, but for cessation of decay, for non-objects, simultaneity is not possible, because for non-objects, simultaneous existence, like horns and ears, cannot be mutually established. Also, you say that just as the sprout did not exist at the time of the seed but existed later, the destruction of the sprout did not exist at the time of the sprout but existed later, so it is established as having a cause. If you say this, if the destruction of the sprout does not exist at the time of the sprout, then the subject, the destruction of the sprout did not destroy the sprout, because the destruction of the sprout did not exist at the time of the sprout. If it is not pervasive, then the destroyer of the destruction of the sprout, the future one, might destroy the object of destruction, the past sprout. Because of the non-pervasiveness. If you admit, then the object of destruction, the past sprout, you do not need to be destroyed by the destruction of the future one (194a), because the object of destruction, the past one, has already been destroyed, so it does not need to be destroyed again. The scripture you cited as proof is also irrelevant, that is, the meaning of the scripture that old age and death arise from the cause of birth, you think that the cause is self-existent, so the fruit that arises is also self-existent.
Tibetan
པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལྟར་དབུ་མ་པས་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེ་བའི་བལྟོས་ཆོས་ཀྱི་རྐྱེན་ཙམ་གྱིས་རྒ་ཤི་སོགས་འཇོག་པས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་བདེན་པར་མེད་བཞིན་རྫུན་ཆོས་ཙམ་དུ་ཀུན་རྫོབ་པར་མི་བསླུ་བའི་བདེན་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེས་འཆད་པ་དང༌། འཆི་བས་བྱ་བ་གཉིས་བྱེད་པའི་ལུང་དོན་ཀྱང་འཆི་བས་ཞེས་པ་འཆི་བའི་འཇིག་པའི་བྱ་བ་ལ་བྱ་ཡི། ཞིག་པའི་བྱ་བ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་པས་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེའང་འཆི་བའི་འཇིག་པས་མི་འཆི་བའི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མའི་རྒྱུན་གཅོད་པས་མི་འཆི་བར་མ་བཟུང་བ་ལས་འདུ་བྱེད་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་བྱས་པ་དང༌། འཆི་སེམས་ཉིད་སེམས་བྱུང་མ་རིག་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྨོངས་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཁྱེད་ལྟར་འཆི་བས་ཤི་བ་དང་མ་རིག་པ་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་གཉིས་བྱས་ཞེས་པའི་དབང་དུ་ན། འཆི་བའང་ཞིག་པ་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་བསམས་པར་སྣང་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཞིག་པའང་ཤི་བའི་དོན་དུ་ཟད་ལ། དེའི་ཚེ་སྨྲས་ཚོད་འཆི་བ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་སོང་ཚོད་ཤི་བར་སོང་ལ་ཤི་བས་ཤི་བའི་བྱ་བ་བྱེད་ན་རང་གིས་རང་ཉིད་ལ་བྱ་བྱེད་གཉིས་འགལ་བ་དང༌། ཞིག་པས་སླར་ཤི་བ་སྟེ་ཞིག་པ་ཞིག་པར་བྱེད་ན་མ་ཞིག་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན། ཁྱེད་འདོད་པའི་ཞིག་དངོས་དེའི་དངོས་རྒྱུན་གཅོད་པར་འགྱུར་བས་ཞིག་པ་དངོས་པོར་འདོད་པ་ལས་ཉམས་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །(༡༩༤བ) ཞིག་པ་དངོས་པོར་འདོད་པའི་ལུང་དུ། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །ཅེས་ཞིག་པ་དངོས་མེད་དངོས་དོན་དུ་འཆད་པ་འདི་ནི་ལུང་རྒྱབ་ཀྱིས་ཆེས་ཕོངས་ནས་འདི་ལྟར་བརྗོད་མོད། ཐ་ཆད་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དངོས་མེད་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་ཐལ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ཕན་ཚུན་བལྟོས་ནས་འདུས་བྱས་པར་འཇོག་པས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཙམ་ལས། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་རང་བདེན་པ་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་པ་དབང་མ་བཙན་པར་ཁྱེད་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པ་དེར་བདེན་དུ་འདོད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དངོས་པོ་ཞིག་པའི་དངོས་མེད་ཀྱང་དངོས་པོར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདོད་པ་ལས་འོས་མེད། དེ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་དུའང་ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་བརྗོད་བྱར་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱུ་ཟད་ཀྱི་ལུང་ནི། ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་བཤད་པ་
Chinese
按照主张事物实有的宗派，中观派并不这样认为。仅仅依靠出生的观待法，才安立衰老死亡等，因此业因果虽然不是真实的，但在虚假的法中，如世俗谛般显现为不欺骗的谛实。并且，关于死亡行二种事业的经文意义，所谓死亡，是指死亡的毁灭事业，而不是指毁灭的事业。因为毁灭无法行事。那也是因为死亡的毁灭断绝了不死的同类后世之流，所以没有执取不死，而是做了行作变坏的事业。并且，死亡之心本身是与心所无明相应的愚痴自性所生的事业。如果按照您所说，死亡行了生起死亡和无明两种事业的说法，那么死亡也被您认为是毁灭了。如果是那样，毁灭也就穷尽于死亡的意义了。那时，说的时候说的是死亡，但最终却变成了死亡，如果死亡行死亡的事业，那么自己对自己行事，二者相违。并且，毁灭再次死亡，也就是毁灭使毁灭，那么就会变成不毁灭，或者，您所认为的那个毁灭实有的实有之流会被断绝，因此主张毁灭是实有，反而会变成损害。
English
According to the school that asserts things as real, the Madhyamikas do not hold this view. Only by relying on the dependent dharma of birth are aging and death established. Therefore, although karma and its effects are not truly existent, in the realm of false dharmas, they appear like the truth of conventional reality, which is not deceptive. Furthermore, regarding the meaning of the scripture that death performs two functions, the term 'death' refers to the destructive action of death, not the action of destruction. This is because destruction cannot perform actions. This is because the destruction of death severs the continuum of the similar kind of immortality in the future, thus not grasping onto immortality, but performing the action of causing change in conditioned phenomena. Moreover, the mind of death itself is the action of arising as the nature of ignorance associated with the mental factor of ignorance. If, according to your assertion, death performs the two actions of generating death and ignorance, then death is also considered by you to be destruction. If that is the case, then destruction is exhausted in the meaning of death. At that time, although one speaks of death, it ultimately becomes death. If death performs the action of death, then there is a contradiction of self-action, where one acts upon oneself. Furthermore, destruction dies again, that is, destruction causes destruction, then it will become non-destruction, or, the continuum of the real entity of destruction that you assert will be severed, thus asserting destruction as a real entity will instead become detrimental.