Tibetan
་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གམ་སྒྲོ་འདོགས་མ་བཅད་པར་མཉམ་པར་བཞག དང་པོ་ལྟར་ན། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཚད་མ་དེས་རྣམ་བཅད་ལ་སེམས་སེམས་བྱུང་(༣༥༢ན) གི་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ནས། ཡོངས་གཅོད་ལ་ཡུལ་སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བློ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་ནས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་འགོག་པའི་མཉམ་གཞག་ལའང་ཡུལ་དང་བློ་གཉིས་ཅར་ཡོད་པར་སོང་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ན་འགོག་སྙོམས་ལ་འཇུག་པའང་མིང་ཙམ་དུ་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཚད་མས་སྒྲོ་འདོགས་མ་བཅད་ན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་མཉམ་གཞག་ཀྱང་མ་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་ན་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚད་མས་འགོག་སྙོམས་དང་མི་མཐུན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་བཅད་ནས་འཇུག་ལ། དེ་ལྟར་བཅད་པའི་ཚེ་ཡོངས་གཅོད་ལ་སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་མེད་ལ་སོགས་པ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་བློ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བར་ནི་མི་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཚད་མས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བཅད་ནས་དེའི་ཡོངས་གཅོད་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སྣང་མི་སྣང་གང་དུའང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འགོག་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཏུ་སོང་བ་དེའི་ཚེ་འགོག་སྙོམས་ལ་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་གཅིག་དང་ཐ་དད་པར་ཡོད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟག་ཏུ་འགོག་པར་གཏོགས་པའི་བསམ་གཏན་ཡིན་མོད་ཀྱི། །འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་འང་སྐྱེད་པར་བྱེད། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་གཞན་དོན་ཡལ་བར་འདོར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་རྟག་ཏུ་འགོག་པ་ལ་(༣༥༢བ) སྙོམས་འཇུག་གི་ནུས་པ་ཐོབ་པས་དངོས་གཞིའི་དུས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གཏོགས་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། སྦྱོར་བ་དང་རྗེས་ཀྱི་དུས་ན་འཁོར་བར་གཏོགས་པའི་བརྩེ་བའི་བསམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་འགྲོ་བ་མགོན་མེད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་གོང་བདེ་གཤེགས་གསུང་སྐྱེས་སངས་རྒྱས་འབྲིང་བཅས་ནི། །མ་ལུས་པ་རྣམས་བློ་ཡིས་ཕམ་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །སེམས་དཔའ་ས་དྲུག་པ་དེའི་གོང་རོལ་བདུན་པ་ལ་སོགས་པར་བདེར་གཤེགས་གསུང་སྐྱེས་ཉན་ཐོས་དང༌། སངས་རྒྱས་འབྲིང་བཅས་ནི་རང་རྒྱལ་ཏེ་མ་ལུས་པ་རྣམས་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕམ་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་གཤོག་ཡངས་དཀར་པོ་རྒྱས་གྱུར་པ། །ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ནི་སྐྱེ་བོའི་ངང་པ་ཡིས། །མདུན་དུ་བདར་ནས་དགེ་བའི་རླུང་གི་ཤུགས་སྟོབས་ཀྱིས། །རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་མཆོག་ཏུ་འགྲོ། །སེམས་དཔའ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྦྱིན་སོགས་སྔར་ལས་ཆེས་ལྷག་པར་འབར་བ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་གཤོག་ཡངས་རང་དོན་གྱི་དྲི་མ་མེད་པས་དཀར་པོ་རྒྱས་པར་གྱུར་པའི་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་སེམས་དཔའ་ས་དྲུག་པ་བ་དེ་ནི་རང་གི་གདུལ་བྱ་སྐྱེ་བོའི་ངང་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མ་ཡིས་མདུན་དུ་བདར་ནས་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དགེ་བའི་རླུང་གི་ཤུགས་སྟོབས་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་ཟད་མི་ཤེས་ཤིང་གཏིང་མི་དཔོགས་པའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་མཆོག་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །འདིར་སྨྲས་པ། དཔྱོད་དང་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དེ་ཉིད་ལ། །ཅི་ཡང་མཐོང་དང་རྟོགས་བྱར་མ་རྙེད་ཅིང༌། །བློ་ཡང་དེ་ལྟར་ཤེས་དང་རིག་པ་ཡི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབེན་པ་ན། །མཉམ་པར་བཞག་པས་ཤེར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མཉམ་གཞག་དེ་ལས་ལྡང་བའི་རྗེས། །བལྟོས་བཞག་རྒྱུ་རྐྱེན་ཙམ་ཞིག་དེ་འཛིན་གྱི། །ཤེས་པ་དེ་ལ་སྣང་བར་གྱུར་ན་ཡང༌། །རྟོག་དང་རྟོག་མེད་ཤེས་པས་སྣང་བ་དེའི། །ཡོད་མེད་འཁོར་འདས་ལ་སོགས་དོན་བྱེད་པར། །དེ་དེར་གྲུབ་པའི་གཟུང་འཛིན་(༣༥༣ན) སྤྲོས་བྲལ་ཀྱང༌། །གཟུང་འཛིན་གྱིས་སྤྲོས་འཁྲུལ་པའི་འགྲོ་བ་ལ། །སྣང་ཙམ་ཆོས་འདི་འཁོར་འདས་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱི། །ཇི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་ཆ་ཀུན་བདེན་མིན་པའི། །རྒྱུ་མཚན་ལེགས་པར་བསྟན་ནས་སྣང་ཙམ་ཡང༌། །བལྟོས་ནས་བཞག་ཕྱིར་རང་ངོས་སྟོང་པ་ལས། །སྣང་ཙམ་འགགས་མི་རུང་བར་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །ཡོད་པར་འདོད་པ་འདི་ཡང་སྤྲོས་ཆོས་ཀྱི། །ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་ཞེན་གྱུར་པས། །དབུ་མའི་ཚུལ་མཆོག་ཡོངས་སུ་ག་ལ་རྫོགས། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་པའོ། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །། སེམས་བསྐྱེད་དྲུག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ།
Chinese
那么安住于此，或者不安住于断除增益？如果按照第一种情况，由修所生的智慧量，以断除的方式，断除心和心所（352a）的增益，对于遣除，如果此智现量显现出境、心、心所不生，并由各自自证智所领会，那么对于遮止法性空性的等持，也成了境和智二者都存在。这样一来，入于灭尽定也仅仅是名称而已。如果按照第二种情况，如果由修所生的智慧量没有断除增益，那么对于遮止真如而入定的等持，也不会不颠倒。如果怀疑，由修所生的智慧量断除与灭尽定不相符的增益而入定。这样断除之时，对于遣除，心、心所不生等任何法都不成立，也不会显现于此智前。因此，由修所生的智慧量断除心、心所的一切戏论边之后，对于它的遣除，对于心和心所不生的体性，以非有非无、非显非不显的方式安住，因为是以不安住的方式安住。这样以不安住的方式，对于遮止真如而安住的等持，在那时，灭尽定中境的显现和有境的智，也不会成为一或异，应当了知。第二，虽然是恒常属于灭尽的禅定，却也生起对无依众生的悲悯。如果有人问：现证灭尽后，是否会舍弃利他？并非如此。因为他恒常获得入于灭尽（352b）定的能力，所以在正行之时，虽然具有属于寂灭的意念，但在加行和后行之时，因为具有属于轮回的慈爱意念，所以也会生起对无依众生的大悲。第三，其上方的善逝语生和中等佛陀等，全部都能以智慧战胜。菩萨六地之上的七地等，善逝语生声闻，以及佛
English
Then, abide in this, or not abide in cutting off the superimposition? If according to the first case, the wisdom measure born of meditation, in the way of cutting off, cuts off the superimposition of mind and mental factors (352a). For the elimination, if this wisdom directly manifests that objects, mind, and mental factors do not arise, and is comprehended by each self-cognizant wisdom, then for the samadhi that prevents the emptiness of dharmata, both object and wisdom exist. In this way, entering into cessation samadhi also becomes merely a name. If according to the second case, if the wisdom measure born of meditation does not cut off the superimposition, then the samadhi of entering into samadhi to prevent suchness will not be non-inverted. If there is doubt, the wisdom measure born of meditation cuts off the superimposition that is not in accordance with cessation samadhi and enters into samadhi. When cutting off in this way, for the elimination, mind, mental factors not arising, etc., no dharma is established, and it will not appear before this wisdom. Therefore, the wisdom measure born of meditation cuts off all the extremes of the proliferation of mind and mental factors, and for its elimination, for the nature of mind and mental factors not arising, it abides in a way that is neither existent nor non-existent, neither manifest nor non-manifest, because it abides in a way of non-abiding. In this way, in the samadhi of abiding that prevents suchness in a way of non-abiding, at that time, the appearance of the object and the wisdom of the object-possessor in cessation samadhi will not become one or different, it should be known. Second, although it is a meditation that always belongs to cessation, it also generates compassion for beings without protectors. If someone asks: After directly realizing cessation, will one abandon benefiting others? It is not so. Because he always obtains the ability to enter into (352b) samadhi of cessation, so in the main practice, although he has the intention belonging to nirvana, in the preliminary and subsequent practices, because he has the intention of love belonging to samsara, he will also generate great compassion for beings without protectors. Third, the Sugatas, speech-born, and intermediate Buddhas above that, all can be defeated by wisdom. Bodhisattvas on the sixth ground, such as the seventh ground above that, Sugatas, speech-born Shravakas, and Buddhas.
Chinese
并且能以智慧的力量战胜所有本国的其他论敌。第四是：仅仅世俗谛就能使雪白的翅膀舒展开阔，这如同天鹅之王被众生之天鹅所簇拥，在善业之风的强力推动下，到达圆满佛陀功德之大海的彼岸。这位菩萨，相对于之前，更加猛烈地燃烧着世俗谛的布施等行为。并且，证悟了真如实相的胜义谛，如同翅膀舒展的天鹅之王，没有自利之染污，变得雪白而舒展。这位第六地菩萨，被自己的所化之众生天鹅，以众多功德簇拥在前方，凭借二资粮的善业之风的强力，到达了圆满佛陀功德无尽无底的大海的彼岸。这里说到：对于思辨和万事万物的真如，什么也无法看见和证悟，心识也同样以了知和觉悟的自性而完全空寂，通过等持就能圆满般若波罗蜜多。如果从等持中出定之后，对于依赖假立的因缘仅仅执着于此，即使显现于那个意识，通过有分别和无分别的意识，对于显现的，有无、轮回涅槃等的作用，在那儿成立的能取所取，即使远离戏论，对于被能取所取戏论迷惑的众生，仅仅显现的这个轮回涅槃的戏论之法，如何能很好地阐释能取所取的一切部分都不是真实的理由，即使仅仅是显现，因为是依赖而安立的，从自性空性中，显现也不能被阻止，在一切方面，认为存在，这也是对于戏论之法的少许执着，怎么能圆满中观的殊胜之理呢？如是说。入中论中，第六发心。入中论中，名为现前的第六发心的解释完毕。第六发心，现前。
English
And also defeats all the other opponents in one's own country with the power of wisdom. Fourth: Merely the conventional truth can make the snow-white wings expand widely, just like the king of swans being surrounded by the swans of sentient beings, and under the strong impetus of the wind of virtuous deeds, reaching the supreme shore of the ocean of perfect Buddha's merits. This bodhisattva, compared to before, burns even more fiercely with the acts of giving, etc., of the conventional truth. Moreover, having realized the ultimate truth of suchness, like the king of swans with wings spread wide, without the defilement of self-interest, becomes snow-white and expanded. This sixth-ground bodhisattva, being surrounded in front by his own disciples, the swans of sentient beings, with numerous merits, by the strong force of the wind of virtuous deeds of the two accumulations, reaches the supreme shore of the ocean of perfect Buddha's merits, which is inexhaustible and unfathomable. Here it is said: For the suchness of speculation and all things, nothing can be seen and realized, and the mind is also completely empty by the nature of knowing and perceiving, through equipoise, the perfection of wisdom will be completed. If, after rising from that equipoise, one merely clings to the dependent and imputed causes and conditions, even if it appears to that consciousness, through conceptual and non-conceptual consciousness, for the function of the appearance, existence or non-existence, samsara or nirvana, etc., the grasper and the grasped established there, even though free from elaboration, for the sentient beings deluded by the elaboration of the grasper and the grasped, how can one well explain the reason why all parts of this merely appearing dharma of samsara and nirvana are not true, even if it is merely an appearance, because it is established dependently, from the emptiness of self-nature, appearance cannot be prevented, in all aspects, believing that it exists, this is also clinging to a slight remainder of the dharma of elaboration, how can one perfect the supreme principle of Madhyamaka? Thus it is said. From the Entering the Middle Way, the sixth generation of thought. From the Entering the Middle Way, the explanation of the sixth generation of thought called Manifest is completed. The sixth generation of thought, Manifest.