Tibetan
ང་ན་རྒྱུ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ངམ། མ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ཞེས་དཔྱོད་ན་ནི། དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་པར་སོང་ལ། རིགས་པས་དཔྱད་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཚད་མས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་ལ། འདི་ནི་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གིས་སྒྲོ་སྐུར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་པས་ནི་དཔྱད་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཇོག་ན་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཆོས་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཉེས་པ་བླ་ན་མེད་པས་གོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དཔྱད་ན་རྒྱུ་ཞིག་མ་ཞིག་གང་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་ཞིག་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ན་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་དང༌། མ་ཞིག་པར་འབྱུང་ན་འབྲས་བུ་རྐྱེན་ལ་མི་བལྟོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རྒྱུ་ཞིག་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་རློམ་པ་དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཕྱི་མ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མ་ཞིག་པར་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་རློམ་པ་དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཅར་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞིག་པ་རྒྱུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། མ་ཞིག་པ་རྟག་པའང་རྒྱུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དཔྱད་པ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་(༡༩༡བ) དང༌། དེའི་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་འགར་བཞག་བཏུབ་པའི་སྤྲོས་པའི་བརྫི་བ་མེད་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཚུལ་འདིའི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རིང་ལུགས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཞིག་པ་དངོས་པོར་འདོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་དང་བྲལ་བར་བརྗོད། སྤྱིར་དངོས་པོ་འཇིག་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དང་དངོས་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་དག་གི་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཚུལ། ཐ་སྙད་དུའང་ཞིག་པ་དངོས་པོར་གཏན་མི་རིགས་པའི་ཚུལ་ལོ།།དང་པོ་ལ། ཙོང་ཁ་པ་ན་རེ། ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་མ་ཞིག་གི་ལས་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་པ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པར་ཐལ། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་དེ་ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མ་བསྡད་པ་ལའང་རྒྱུ་ཡོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང༌། མྱུ་གུ་དུས་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་རྒྱུའི་ཕན་འདོགས་ཀྱིས་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པའི་དངོས་འབྲས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང༌། མྱུ་གུ་ཞིག་པ་ད་གཟོད་རྒྱུས་བསྐྱེད་མི་ནུས་ཀྱང་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུས་བྱས་པས་རྒྱུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་དང༌། ཡང་ས་བོན་ཞིག
Chinese
那麼，從已壞滅的事物產生果，還是從未壞滅的事物產生果呢？如果這樣思辨，那樣思辨就變成安立世俗諦的因果了。如果以理智思辨世俗諦的因果，這個以理智量成立可以思辨，這個不成立。這是實事論者們的妄加指責。中觀派不是通過思辨來安立世俗諦的，如果那樣安立，就會有必須承認可以思辨之法的過失，因為被無上的過失所染污。特別是，如果思辨，無論從已壞滅的因還是未壞滅的因，果都不會產生。如果從已壞滅的因產生果，就會有從一切產生一切的過失。如果從未壞滅的產生，果就會變成不依賴於緣。如果認為從已壞滅的因產生果，那樣的話，後面的事物就會變成斷滅。如果認為從未壞滅的產生果，那樣的話，一切事物就會變成同時常恆，因為壞滅的不能作為因，未壞滅的常恆也不能作為因。這樣思辨時，因果的關係（191b）以及它的所依等，即使在名言中也能稍微安立，沒有戲論的揉雜，這是此法門奇妙的無上宗風。現在說認為壞滅是實事的立宗與理智相違背。總的來說，事物壞滅，世間和實事論者的論典作者們是如何作分類的，即使在名言中，也完全不應當認為壞滅是實事。第一點，宗喀巴說，壞滅是實事，因為壞滅和未壞滅的作用都是實事。如果第一個不成立，壞滅是實事，因為壞滅有因。如果不成立，就會有成立的過失。如果第二剎那不住留有因，那麼不住留於第二剎那也有因是相同的。以及，幼苗第一時間產生的因的幫助，在第二時間產生壞滅的實果。以及，幼苗壞滅現在即使不能被因產生，但壞滅本身被因所作，所以有因。以及，又是種子壞滅。
English
So, does the fruit arise from a destroyed thing, or does it arise from an undestroyed thing? If one analyzes in this way, then that analysis leads to the establishment of cause and effect in conventional truth. If one analyzes cause and effect in conventional truth with reason, then this is established as amenable to analysis by valid reasoning, and this is not established. This is the false accusation made by those who assert things as real. The Madhyamikas do not establish conventional truth through analysis, for if they were to establish it in that way, they would incur the fault of having to accept things that are amenable to analysis, because they are tainted by the supreme fault. In particular, if one analyzes, the fruit does not arise from either a destroyed or an undestroyed cause. If the fruit arises from a destroyed cause, it would follow that everything arises from everything. If it arises from an undestroyed cause, the fruit would become independent of conditions. If one claims that the fruit arises from a destroyed cause, then later things would become annihilated. If one claims that the fruit arises from an undestroyed cause, then all things would become simultaneously permanent, because what is destroyed cannot be a cause, and what is undestroyed and permanent also cannot be a cause. When analyzed in this way, the relationship of cause and effect (191b) and its basis, etc., can be slightly established even in name, without the mixing of elaborations. This is the supreme and wonderful doctrine of this Dharma tradition. Now, I will speak of how the assertion that destruction is a real entity is contrary to reason. In general, how do the worldly and the authors of treatises who assert things as real classify the destruction of things? Even in name, it is completely unreasonable to consider destruction as a real entity. First, Tsongkhapa says, destruction is a real entity, because both the function of destruction and non-destruction are real entities. If the first is not established, destruction is a real entity, because destruction has a cause. If it is not established, it would follow that it is established. If not abiding in the second moment has a cause, then not abiding in the second moment also has a cause in the same way. And, the help of the cause that arises in the first moment of the sprout causes the real fruit of destruction to arise in the second moment. And, even though the destruction of the sprout cannot now be produced by a cause, the destruction itself is made by the cause, so it has a cause. And again, the destruction of the seed.