Tibetan
པ་བཏབ་ནས་བླང་དོར་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པས་ངན་སོང་གི་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྟུང་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང༌། གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་སེལ་མི་ནུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་སོགས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་ཡོད་ན་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་མ་(༡༨༩ན) འགག་པའི་ཕྱིར་མ་འགག་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་འཐད་པར་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་ལ། འདིར་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་སྐྱེ་འགག་སོགས་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའམ་མ་འགག་པའི་ཕྱིར་ཆུད་མི་ཟ་བ་ལ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བར་གཞན་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལས་མ་སྐྱེས་པས་མི་འགག་ཏུ་ཆུག་མོད། མ་སྐྱེས་པའི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་ཅིག་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང༌། མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ལས་འབྱུང་བར་གོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་དུ་མས་བསྟན་ཅིང༌། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་འཐད་ཀྱི། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེས་ན་ལས་འབྲས་དང་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཞུང་འདི་དག་གི་དགོངས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གངས་ཅན་དུ་སྔར་བྱོན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཚད་མར་གྱུར་པ་དག་གི་གསུང་ཚིག་རང་ཚིག་གི་ལྷད་མ་བཅུག་པར་བྲིས་པ་ཡིན་པས་སྐལ་ལྡན་དག་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་སུ་ཟུངས་ཤིག འདིར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ན་རེ། ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དག་གིས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་ཚད་མས་འགྲུབ་པས་མི་འཐད་ལ། དེ་ལྟར་ནའང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་ཞིག་གིས་བྱེད་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་སུ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཤིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དེས་ནི་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་འདིས་གང་བཀག་པ་དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སློབ་(༡༨༩བ) དཔོན་འདིས་ལས་འབྲས་ལ་ཡོད་མེད་དང་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་བརྗོད་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཆད་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀག་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཆད་དོགས་ནས་དེའི་རྟེན་གྱི་དངོས་ཆོས་རང་བདེན་པ་བཞག་པ་རྣམས་འགའ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་འདིར་གཞུང་བཙུགས་ནས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལས། སླར་འདིར་ལས་འ
Chinese
是为了避免因为建立宗派而陷入取舍的颠倒，从而堕入恶趣的深渊。即使不承认阿赖耶识等作为业果的所依，也不能消除他人的邪见。因为那些承认阿赖耶识等作为业果所依的人，也仅仅认为如果所依存在，业的相续就不会（189a）中断，因为不中断才能产生果。而在这里，业果与生灭等八边分离，或者因为不中断，所以不虚耗，产生果没有矛盾，因此能够被他人理解。即使允许业不生故不灭，但如果问：未生的业如何产生果呢？那么，所有产生的果，其自性皆空，且从不生的法中产生，这在前面已经用影像等多种比喻说明。自性无生灭，因果才合理。如果业自性生，则与业果和一切名言相违。这些话语是这些论典的无误见解，是过去在雪域出现的大乘应成派的圣者们的言教，没有掺杂自己的话语，所以有缘者应视为可信之处。在此，宗喀巴大师及其追随者说：内外道徒对业果所依的安立，在世俗中不能以名言量成立，即使如此，业果的所依被实有者所破坏，这是大学者月称论师应成派的不共特点。如此说来，就是对月称论师的诽谤，因为这位论师所遮破的，正是这位论师所主张的。因为如果（189b）这位论师说业果有有无、生灭等的自性，那么一切事物都将变成常断，所以才遮破。内外道徒因为害怕业果的联系断绝，所以安立了作为其所依的实法自证，但这些没有一个是成立的，这里已经建立论宗并广为阐述，然而又在这里业
English
It is to avoid falling into the great abyss of evil destinies by engaging in the reversal of acceptance and rejection after establishing a sect. Even if one does not accept the ālaya-vijñāna, etc., as the basis of karma and its results, it is not that one cannot eliminate the wrong views of others. For those who accept the ālaya-vijñāna, etc., as the basis of karma and its results, it seems that they merely think that if the basis exists, the continuity of karma will not (189a) cease, and because it does not cease, it is reasonable to produce results. Here, too, it is possible for others to understand that there is no contradiction in the fact that karma and its results are separated from the eight extremes, such as arising and ceasing, or because they do not cease, they are not wasted, and results arise. Although it may be allowed that karma does not cease because it has not arisen, if one asks how results arise from karma that has not arisen, then all the results that arise are empty of inherent existence, and they arise from dharmas that have not arisen, as has been shown above with many examples, such as reflections. Cause and effect are reasonable for that which has no inherent arising and ceasing. If karma arises inherently, then it contradicts karma and its results and all conventions. These words are the unerring view of these treatises, and they are the teachings of the great Madhyamaka masters who appeared in the land of snow in the past, without mixing in their own words, so those who are fortunate should take them as a place of trust. Here, the great Tsongkhapa and his followers say: The establishment of the basis of karma and its results by the external and internal heretics is not reasonable because it is established by valid conventions in the relative truth. Even so, the fact that the basis of karma and its results is destroyed by a real entity is a unique characteristic of the Prasangika school of the great scholar Chandrakirti. To say so is to slander the scholar Chandrakirti, because what this scholar refutes is precisely what this scholar asserts. Because if (189b) this scholar were to say that karma and its results have the nature of existence and non-existence, arising and ceasing, etc., then all things would become permanent and annihilated, and therefore he refutes it. Because the external and internal heretics feared that the connection between karma and its results would be severed, they established real entities as their basis, but none of these are established. Here, a thesis has been established and explained in detail, but again here karma