Tibetan
ས་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་དང་ཡང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་བས་རང་གི་སྡེ་པ་དང་ཆོས་འདི་པར་ཡང་བཞག་ལ། རང་གི་སྡེ་པ་དང་ཆོས་འདི་པ་ཙམ་དུ་ཞུགས་ན་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡང་དག་པར་གྱུར་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་རིག་པའི་བསྟན་པ་ཅི་རིགས་པ་ལའང་དངོས་པོར་ལྟ་བའི་བསྟན་པའི་ཆ་སྟོན་པའི་བསྟན་(༡༨༦ན) པ་ཡང་དག་པར་མི་རུང་བ་དང་ཚུལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཁ་ཅིག་ལས་བྱས་པའི་དུས་དེ་ཉིད་དུ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བུ་ལོན་གྱི་ཡི་གེ་དང་འདྲ་བ་སྐྱེ་ལ། ཡི་གེ་ཡོད་པས་བུ་ལོན་སྤྱད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནོར་བདག་གི་ནོར་ཆུད་མི་ཟ་བ་བསྐྱེད་དང་བཅས་པ་འགུགས་པ་བཞིན་དུ་བུ་ལོན་དང་འདྲ་བའི་ལས་འགགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྒྱུན་ཡོད་པས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཐད་ཟེར་ལ། ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་རྒྱུས་ཐོབ་ནས་གཏོང་རྒྱུས་མ་བཏང་གི་བར་དུ་ཆོས་དེ་དག་མངོན་གྱུར་དུ་ཡོད་རུང་མེད་རུང་ཆོས་དེ་དག་དང་ལྡན་པར་འཇོག་པའི་རྫས་ཤིག་སྐྱེ་ལ། དེའི་རྒྱུན་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇོག་ཟེར་རོ། །དེ་དག་མི་རིགས་ཏེ། ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་ཐོབ་པ་ནི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པར་སྣང་ལ། དེ་ནི་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལས་གཞན་དུ་ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ལ། འཐད་ན་འདུ་བྱེད་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་ཐོབ་པ་དེ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། མི་འབྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དང་པོ་མི་འཐད་དེ། འདུ་བྱེད་རྣམས་མ་སྐྱེས་པར་དེ་དག་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པས་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐྱེ་བ་ལ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་དུས་གཅིག་ཅར་དུ་དགེ་མི་དགེ་དང་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་དང་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་སོགས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་(༡༨༦བ) འགལ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་རྒྱུད་ལ་བསྒོས་པའི་བག་ཆགས་དང་ས་བོན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇོག་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ན་རེ། སྔ་མ་རྣམས་མི་རིགས་ཤིང་ས་བོན་དང་བག་ཆགས་ལ་འཇོག་པ་ནི་ལེགས་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཀུན་གཞི་མེད་ན་ས་བོན་དང་བག་ཆགས་ཉིད་མི་རུང་སྟེ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་རྒྱུན་མི་བརྟན་པས་དེ་དག་ལ་བག་ཆགས་བསྒོ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་ཡོད་ན་ཞིག་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བའམ་འདས་པ་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་ཤེས་རྣམས་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་སོགས་ལུང་དུ་བསྟན་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྐྱེ་བས་དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཡིད་ཤེས་དགེ་བ་དང་ཟག་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་རང་ལས་གཞན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང༌། རང་ཉིད་གང་ལ་ཡང་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྔ་མས་ཕྱི་མ་ལ་བག་ཆགས་བསྒོ་ན་གང་རུང་གཅིག་དངོས་པོས་མེད་པས་བསྒོ་བྱ་དང་བསྒོ་གཞིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དུས་མཉམ་པ་ལ་བསྒོ་ན་སྒོ་བྱེད་ཀྱི་ཡིད་ཤེས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་ལྟ་བུ་རྣམས་ཡིད་ཤེས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྒྱལ་བ་དང་གཉིད་མཐུག་པོ་ལོག་པ་དང་སེམས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་འགགས་(༡༨༧ན) ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པའི་རིགས་པ་ལས་རིགས་པ་ཕྱི་མ་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པ་སོགས་སྐྱོན་དུ་མ་སྨྲའོ། །དེས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་རྒྱུན་ནམ་ཡང་ཆད་པ་1མེད་ཅིང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་ལ། རྣམ་པ་མི་གསལ་བས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་སོགས་ཆོས་གང་དང་ཡང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འགལ་ལ། ནམ་མཁའ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང༌། སྒོ་བྱེད་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ་འགག་བྱས་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་རུང་ཞིང༌། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་ལས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་མཐོང་བའི་ཆོས་དང༌། སྐྱེས་ནས་དང་ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་དུས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱིན་པར་བྱེད་དེ། ཐེག་བསྡུས་ལས། བརྟན་ལུང་མ་བསྟན་བསྒོ་བྱ་བ། །སྒོ་བར་བྱེད་དང་འབྲེལ་བ་ལས། །སྒོ་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། །འདི་ནི་བག་ཆགས་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོད་ན་བདག
Chinese
因此，也不会与圣教的四法印相违背，也可以将自己的宗派和这个法门安立。如果仅仅进入自己的宗派和这个法门，也不遍及能使佛陀的教法成为正确，因为对于各种唯识宗的教法，也与认为实有的教法部分不能使佛陀的教法成为正确是同样的道理，有些人这样说。有些声闻部说，造业之时，立即产生一种名为“不失”的东西，它类似于借据。虽然有了借据，可以动用借款，但就像债主的财产不失，连本带利地收回一样，虽然类似于借款的业已经停止，但不失的相续存在，因此业果的关系是合理的。还有一些分别说部的人说，存在一种名为“获得”的东西，从获得善、不善、无记等法的因，到未舍弃之前，无论这些法显现与否，都会产生一种物质，用于安立与这些法相应。他们说，业果的体系就建立在这种相续之上。这些说法不合理，因为不失和获得似乎被认为是与相应无关的行蕴实有。然而，除了色、受、想、行、识之外，这三种量都无法确定它的存在，因此不合理。如果合理，则会导致行蕴成为常有等过失。不失和获得是产生诸行的原因吗？还是不分离的原因？第一种说法不合理，因为在诸行未产生之前，它们也未产生，因此将永远不会产生。并且，在诸行产生时，也未见到它们的任何作用。第二种说法也不合理，因为在一个人的相续中，善与不善、有漏与无漏、所断与对治等不共存(186b)的矛盾之法会同时存在。经部等宗派说，业果的体系建立在善、不善、无记等法在心相续中所熏染的习气和种子之上。对此，承认阿赖耶识的人说：前面的说法不合理，安立在种子和习气上是好的，但即使如此，如果没有阿赖耶识，种子和习气本身也是不可能的，因为
English
Therefore, it will not contradict the four seals of the Dharma either, and one can also establish one's own sect and this Dharma. If one only enters one's own sect and this Dharma, it is not pervasive enough to make the Buddha's teachings correct, because for various Yogācāra teachings, it is the same reason that the part of the teachings that considers things as real cannot make the Buddha's teachings correct, some say. Some Śrāvakabuddhas say that at the time of creating karma, something called "non-loss" is immediately produced, which is similar to a promissory note. Although with a promissory note, one can use the loan, but just as the creditor's property is not lost, and the principal and interest are recovered, although the karma similar to the loan has stopped, the continuity of non-loss exists, so the relationship of cause and effect is reasonable. Also, some Vaibhāṣikas say that there is something called "attainment," from the cause of attaining good, non-good, and neutral dharmas, until they are not abandoned, whether these dharmas manifest or not, a substance is produced to establish correspondence with these dharmas. They say that the system of karma and effect is established on this continuity. These statements are unreasonable, because non-loss and attainment seem to be considered as real Saṃskāra that are unrelated to correspondence. However, apart from form, feeling, perception, formation, and consciousness, these three valid cognitions cannot determine its existence, so it is unreasonable. If it is reasonable, it will lead to the fault of Saṃskāra being permanent, etc. Are non-loss and attainment the cause of producing Saṃskāras? Or are they the cause of non-separation? The first statement is unreasonable, because before the Saṃskāras are produced, they are also not produced, so they will never be produced. And, when the Saṃskāras are produced, no effect of them is seen. The second statement is also unreasonable, because in the continuum of one person, contradictory dharmas that do not coexist (186b) such as good and non-good, contaminated and uncontaminated, what is to be abandoned and the antidote will exist simultaneously. The Sautrāntikas and other schools say that the system of karma and effect is established on the latent impressions and seeds that good, non-good, and neutral dharmas have imprinted on the mind continuum. To this, those who acknowledge the Ālayavijñāna say: The previous statement is unreasonable, it is good to establish it on seeds and latent impressions, but even so, without the Ālayavijñāna, the seeds and latent impressions themselves are impossible, because
Chinese
因为迁灭的识不恒常，所以在它们上面熏染习气没有意义。如果有意义，那么从坏灭后经过很长时间的业产生果，就会变成从无而生，或者已灭之法成为实有。入识是善、不善、有漏、无漏等所记别的，并且极其明显地产生，所以不能作为与它们不相符的习气的所依。以及，产生为善和无漏的意意识，像那样的施作者是与自己不同的心和心所，并且自己对任何法都不可能是习气的施作者。如果前者熏染后者习气，那么任何一方在事物上不存在，因此不能作为所熏染和能熏染。如果对同时者熏染，那么作为施作者的意意识，像善、不善、无记等，不可能与其他的意意识同时生灭。以及，在昏厥、熟睡、无想定等状态中，断绝（187页）后经过很长时间，从道理上来说，不可能产生后来的道理等诸多过失。因此，阿赖耶识从无始轮回直到无余涅槃之间，相续永远不会断绝，并且是无记。因为不明显，所以与善、不善、无记等任何法在同一相续中都不会相违。也不是像虚空和各别自证灭尽那样不会改变。与施作者善、不善、无记的法在同一相续中同时生灭，因此可以作为习气的所依。像那样的阿赖耶识的相续，根据因缘，如实地产生等流果和异熟果，无论是现法，还是出生后以及其他次数所感受的果，都会如实地在那个时候产生。如《摄大乘论》中所说：“恒常无记为所熏，与施作者相关联，非是施作者之外者，此乃习气之自性。”这样说。但这也是不合理的，因为对于像那样的阿赖耶识的存在，没有成立的理由。如果存在，那么就成了我。
English
Since the consciousnesses that perish are not constant, it is meaningless to imprint habits on them. If it were meaningful, then the result of karma would arise from something that has been destroyed for a long time, which would mean that something arises from nothing or that something that has ceased to exist becomes real. The entering consciousnesses are marked as good, bad, tainted, untainted, etc., and arise very clearly, so they cannot serve as a basis for habits that are incompatible with them. And, the mental consciousness that arises as good and untainted, such agents are minds and mental factors that are different from oneself, and it is not reasonable for oneself to be the agent of habits for anything. If the former imprints habits on the latter, then one of them does not exist as a thing, so it cannot serve as the object and basis of imprinting. If imprinting occurs on simultaneous things, then the mental consciousness that acts as the agent, such as good, bad, and neutral, cannot arise and cease simultaneously with other mental consciousnesses. And, in states such as fainting, deep sleep, and cessation of consciousness, after being interrupted (187a) for a long time, it is unreasonable for later reasoning to arise from reason, and so on, with many faults. Therefore, the alaya consciousness, from beginningless samsara until nirvana without remainder, the continuum never ceases, and it is unmarked. Because it is not clear, it does not contradict any dharma such as good, bad, and neutral in the same continuum. It is also not unchanging like space and individually realized cessation. It arises and ceases simultaneously with the agent's good, bad, and neutral dharmas in the same continuum, so it can serve as the basis for habits. From such a continuum of alaya consciousness, according to the conditions, the results of the same cause and maturation arise as they are, whether in this life or experienced after birth and other times, they will arise at that time as they are. As it is said in the Compendium of the Great Vehicle: "The constant and unmarked is what is imprinted, it is related to the agent, it is not other than the agent, this is the nature of habit." So it is said. But this is also unreasonable, because there is no proof for the existence of such an alaya consciousness. If it exists, then it becomes a self.