Tibetan
་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་ཡོད་ན་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་དང་འགལ་ཞིང་ཐར་པ་མི་ཐོབ་པས་སྟོན་པའི་བསྟན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དང་འདི་གཉིས་ཀྱིས་གང་ཟག་རྫས་གྲུབ་ཁས་ལེན་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །འོ་ན་བདག་ཁས་ལེན་པའི་རང་སྡེ་དེ་དག་གི་བསྟན་པ་དེ་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་དེ་མ་ཡིན་ན་སྡེ་པ་དེ་དག་རང་གི་སྡེ་པར་མི་རུང་བ་ཉིད་དང༌། སྡེ་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཐེག་དམན་བྱེ་མདོའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བའི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ། རེད་མདའ་བ་ན་རེ། གང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི་བདག་མེད་སྟོན་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་ནི་སྟོན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྡེ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པར་བསྡུས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་དང་ལྟ་བ་རྣམ་དག་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་(༡༨༥བ) མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལས་གང་དག་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ནི་ལྟ་བ་ཐ་དད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཡིན་ལ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སྡེ་པ་དེ་དག་ནི་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་ལ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཕྱི་རོལ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཐལ་བ་ལ་འདོད་ལན་དང༌། རྟགས་དང་པོ་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། མ་ཁྱབ་པའི་ལན་དང༌། རྟགས་ཕྱི་མ་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་མེད་པར་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནར་ལན་གདབ་པར་བྱེད་མོད། དེ་ལྟར་ནའང་དོན་ལ་གང་ཟག་རྫས་གྲུབ་ཏུ་ཞེན་པ་དེས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཐར་པའི་ལམ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་ཀྱང༌། ཕྱི་རོལ་པས་འདོད་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་གི་ངོ་བོའི་རྫས་རང་དབང་ཅན་དུ་ཁས་མ་བླངས་པ
Chinese
，因为有害处；如果存在我，则与四法印相违背，并且无法获得解脱，因此不适合作为导师的教法。先前和这二者都不应承认补特伽罗实有。那么，承认我的自宗的教法，应是导师的教法。如果不是，那么这些部派就不应是自己的部派，而且这些部派也是小乘说一切有部和经部的宗义论者的导师的教法，如此说。热达瓦说：凡是说有我的那些，都被认为是已经脱离了佛教，因为佛教是通过宣说无我来区分的。因此，说有我的那些也不是导师的宗义论者。那么，所有这些部派是如何被归纳到如来教法中的呢？如来教法是通过戒律清净和见解清净二者来区分的。因此，所有十八部派都因为没有失去增上戒学(185b)，所以都被归纳到佛教中。在这些部派中，哪些不具备清净的见解，那些就不是善逝的宗义论者，因为不同的宗义是通过不同的见解来区分的。这样，具备清净的增上戒学的是十八部派，具备增上慧学的是四宗义论者。因此，说有补特伽罗的那些部派，因为没有失去增上戒学，所以被归纳为名义上的佛教，但因为失去了增上慧学，所以实际上也是外道，对于表达怀疑的过失，会给出认可的回答，并且对于第一个理由，会通过区分来回答不成和不遍，对于后面的理由，则不作区分，只回答不成。即使如此，实际上执着于补特伽罗实有，会阻碍证悟无我，因此虽然佛教已经脱离了解脱道，但并没有像外道所认为的那样，承认补特伽罗的自性是独立于蕴的实有之我。
English
because it is harmful; if there is a self, it contradicts the four seals of Dharma and one cannot attain liberation, therefore it is not suitable as the teaching of the Teacher. It is not appropriate to accept the substantial existence of a person by the former and these two. Then, the teachings of those who accept the self should be the teachings of the Teacher. If it is not, then those schools should not be their own schools, and those schools are also the teachings of the Teacher who speaks of the tenets of the Hinayana Vaibhashika and Sautrantika schools, so it is said. Redawa said: Those who speak of the self are considered to have become external to the Buddha's teachings, because the Buddha's teachings are distinguished by teaching non-self. Therefore, those who speak of the self are not the tenet proponents of the Teacher. Then, how are all those schools included in the teachings of the Tathagata? The teachings of the Tathagata are distinguished by pure morality and pure view. Therefore, all eighteen schools have not lost the training of higher morality (185b), so all are included in the Buddha's teachings. Among them, those who do not have a pure view are not the tenet proponents of the Sugata, because different tenets are distinguished by different views. Thus, the eighteen schools are those who have pure training in higher morality, and the four tenet proponents are those who have training in higher wisdom. Therefore, those schools that speak of a person are included in the nominal Buddhist teachings because they have not lost the training of higher morality, but because they have lost the training of higher wisdom, they are also truly outsiders, and they will give an affirmative answer to the fault of expressing doubt, and for the first reason, they will answer the unestablished and non-pervasive by distinguishing, and for the latter reason, they will not distinguish and only answer the unestablished. Even so, in reality, clinging to the substantial existence of a person hinders the realization of non-self, so although Buddhism has deviated from the path of liberation, it has not, as the outsiders believe, accepted the nature of the person as an independent, substantially existing self apart from the aggregates.