Tibetan
།དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང༌། །སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཅེས་སྤྲུལ་སོགས་ཀྱི་དཔེས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྣང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་སྐྱེ་འགག་སྣ་ཚོགས་པར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང༌། ཞར་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ། རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འཐད་པ་དང༌། དོན་དེ་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལ་ཐུག་མེད་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། །ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ལས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། །དེས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་དུ་བལྟ་བ་ལས་གྲོལ་བར་མ་ཟད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ལས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་ལོན་ཡང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་ཆེད་དུ་ཀུན་གཞི་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི་དོན་མེད་དེ། དེ་འདྲའི་དངོས་པོ་རྫས་གྲུབ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་རྩ་བ་ལས། གལ་ཏེ་སྨིན་པའི་དུས་བར་དུ། །གནས་ན་ལས་དེ་རྟག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགགས་ན་འགགས་གྱུར་པས། །ཇི་(༡༨༤ན) ལྟར་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། ལས་རྣམས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་དུས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་སམ། འོན་ཏེ་སྐྱེས་མ་ཐག་འགག་པའི་ཕྱིར་མི་གནས་པ་གང་ཡིན། གང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྟག་ཆད་ཅན་དུ་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བརྩད་པ་ལ། ཕྱི་རོལ་པ་ལས་འབྲས་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་གང་ཟག་གི་བདག་རྟག་པར་ཡོད་པ་དེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ལས་འབྲས་དང༌། མཐོ་རིས་དང༌། ཐར་པ་ལ་སོགས་འཐད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་པ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅིང༌། ཕུང་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་ལས་འབྲས་དང་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་སོགས་མི་རུང་སྟེ། ལས་མ་བྱས་པ་དང་འཕྲད་པ་དང༌། བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་བསགས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་སོགས་ལས་འབྲས་འཆོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་སྨྲ་བ་ཡི། །ཤཱཀྱ་པ་རྣམས་བདག་མེད་ན། །མཐོ་རིས་ཐར་པ་ལ་དགོས་པའི། །འབད་པ་དོན་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བདག་རྟག་པ་ཡོད་པ་ལ་འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི
Chinese
如乾闼婆城，如阳焰梦幻。如是，以幻化等比喻，就二谛中仅显现之自性而论，彼等法于无自性中，如无自性之法性，于世间生灭种种而缘起。第三，正说与顺带说业果之所依，于了义中宣说。第一，虽无自性然业果之关联合理，以及以譬喻成立彼义，并遮遣于彼无余太过之过失。第一，何以自性彼不灭，是故阿赖耶虽无然此能，于有些业灭经久远，当知果亦真实现。是故于二谛中，以无自性之故，不仅从常断之见解中解脱，且于世俗中，纵然业灭经久远，然为业果关联之故，全盘思择阿赖耶等事物之自性乃无意义，以彼等事物实体成立于世俗中亦不成立之故。又如根本中云：若至成熟时中间，住则业彼成常恒，若已灭尽成灭已，云何生果而成办。如是所说，诸业至成熟时中间而住耶？抑或以才生即灭之故不住耶？无论何者，皆必须说事物成常断性。如是辩论。外道承认业果者，以有常恒之我，故能领受业之果报，故业果及天界与解脱等皆合理。如佛教徒般，既无有我，且诸蕴乃刹那性，故业果与天界及解脱等皆不应理，以未作业而相遇，以及已作业而浪费，以及他者所积聚他者受用等，业果将成错乱之故。蕴乃说刹那性者，若诸释迦无有我，为天界解脱所需之，勤作将成无意义。如是说。彼不合理，以如是业果之所依，于有常恒之我，为当说之理所损害之
English
Like a city of gandharvas, like mirages and dreams. Thus, using examples such as illusions, based on the very nature of mere appearance in the two truths, those phenomena, in their lack of inherent existence, appear in the world as various arising and ceasing events due to dependent origination, just like the nature of phenomena without inherent existence. Third, the direct and indirect teachings on the basis of karma and its results are taught in the definitive sense. First, although there is no inherent existence, the connection of karma and its results is reasonable, and the meaning is established through examples, and the extreme fault of being utterly devoid of limits is refuted. First: Since it does not cease by its very nature, therefore, although there is no ālaya, it is capable of this. Understand that even from actions that have ceased for a long time, true results will arise. Therefore, in both truths, because there is no inherent existence, not only are we liberated from the view of permanence and annihilation, but also in the conventional truth, even if actions have ceased for a long time, it is meaningless to fully contemplate the nature of things like the ālaya for the sake of the connection between karma and its results, because such substantial things are not established even in the conventional truth. Moreover, as it says in the root text: If it remains until the time of ripening, then that action becomes permanent. If it ceases, having ceased, how can it produce a result? As it says, do actions remain until the time of ripening, or do they not remain because they cease as soon as they arise? In either case, it must be said that things are permanent or impermanent. Thus, the debate arises. Those who accept karma and its results among the outsiders claim that because there is a permanent self of a person, that self experiences the results of actions, so karma and its results, as well as heavens and liberation, are all reasonable. However, according to Buddhists, since there is no self of a person and the aggregates are momentary, karma and its results, as well as heavens and liberation, are not possible, because one would encounter actions one has not done, and actions one has done would be wasted, and others would accumulate merit while others would experience the results, so karma and its results would become confused. Those who say that the aggregates are momentary say: If the Shakyas have no self, then the efforts needed for heavens and liberation would become meaningless. Thus they say. That is not reasonable, because such a basis for karma and its results, the existence of a permanent self, is harmed by the reasoning that will be explained.
Tibetan
་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པས་ལས་འབྲས་མྱོང་ན་ལས་འབྲས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཅར་མྱོང་བའམ། ཡང་ན་ནམ་ཡང་མི་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟག་པས་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་རྐྱེན་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་བདེ་སྡུག་དང༌། ངན་སོང་དང༌། མཐོ་རིས་དང༌། ཐར་པ་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་(༡༨༤བ) ཡོད་ན་བདག་འཛིན་སྤང་དུ་མི་རུང་ཞིང༌། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐར་པ་མི་འཐད་པ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་འདི་པ་རྣམས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བས། རྟག་པའི་བདག་དང་ལས་ཁས་མི་ལེན་ལ། དེ་ལ་གནས་མ་བུ་པ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་པས་འཕངས་པའི་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་བསམས་ནས། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང༌། རྟག་མི་རྟག་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་མི་རིགས་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྷག་མེད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ན་བདག་ཡོད་ན་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ཞིག་ཀྱང་བདག་མ་ཞིག་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །བདག་མེད་ན་ཕུང་པོ་ཞིག་པ་ན་བདག་ཀྱང་ཞིག་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། མི་རྟག་ཉིད་དུ་བརྗོད་མེད་པ། །དེ་ནི་འགའ་ཡིའང་རྒྱུ་མ་ཡིན། །བརྗོད་བྱ་མིན་ལ་བཅིངས་དང་ཐར། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ན་རྒྱུར་མི་རུང་ཞིང༌། བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། ལས་དང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་མི་རྟག་པར་ཁས་ལེན་ཅིང་འགགས་ཟིན་པའི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་རྩོད་པའི་ལན་དུ། དེ་དག་མི་རྟག་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་མ་སྨིན་གྱི་བར་དུ་སྐད་(༡༨༥ན) ཅིག་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་འབྱུང་བའི་རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་ཕྱིར་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཐད་ལ། སྔ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཅིང༌། ཕྱི་མ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཡང་མེད་ལ། སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ་ཟེར། དེ་ལ་མང་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་གང་ཟག་དང་སེམས་ཅན་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་ལུང་རིགས་ཀྱིས
Chinese
并且，如果常法感受业果，那么所有业果要么一次性感受，要么永远不会感受。因为常法感受异熟不依赖于因缘。并且，常法唯一自体变成痛苦和快乐，以及恶趣和善趣，还有解脱等各种各样是相违的。如果存在我(184b)，就不能舍弃我执，因为从我执中产生所有烦恼，所以解脱不合理等，会产生无边过失。这些有法者因为已经犯了如上所说的过失，所以不承认常我的我和业。对此，住子部认为，如果无常，就会产生外道所提出的过失，因此，承认作为业果之所依的蕴既不能说是与蕴相同，也不能说是与蕴相异，是不可说常与无常的补特伽罗。但这也是不合理的，因为会被后面要讲的理证所损害。并且，在无余涅槃时，如果存在我，就应该能说出与蕴相异的我，因为蕴坏灭而我没有坏灭。因此，也会变成常法。如果没有我，蕴坏灭时，我也就坏灭，因此会变成无常，因此，就能说出与蕴相同。如《释量论》所说：“不可说为无常，彼非任何之因，于不可说者，系缚与解脱，如何亦皆无有。”就像这样，即使在名言中也不能说为无常，因此不能作为因，系缚和解脱也不合理。除此之外的实事论者们，承认业和业果的所依是无常，为了回答已经灭尽的业如何产生果的问题，他们说，即使这些是无常，但在果实成熟之前，刹那(185a)相续不断地从前一刹那产生后一刹那，因此业果的关系是合理的。前一刹那灭尽，因此不是常法，后一刹那产生，因此也不是断灭，前后刹那相续是一体的，因此也没有未作而遇等过失。对此，有些大众部承认作为业果之所依的补特伽罗和有情与蕴的体性是一体的，但这也是不合理的，因为会被后面要讲的教证和理证所损害。
English
And, if the permanent dharma experiences the results of karma, then all the results of karma are either experienced all at once, or never experienced at all. Because the permanent dharma's experience of maturation does not depend on conditions. And, it is contradictory for the permanent, single self to become various things such as suffering and happiness, as well as the lower realms and the higher realms, and liberation. If there is a self (184b), then one cannot abandon self-grasping, because all afflictions arise from self-grasping, so liberation is unreasonable, etc., and endless faults will arise. These proponents of dharma, because they have already committed the faults mentioned above, do not accept the permanent self and karma. In response to this, the Vātsīputrīyas think that if it is impermanent, the faults raised by the outsiders will arise, therefore, they acknowledge the person who is the basis of karma and its results as being neither the same as the aggregates nor different from the aggregates, and who cannot be said to be permanent or impermanent. But this is also unreasonable, because it will be harmed by the reasoning to be explained later. And, at the time of nirvana without remainder, if there is a self, then it should be possible to say that the self is different from the aggregates, because the aggregates have perished but the self has not perished. Therefore, it will also become permanent. If there is no self, when the aggregates perish, the self also perishes, therefore it will become impermanent, and therefore, it can be said to be the same as the aggregates. As it says in the Pramāṇavārttika: "That which cannot be said to be impermanent, is not the cause of anything, for that which cannot be said, bondage and liberation, are in no way existent." Just like that, even in conventional terms, it cannot be said to be impermanent, therefore it cannot be a cause, and bondage and liberation are also unreasonable. Other than that, the proponents of real entities acknowledge that the basis of karma and its results is impermanent, and in order to answer the question of how the results arise from karma that has already ceased, they say that even if these are impermanent, until the fruit matures, the continuum of moments (185a) constantly arises from the previous moment to the next moment, therefore the relationship of karma and its results is reasonable. The previous moment has ceased, therefore it is not permanent, and the next moment arises, therefore it is not annihilation, and the continuum of previous and subsequent moments is one, therefore there are no faults such as encountering what has not been done. In response to this, some of the Mahāsāṃghikas acknowledge that the person and sentient being who are the basis of karma and its results are of the same nature as the aggregates, but this is also unreasonable, because it will be harmed by the scriptural and logical proofs to be explained later.