Tibetan
།དེས་ན་སེམས་འགྲེལ་ལས། མདོར་ན་སྟོང་པའི་ཆོས་ལས་ནི། །སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན། །བྱེད་པོ་ལས་དང་འབྲས་མྱོང་བ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རྒྱལ་བས་བསྟན། །གང་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་རྟེན་འབྱུང་ཡང༌། །ཚོགས་པ་དག་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། །རྔ་ཡི་སྒྲ་དང་མྱུ་གུ་བཞིན། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འདོད། །ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་དང༌། །ཅུང་ཟད་འགལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་བཞིན་མཁས་པ་སུ་ཞིག་གཟུགས་སོགས་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་ཙམ་དུ་དམིགས་པས་དེ་ལ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་ངེས་པ་ག་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། ཡོད་པར་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པ་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་གཉིས་སུའང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མིན། །རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་སུའང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལས་གཞན་དུ་དཔལ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ལ་འདི་འདྲི་བར་བགྱི་སྟེ། ཁྱེད་ཅག་རང་(༡༨༡ན) ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་ལ་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་འཇོག་གིན་འདུག་པས་དེ་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཅན་དུ་སྨྲས་ཀྱང་མཐར་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་སྨྲ་ཞིང༌། སེམས་པར་སོང་བས་རྟག་ཆད་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་འདི་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་དོར་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན། དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་བདེན་མེད་དང་བདག་མེད་དུ་གྲུབ་ཅིང༌། ཡོད་པར་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་གཞུང་རྩ་འགྲེལ་འདི་དག་གི་ཕྱོགས་སྔར་གང་བཞག་པ་དེ་རང་ལུགས་སུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དང༌། དོན་དམ་པ་ནི་བདེན་པར་མེད་པ་ཞེས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་རང་བཞིན་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་ཡུལ་རང་ངོས་རང་དབང་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཁོ
Chinese
因此，在《心释》中说：总而言之，从空性的法中，产生空性的诸法。作者、业和果的体验，胜者在世俗中开示。因为外在的缘起，也是从聚合中产生的，如鼓声和苗芽一样，被认为是梦幻和幻象。诸法从因产生，不会有丝毫的矛盾，因为因本身是空性的，要证悟其无生性。如是。因此，像了解影像之法的因果没有自性一样，哪位智者会执着于色等因果没有成立，只是显现为成立一样，从而确定它具有自性呢？不应该这样做，因为虽然显现为存在，但实际上并没有自性生。如是说：在非常清净的镜子中，如没有自性的影像显现一样，要知道树木诸法也是如此。如是说。第二，因为在二谛中也没有自性。因此，它们不是常，也不是断。这些缘起的法不是常，也不是断，因为在二谛中也没有自己的体性的自性。就像影像一样。因此，除了这个之外，要向伟大的宗喀巴大师及其追随者们请教这个问题：你们自己的宗派中，对二谛的自性和特征安立得很好，如果这样说，即使说了具有特征和自性存在与不存在，最终还是在说见解。因为已经进入了心中，所以已经从遥远的地方抛弃了解脱一切常断边，甚深的空性之义。因为世俗的一切法，都承认在世俗中以名言量成立而存在。胜义谛则以理智量成立为无实和无我。因此，承认在胜义中存在。这样的话，就会变成承认这些论典的根本和注释先前所安立的，已经成为自宗了。因为在二谛中都承认了自性。在世俗中，是存在的自性，胜义谛则是没有的自性，因为承认了没有的自性。对此没有承认自性，因为自性是境自己方面，自在地成立为真实的。
English
Therefore, in the Mind Commentary, it says: In short, from the empty Dharma, arise all the empty Dharmas. The agent, actions, and experiencing of results, the Victorious One taught in conventional truth. Because external dependent arising also arises from aggregates, like the sound of a drum and a sprout, it is considered to be like a dream and an illusion. The fact that phenomena arise from causes and conditions does not contradict anything, because the cause itself is empty, and one should realize its unborn nature. Thus it is. Therefore, just as one knows that the cause and effect of reflected images have no inherent existence, what wise person would fixate on the appearance of forms and other causes and effects that are not established as being distinct, as if they were established, and thus ascertain that they have inherent existence? One should not do so, because although they appear to exist, they do not arise by their own nature. As it is said: In a very pure mirror, just as reflections appear without inherent existence, know that trees and all phenomena are the same. Thus it is said. Secondly, because there is no inherent existence in either of the two truths. Therefore, they are neither permanent nor annihilated. These dependent arising phenomena are neither permanent nor annihilated, because there is no inherent existence of their own essence in either of the two truths. Like reflections. Therefore, apart from this, I should ask this of the great Tsongkhapa and his followers: In your own system, you establish the two truths and their characteristics very well, so if you say that they have characteristics and inherent existence, in the end you are still speaking of views. Because it has entered the mind, the profound meaning of emptiness, which liberates from all extremes of permanence and annihilation, has been abandoned from afar. Because all conventional phenomena are conventionally accepted as existing through nominal valid cognition. Ultimate truth is established as unreal and selfless by valid cognition of reasoning. Therefore, it is accepted as existing ultimately. In that case, it would become an acceptance of what was previously established in the root texts and commentaries as one's own system. Because inherent existence is accepted in both of the two truths. In conventional truth, it is the inherent existence of existence, and in ultimate truth, it is the inherent existence of non-existence, because the inherent existence of non-existence is accepted. In this, inherent existence is not accepted, because inherent existence is established as truly existing on its own side, independently.
Tibetan
་ན་ལ་འཇོག་གི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡོད་མེད་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་བཞག་པས་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་རོ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་སོགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་མཛད་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ངོར་བྱས་ཀྱི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་ལ་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་མཛད་པ་ལས་གཞན་དུ་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་ཤིག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་(༡༨༡བ) པར་མཛད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མཛད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་ཙོང་ཁ་པ་བཞེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་གྲུབ་དེ་བདེན་གཉིས་གང་གིའང་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་པའི་ངོར་ཡང་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུ་དེའི་རང་ངོ་སྟོང་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭ་མ་སྐྱེས་པས་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཚེ་དང་མི་ལྡན་པས་སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་ཚེ་དང་མི་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་ལྟར་ན་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་རིགས་པར་ཐལ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པ་དེ་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། འདོད་ན། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་དང་ངོ་བོ་རང་ལུགས་ལ་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་རང་བཞིན་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ངག་དོན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་མེད་རིགས་པས་གནོད་ཡུལ་མིན་པར་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་རྟག་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ཆ་དེ་དབུ་མའི་རིགས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་མ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དེ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་མེད་པའི་ཆད་པ་ཉིད་དུ་མ་དམིགས་ལ། ཡོད་པའམ་རྟག་ན་མེད་པ་དང་ཆད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། འདོད་(༡༨༢ན) ན་ཅིར་འགྱུར། ཡང་གང་དུ་དངོས་པོ་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ཡོད་པ་རང་བདེན་པར་མི་བསླུ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན། རྟེན་འབྱུང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དངོས་ཆོས་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐ
Chinese
是安立于此的。因为安立了二谛的有无之自性或自己的体性，也不会变成承认自性。如是说。于二谛，圆满正等觉佛陀和圣怙主龙树等以自性有无作观察，是在以名言进入所知之世间共称的面前而作的。并非于二谛的体性或自性，观察体性和自性有无之外，对于如同所知中没有的兔角和石女之子般的法，作自性有无的观察（181b），因为不需要那样做。特别是宗喀巴所许的作为宗法之遮遣对象的真实现立，即使在二谛任何一者的显现世间人面前，也不是体性和自性，因此像那样的自性空性，不能成立二谛的自性空性。如同没有生兔角，不会变成不生苗芽，石女之子不具寿命，不会变成士夫天授不具寿命一样。不仅如此，按照您的观点，名为自性者，也应成为只能安立于境自己之体性而住的方式的真实现立。名为无自性者，也应成为只能说境自己之体性而住的方式未成立真实。立宗。周遍成立为世间所成。如果承认，则应成为真实现立之法存在于所知中。因为对于所知，二谛的自性和相和体性自宗中有量成立的任何一个，自性都周遍真实现立的缘故。语义。世俗中名言量成立的业因果不欺惑，非为理所害而存在者，是法。那样的事物应成为常法。那样的事物，能作义的部分，以中观理在二谛中都不是宗法之遮遣对象的处所，如果不是那样，则名言量成立其存在，因此不会现见无有的断灭性，如果存在或常，则不是没有和断灭的缘故。立宗。周遍成立为世间所成。如果承认（182a）会怎么样呢？又，在任何地方，事物以量成立的存在，不欺惑自真实，如果是那样，则法。缘起如幻的事物法应成为常断
English
It is established here. Because establishing the nature or own entity of the existence or non-existence of the two truths does not become an admission of self-nature. So it is said. The Perfect Buddha and the glorious protector Nagarjuna and others, in examining the existence or non-existence of self-nature in the two truths, did so in the face of the worldly renown that enters knowable objects through terms. Other than examining the existence or non-existence of entity and self-nature in the entity or self-nature of the two truths, they did not examine the existence or non-existence of self-nature in a dharma like the horns of a rabbit or the child of a barren woman, which does not exist in knowable objects (181b), because there is no need to do so. In particular, the truly established object of negation of the sign that Tsongkhapa accepts is not an entity or self-nature even in the appearance of any of the two truths to worldly people, so the emptiness of such a self-entity does not establish the emptiness of the self-nature of the two truths. Just as the horns of a rabbit are not born, it does not become that sprouts are not born, and the child of a barren woman does not have life, it does not become that the man Devadatta does not have life. Moreover, according to your view, what is called self-nature should also be established only in the way that the truly established abides by the entity of the object itself. What is called non-self-nature should also be said only of the fact that the way of abiding by the entity of the object itself is not established as true. The sign is accepted. The pervasion is established by the world. If you accept, then it should become that the dharma of true establishment exists in knowable objects. Because for knowable objects, whichever of the self-nature, characteristics, and entity of the two truths is established by valid cognition in one's own system, self-nature pervades true establishment. Meaning of the words. That which exists in conventional truth, the unerring cause and effect of valid cognition of terms, is not harmed by reasoning, is the subject. Such a thing should become permanent. Such a thing, the part that performs the function, is not the place of the object of negation of the sign in both truths by Madhyamaka reasoning, and if it is not so, then the term of valid cognition establishes its existence, so the annihilation of non-existence is not seen, and if it exists or is permanent, then it is not non-existent and annihilated. The sign is accepted. The pervasion is established by the world. If you accept (182a), what will happen? Furthermore, wherever the existence of a thing is established by valid cognition, it is not deceptive as self-truth, if that is the case, then the dharma. The dharma of dependent arising, like an illusion, should be constantly cut off.