Tibetan
་ཕྱིར་ཚུལ་དེས་ཆད་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ས་མྱུག་གཅིག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེས་རྟག་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུའི་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པས། ས་མྱུག་གཞན་མིན་ཏེ། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ས་མྱུག་བལྟོས་ནས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་ནི་དུས་རྟག་པར་འབྱུང་བའི་རྟག་པ་དང་ཡེ་མི་(༡༧༢ན) འབྱུང་བའི་ཆད་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེས་ན་ས་མྱུག་དག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ལས་རྣམ་པ་གཞན་མེད་ཀྱང་དེ་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ས་མྱུག་གི་འབྲེལ་བ་ནི་བློས་བཏགས་ཙམ་དུ་ཟད་པས། རྨི་ལམ་གྱི་ས་མྱུག་ལྟར་གཅིག་དང་གཞན་དུ་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཆེད་དུ་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་མ་རིག་རྐྱེན་ཅན་ཏེ། །འདུ་བྱེད་དེ་དག་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་མིན། །འདུ་བྱེད་མ་རིག་འདི་གཉིས་སྟོང་པ་སྟེ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གཡོ་བ་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་རྟག་མིན་ཆད་པ་མིན། །ཅེས་དང༌། འཕགས་པ་ལྷས། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལྡོག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་རྟག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟེན་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་སྐུར་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རིགས་མིན་དེ་ཕྱིར་དངོས་ཡོད་མིན། །དེས་ན་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ངེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གལ་ཏེ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་སྟོང་ཉིད་དེས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མེད་པར་སྨྲས་པས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྣལ་འབྱོ
Chinese
因此，通过这种方式，断灭被舍弃了。不应说苗芽时种子存在，因为地芽并非单独存在。通过这种方式，常恒也被完全舍弃了。如是说：如果种子存在，则如苗芽一般。种子是什么，不是苗芽的那个自体。不是从它之外，也不是那个，这样非常非断是法性。如是说，地芽并非他者，因为如果种子存在，则苗芽产生；种子是什么，苗芽也不会改变，因为自体、他体和二者都不可能存在。因为二者既非一亦非异。地芽依赖而生灭，是远离恒常发生的常恒和完全不发生的断灭。(172n)因此，如果地芽有自性，除了单一和相异的自性之外没有其他形式，但由于没有那个，因此由于没有自性，地芽的关系仅仅是假立而已。如同梦中的地芽一样，怎么会变成一和他者呢？为此，经中说：诸行是无明为缘，诸行彼等非是彼自体，诸行无明此二空性，自性上是远离动摇的。以及，论典中也说：依赖于何而生起，那并非暂时的那个自体，也不是从它之外，因此非常非断。以及，圣天说：因为事物进入变化，因此不会变成断灭，因为事物返回变化，因此不会变成常恒。第二是：如果自性依赖变化，因为对其否定，事物会毁灭。如果空性变成事物毁灭之因，那是不合理的，因此事物不存在。因此，必须毫无疑问地承认，没有任何事物以其自性而生。如果不是这样，如果从色到一切种智之间的所有法，并非仅仅是假立，而是以其自性依赖于其自身本质的因和缘而产生或生起，那么空性说事物本有的自性不存在，因此会变成事物毁灭之因。瑜伽
English
Therefore, in this way, annihilation is abandoned. It should not be said that the seed exists when the sprout is present, because the earth sprout does not exist alone. In this way, permanence is also completely abandoned. As it is said: If the seed exists, then like the sprout. What is the seed is not the self of the sprout. It is not from it, nor is it that, so the nature of things is neither permanent nor annihilated. As it is said, the earth sprout is not other, because if the seed exists, the sprout arises; what is the seed, the sprout will not change, because self, other, and both are impossible. Because the two are neither one nor different. The earth sprout arises and ceases in dependence, which is separated from the permanence that always occurs and the annihilation that never occurs. (172n) Therefore, if the earth sprouts have self-nature, there is no other form than the self-nature of oneness and otherness, but since there is not that, therefore, since there is no self-nature, the relationship of the earth sprouts is merely a designation. Like the earth sprout in a dream, how can it become one and other? For this reason, the sutra says: All conditioned phenomena are conditioned by ignorance, those conditioned phenomena are not their own self, these two conditioned phenomena of ignorance are emptiness, and by nature they are free from movement. And, the treatise also says: That which arises in dependence on what, that is not temporarily that self, nor is it other than that, therefore it is neither permanent nor annihilated. And, Aryadeva said: Because things enter into change, therefore they will not become annihilated, because things return to change, therefore they will not become permanent. The second is: If self-nature depends on change, because of denying it, things will be destroyed. If emptiness becomes the cause of the destruction of things, that is unreasonable, therefore things do not exist. Therefore, it must be undoubtedly admitted that nothing arises by its own nature. If it is not so, if all the dharmas from form to omniscience are not merely designated, but their self-nature arises or arises in dependence on the cause and condition of their own essence, then emptiness says that the inherent self-nature of things does not exist, so it will become the cause of the destruction of things. Yoga
Tibetan
ར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མཐོང་བ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཐོ་བས་བུམ་པ་འཇིག་པ་(༡༧༢བ) བཞིན་ནོ། །འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དཀོན་བརྩེགས་ལས། འོད་སྲུང་གཞན་ཡང་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྟོང་པ་དང༌། གང་མཚན་མ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། གང་སྨོན་པ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་སྨོན་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། གང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དང༌། གང་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། གང་མ་བྱུང་བས་ཆོས་རྣམས་མ་བྱུང་བར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མ་བྱུང་བ་དང༌། ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །འདིར་ཤར་ཙོང་ཁ་པའི་དབུ་མའི་སྲོལ་ཆེན་པོར། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཚུལ་ལ། བུམ་པ་བུམ་པས་མི་སྟོང་ལ་བུམ་པ་བདེན་པས་སྟོང་པ་བུམ་པ་རང་སྟོང་པའི་དོན་ཡིན་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་གཞུང་འདི་རྩ་འགྲེལ་སོགས་དབུ་མའི་གསུང་རབ་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་གང་བཀག་པའི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ཉིད་འདིར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་ལུགས་འདིར་ནི་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་ཆོད་པ་ལེགས་པར་བཀག་ནས་ཁྱབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལེགས་པར་བསྟན་ལ། ཁྱེད་ཀྱིས་ནི་ལུགས་འདིར་དེ་ལས་བཟློག་ནས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྨྲ་བ་(༡༧༣ན) འགོག་པ་ནི། དཔེར་ན། སེམས་ཙམ་པས་གཞན་དབང་རྣམ་རིག་གི་སྟེང་དུ་གཟུང་འཛིན་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་སྨྲ་ཡང༌། གཞན་དབང་རྣམ་རིག་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་འདོད་པ་ལ། ཁྱོད་འདོད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དཔྱིས་ཕྱིན་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདེན་པ་གཉིས་ལས་དོན་དམ་པར་མི་སྟོང་པའི་ཆོས་ཤིག་ལྷག་མར་ལུས་པས་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཚེ་བར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་ནོངས་པ་ཕར་ལ་བསྐུར་བར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། ཁྱེད་
Chinese
如果立宗者们见到空性，就因为对事物以自相产生进行否认，从而导致事物坏灭。如同锤子摧毁瓶子（172b）一样。如果这样认为，那是不合理的，因为事物并非以自己的体性自相而产生。如《宝积经》中说：‘善护，此外，对于中观道的诸法进行如理分别，并非以空性使诸法变为空性，而是诸法本身即是空性；并非以无相使诸法变为无相，而是诸法本身即是无相；并非以无愿使诸法变为无愿，而是诸法本身即是无愿；并非以无作使诸法变为无作，而是诸法本身即是无作；并非以无生之法使诸法变为无生，而是诸法本身即是无生；并非以无灭使诸法变为无灭，而是诸法本身即是无灭。’ 广说如是。在此，东方宗喀巴大师的中观大轨范中说：一切法以自性空之空性，瓶子不是以瓶子空，而是以真实空，瓶子是自空的意义。这种说法是完全否定了本论及其注释等中观经典所破斥的先有宗派，而在此处却加以承认。如何承认呢？因为此宗派很好地破斥了片面的空性能够代替甚深空性，并且很好地阐释了周遍的空性之理。而您却在此宗派中反其道而行之。这遮止了将片面的空性说成是空性之理（173a）。例如，唯识宗认为在依他起识上，以能取所取遍计所执空之空性，但却认为依他起识的自性不空。您所认为的那种空性之理，并非是周遍一切法的究竟空性。因为在二谛中，还留下了一个在胜义谛中不空的法，所以说空性是片面的。’ 这样就把过失推给了主张实有的一方。您
English
If the proponents see emptiness, then because they deny the arising of things by their own characteristics, they cause things to be destroyed. Like a hammer destroying a pot (172b). If that is the view, it is not reasonable, because things do not arise by their own nature and characteristics. As it says in the Ratnakuta Sutra: 'Well-protected, furthermore, to properly distinguish the dharmas of the Middle Way, it is not that emptiness makes the dharmas empty, but the dharmas themselves are empty; it is not that signlessness makes the dharmas signless, but the dharmas themselves are signless; it is not that wishlessness makes the dharmas wishless, but the dharmas themselves are wishless; it is not that non-action makes the dharmas non-action, but the dharmas themselves are non-action; it is not that the unborn dharmas make the dharmas unborn, but the dharmas themselves are unborn; it is not that the unarisen makes the dharmas unarisen, but the dharmas themselves are unarisen.' It is extensively taught. Here, in the great tradition of Tsongkhapa's Middle Way, it is said: 'All dharmas are empty of their own nature, the emptiness of emptiness. The pot is not empty by the pot, but the pot is empty by truth. The pot is self-empty.' This statement completely denies the prior schools that are refuted by this treatise and its commentaries, as well as the vast Middle Way scriptures, and yet it is acknowledged here. How is it acknowledged? Because this school well refutes that partial emptiness can replace profound emptiness, and it well explains the principle of pervasive emptiness. But you speak contrary to this school. This prevents speaking of partial emptiness as the principle of emptiness (173a). For example, the Mind-Only school says that on the other-powered consciousness, there is the emptiness of the apprehended and the apprehender, the imputed, but they believe that the self-nature of the other-powered consciousness is not empty. That kind of emptiness that you believe is not the ultimate emptiness that pervades all dharmas. Because in the two truths, there remains a dharma that is not empty in the ultimate truth, therefore it is said that emptiness is partial.' In this way, the fault is passed on to the one who asserts existence. You