Chinese
如果这样认为，那么它的特征，事物是实有还是非实有，头发的幻影是不是，它的颜色像孔雀翎一样是不是蓝色，不要这样去想。因此，对于眼睛不干净的人，如果眼睛干净的人说这个容器里没有头发的幻影（162b），那么说者就没有诽谤的过错。头发的幻影等的实性，就是哪个容器里，自己眼睛干净的人所见到的，那就是它的实性。不干净的人所见到的，不是它的实性。同样，在辨别二谛的时候，因为无明没有见到实性，所以执着蕴等是世俗谛。应当了知，远离无明昏暗的圆满正觉，不观见头发幻影般的蕴等，而是见到它的自性，这就是胜义谛。因此，在佛的境界中，两种无明所染污的完全消失，不会显现世俗的现象，这是应成派不共的观点。那么，圆满正觉是不是不观见头发幻影般的蕴等呢？对于什么也不观见，就说是观见了它的实情。例如，对于能否在虚空中写字的疑惑，因为没有见到能写字，所以领会到不能写字，就像这样。在《圣者入二谛经》中说：‘天子，如果胜义谛是身体、语言和意念的对境的自性，那么它就不能算作胜义谛，而只能是世俗谛。然而，天子，如果胜义谛是超越一切名言，没有差别，不生不灭，与能说、所说、能知、所知分离的。天子，胜义谛（163a）是超越一切殊胜的相，超越一切遍知智慧的对境的界限，这样说就不是胜义谛。一切法都是虚假的，是欺骗的法。天子，胜义谛是无法指示的。为什么呢？因为能指示者、所指示者以及从何处指示的法，所有这些在胜义中都是不生的。不生的法不能指示不生的法。’
English
If one thinks like that, then its characteristic, whether the thing is existent or non-existent, whether it is a hair-illusion or not, whether its color is blue like a peacock feather, do not think like that. Therefore, for someone with impure eyes, if someone with pure eyes says that there is no hair-illusion in this container (162b), then the speaker has no fault of slander. The reality of hair-illusions etc. is that in whatever container, what is seen by someone with pure eyes, that is its reality. What is seen by someone with impure eyes is not its reality. Similarly, when distinguishing the two truths, because ignorance does not see the reality, therefore clinging to the aggregates etc. is conventional truth. One should understand that the complete enlightenment, free from the darkness of ignorance, does not see the aggregates etc. like hair-illusions, but sees its own nature, and that is the ultimate truth. Therefore, in the realm of the Buddha, the defilement of the two kinds of ignorance is completely eliminated, and the appearance of conventional phenomena does not arise, which is the unique view of the Prasangika school. Then, does the complete enlightenment not see the aggregates etc. like hair-illusions? Not seeing anything at all is said to be seeing its true state. For example, regarding the doubt of whether one can write in the sky, because one has not seen that one can write, one understands that one cannot write, just like that. In the Sutra of the Holy One Entering the Two Truths, it says: 'Son of the gods, if the ultimate truth were the nature of the objects of body, speech, and mind, then it would not be counted as the ultimate truth, but would only be conventional truth. However, son of the gods, if the ultimate truth is beyond all expressions, without distinctions, unborn, unceasing, and separated from what can be said, what is said, what can be known, and what is known. Son of the gods, the ultimate truth (163a) is beyond the limits of the objects of the omniscient wisdom that possesses all the supreme aspects, and saying it like that is not the ultimate truth. All phenomena are false, they are deceptive phenomena. Son of the gods, the ultimate truth cannot be shown. Why is that? Because all the phenomena that show, what is shown, and from where it is shown, all of these are unborn in the ultimate sense. Unborn phenomena cannot show unborn phenomena.'
Tibetan
་བཤད་པར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དེའི་ཡུལ་ཅན་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་དང༌། རང་གི་དངོས་པོ་དང༌། གཞན་གྱི་དངོས་པོ་དང༌། བདེན་པ་དང༌། བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྟག་པ་དང༌། ཆད་པ་དང༌། རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། གཙང་བ་དང༌། མི་གཙང་བ་དང༌། བདག་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། མི་སྟོང་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་དང༌། མཚན་གཞི་དང༌། གཅིག་ཉིད་དང༌། གཞན་ཉིད་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། འགག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ཉིད་བསམ་པ་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འཕགས་པ་མ་ཡིན་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྒྱས་པར་སྨོས་པ་དེས་ནི་དོན་དམ་བློའི་ཡུལ་མིན་པ་དང༌། བློ་དང་ཡིད་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམ་རིག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལས་སྐད་ཅིག་གི་རྒྱུ་བ་ཙམ་ཡང་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །(༡༦༣བ) ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་མཐའ་དག་གི་སྲོག་གནད་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་ས་ར་ཧ་དང་དཔལ་ལྡན་ཤ་ཝ་རི་དབང་ཕྱུག་ནས་རྗེ་བཙུན་མར་པ་མི་ལ་སོགས་ལས་ཉེ་བར་བརྒྱུད་པའི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་བློ་འདས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཚུལ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་དུས་ཆོས་ཚུལ་འདི་ཆེས་ཆེར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་མི་ཏྲ་ཛོ་ཀིས་ཁྲོ་ཕུ་ལོ་ཙཱ་བ་ལ་གདམས་པའི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གདམས་སྐོར་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་ལུགས་འདི་ལ་དེང་སང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཁ་མཐུན་པ་རྒྱ་ནག་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ནི་ཁོང་པར་སྙིང་དང༌། དཔྲལ་བར་མིག་དང༌། དྲན་པ་སོ་ན་གནས་པ་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཡོད། གཉིས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེས་ན་དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད། ཞར་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པའི་ཡུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་འཕགས་གཞན་གྱིས། །ཅི་དགོས་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བླུན་པོ་ཚད་མར་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པའི་སྐབས་འདིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ཉིད་སྟོན་པའི་འཕགས
Chinese
无法述说。像这样广为宣说。因此，在那真如中，以其为境的有事物和无事物，自己的有事物和别人的有事物，真实和不真实，常和断，常和无常，乐和苦，净和不净，我和无我，空和不空，体性和所依，一和异，生和灭等等的差别是不存在的，因为没有确定其自身的体性。因此，对于思考那真如来说，只有圣者们才是可靠的，非圣者们则不是。像这样广说，是因为胜义谛不是意识的对境，并且意识、意、心和心所生的一切行蕴、识蕴，在趣入胜义谛时，除了寂灭之外，连一刹那的流逝也无法忍受。如是说：胜义谛非意识之行境，意识被认为是世俗谛。(163b) 如是说。应认为此理是显密一切决定的要义，是无法超越的命根。这是从至尊萨ra哈和吉祥夏瓦里自在，到至尊玛尔巴、米拉等近传的，被称为不作意、超意识的大手印法门。后来，将此法门阐明得最为清晰的是，观世音弥扎佐吉向克珠洛扎瓦所传授的显密决定义不作意大手印的无量教言。现在很多人一致认为这是中国和尚的宗派。说这种话的人，他们的心中有心吗？额头上有眼睛吗？记忆力还健全吗？第二，世间非量之理由。因此，世间不能损害它。顺便显示世间所损害之境。第一，如果世间是量，那么，世间本身所见，其他圣者有何用？圣者之道又有何用？愚者也不应被认为是量。如果在此辨析之际，世间的见解是量，那么，作为有法，宣说它的圣
English
cannot be described. It is widely stated like this. Therefore, in that very suchness, the distinctions such as things and non-things that are its objects, one's own things and others' things, truth and untruth, permanence and cessation, permanence and impermanence, happiness and suffering, purity and impurity, self and selflessness, emptiness and non-emptiness, characteristics and bases, oneness and otherness, arising and ceasing, etc., are impossible, because its own nature is not ascertained. Therefore, only the noble ones are reliable for contemplating that very suchness, not the non-noble ones. Such extensive explanation is because ultimate truth is not the object of consciousness, and all aggregates of consciousness, mind, thought, and mental factors cannot tolerate even a moment's passing away when entering ultimate truth, except for pacification. As it is said: Ultimate truth is not the realm of consciousness, consciousness is considered to be conventional truth. (163b) So it is said. This principle should be regarded as the life essence of all definitive meanings of Sutra and Tantra, which cannot be surpassed. This is the Dharma tradition of non-mentation, beyond consciousness, of the Great Seal, transmitted closely from the venerable Saraha and the glorious Shavari Lord to the venerable Marpa, Mila, and others. Later, what made this Dharma tradition most clear was the countless instructions on the definitive meaning of Sutra and Tantra, the non-mentation Great Seal, which Avalokiteshvara Mitra Yogi imparted to Khrophu Lotsawa. Nowadays, many people agree that this system is the tradition of the Chinese Heshang. How can those who say such things have a heart in their chest, eyes on their forehead, and memory in their brain? Second, the reason why the world is not a valid measure. Therefore, the world cannot harm it. Incidentally, it shows the object that the world harms. First, if the world were a valid measure, then, what need would there be for other noble ones who see the world itself? What would the path of the noble ones do? Fools should not be considered a valid measure either. If, at this time of analysis, the world's view is a valid measure, then, as a subject, the noble one who proclaims it
Tibetan
་པ་གཞན་གྱིས་མཁྱེན་པ་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་པས་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མཐོང་བས་མ་རིགས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་འདོད་ལན་འདེབས་པའི་དབུ་མ་པ་ནི་མ་བྱུང་ལ། རྟགས་ཁྱབ་འགོད་ཚུལ་ལ་རི་བོ་དགེ་ལྡན་པ་དག་འཇིག་རྟེན་པས་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་མཐོང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་འགོད་པ་མིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་སྣང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པར་(༡༦༤ན) མཐོང་བ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་འགོད་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེས་ན་བདེན་སྣང་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་བདེན་སྣང་དང༌། མ་འཁྲུལ་པའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་ཙམ་དུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་སྤང་བྱ་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་བླང་དོར་གྱི་རྟེན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་པའོ། །དེས་ན་རྟགས་འགོད་ཚུལ་ངེད་ཀྱི་འདི་ལྟར་ན་རྟགས་ཁྱབ་འགྲུབ་ཀྱི། དེ་ལྟར་མིན་པར་སྔ་རབས་པ་དག་གི་རྟགས་འགོད་ལུགས་དེ་ལྟར་ན། སྦྱོར་བ་དེའི་རྟགས་ཁྱབ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་རྗེས་འབྲངས་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་ཆ་དུ་མས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཏེ་བཤད་ནས་ཚུལ་འདི་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་དང༌། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་གྱི་གསུང་གི་འདུད་རྩི་དྲོན་མོའོ་ཞེས་སྨྲ་མོད། དེ་ནི་ཁོ་བོའི་གློ་བར་རབ་ཏུ་མི་འཇེན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློས་ཚད་མར་སོང་བའི་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་དང༌། འཁྲུལ་པའི་ཞེན་ཡུལ་དུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཡོད་པ་དང༌། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་བཅས་པའི་བདེན་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་འཇིག་རྟེན་རྗེས་བརྗོད་དུ་བདེན་གཉིས་དབྱེ་བ་བྱས་པ་ན། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ཞེས་མི་འབྱུང་བར། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གསུམ་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ཞེས་དང༌། རྩ་འགྲེལ་དེ་དག་ཏུ་བདེན་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འབྱུང་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདིར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་དེ་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་གནོད་མེད་དུ་བྱས་པ་འདི་ལས་གཞན་པའི་འཇིག་རྟེན་(༡༦༤བ) ཚད་མ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཏགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་འཛིན་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་བྱེད་རིགས་ལ། དེ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་འཇི
Chinese
其他的人知道什么必要或不必要呢？因为世间人认为以量成立事物的实相，从而舍弃非理性的缘故。对此，没有出现提出应答的中观派。关于立宗的方式，格鲁派人士所说的“世间人认为以量成立事物的实相”并不是指世俗中作用的事物实相以名言量成立，如果是量的话，而是指世间人以世间量成立作为宗的遮遣的真实显现（164a），如果是量的话，这样立宗。因此，对于真实显现，也有对世俗法的错乱执著境的真实显现，以及不迷惑的事物仅仅是能起作用的真实显现这两种。前者是应舍弃的，后者是作为取舍之依据的真实应成。因此，按照我们的这种立宗方式，宗和遍可以成立。如果不是这样，按照前辈们的立宗方式，那个论式的宗和遍不能成立，后学者们以诸多细节加以修饰后说道，这种方式是中观应成派的宗风，是至尊文殊菩萨的甘露妙语。但那在我心中并不十分惬意，如果那样，对于世俗谛，世间人的心识成为量的名言量成立的真实显现，以及作为错乱执著境的真实的真实显现这两种真实存在，并且除此之外，还有与此相异的胜义谛，总共有三种真实。如果月称论师在随顺世间而区分二谛时，不会出现“事物、获得、自性二者是执著的”，而是会出现“事物、获得、自性三者是执著的”，并且在那些根本和注释中，出现三种真实的分类方式也是合理的。另外，这里也有变化，如果“世间是量”的话，那么这个世间量，除了内外十二处没有被直接的错乱因所损害之外，其他的世间（164b）量，你们所安立的作为宗的遮遣所执著的世间是可以的。如果那样，那样的世
English
What need is there for others to know what is necessary or unnecessary? Because worldly people see the reality of things as established by valid cognition, thereby abandoning irrationality. In response to this, no Madhyamika has emerged to offer a reply. Regarding the way to establish the sign, the Gelugpas' statement that "worldly people see the reality of things as established by valid cognition" does not mean that the reality of things that function in the conventional is established by nominal valid cognition, if it is valid cognition. Rather, it means that worldly people establish the true appearance that is the negation of the sign by worldly valid cognition (164a), if it is valid cognition. Therefore, for true appearance, there are two types: the true appearance of the object of mistaken attachment to conventional phenomena, and the true appearance of things that are not mistaken, which are merely capable of functioning. The former is to be abandoned, and the latter is the true establishment to be taken as the basis for acceptance and rejection. Therefore, according to our way of establishing the sign, the sign and pervasion can be established. If it is not like that, according to the way the ancients established the sign, the sign and pervasion of that syllogism cannot be established. Followers, after embellishing it with many details, say that this method is the tenet of the Madhyamaka-Prasangika, and it is the warm nectar of the speech of the venerable Manjushri. But that is not very pleasing to me. If that were the case, for conventional truth, there are two truths: the true appearance established by nominal valid cognition, where the minds of worldly people become valid cognition, and the true appearance that is the object of mistaken attachment. And in addition to that, there is the ultimate truth, which is different from these, so there are a total of three truths. If Acharya Chandrakirti, in following the world, distinguishes the two truths, it would not appear as "things, attainment, and nature are the two that are grasped," but rather it would appear as "things, attainment, and nature are the three that are grasped." And in those root texts and commentaries, it would be reasonable for the classification of the three truths to appear. Furthermore, there is also a change here. If "the world is valid cognition," then this worldly valid cognition, other than the twelve internal and external sources that have not been harmed by immediate causes of delusion, the worldly (164b) valid cognition, the world that you have established as the object of negation of the sign, is acceptable. If that were the case, such a worl