Tibetan
་སྟོན་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཅེས་དང༌། ཁྱད་པར་དོན་དམ་བདེན་པའི་བདེན་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་བདེན་པ་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེའི་རྣམ་གཞག་མ་བྱས་ན་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་དོ་ཞེས། མདོར༑ རིགས་ཀྱི་བུ། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན་ནི་ཚངས་པ་སྤྱོད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འབྱུང་བ་དོན་མེད་པར་(༡༥༣བ) འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དོན་དམ་ལ་མཁས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟའི་བདེན་གཉིས་ཀྱང་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོར་དོན་ལ་གཞི་གྲུབ་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་མིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པ་གང་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ཆེད་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཐ་སྙད་སོགས་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་དེ་ངོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་ཀྱི། དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ནི་ང་དང་རྩོད་པར་བྱེད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་པར་མི་བྱེད་དེ། འཇིག་རྟེན་ན་གང་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ང་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ན་གང་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ང་ཡང་མེད་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དཔྱད་བཟོད་པ་དང་མི་བཟོད་པ་གཉིས་ཀས་དབེན་ཞིང༌། དེར་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་ཡང་རྣམ་གྲངས་པའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་རིགས་ཤེས་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་འགའ་ཡང་དཔྱད་བཟོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཀྱང༌། དབུ་མ་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་མིང་མེད་མིང་དུ་བཏགས་ནས་བརྗོད་པའི་དཔེས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དམ་བདེན་པ་གཏན་བརྗོད་མི་ནུས་པའང་མ་ཡིན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཟབ་གནད་ཆེན་པོ་ཆེས་ཕྲ་བ་ནི་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་ཕྱིས་བྱུང་བའི་ལོག་བརྟགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་རྩིང་པོས་རྟོགས་པ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག གངས་ཅན་གྱི་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་ཕྱྭ་པ་དང་གཙང་ནག་པ་ལྟ་བུ་ལའང་དོན་འདི་ལ་ངེས་པ་འཁྲུལ་མེད་མ་འཁྲུངས་པར་འདི་(༡༥༤ན) སྐད་དུ་བརྗོད་ཅེས་ཐོས་ཏེ། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཕྱྭ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་ལྡོག་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོ
Chinese
导师圆满正等觉以及，吉祥怙主龙树尊者善说，如是说：诸佛所说之法，完全依赖二谛。又，特别是胜义谛的真实，即使在二谛中未成立真实等戏论，若不作此安立，则不能领会甚深之真如。总之，种姓之子，如果胜义不存在，那么梵行将变得无意义，如来们的出现也将变得无意义（153b）。因为胜义存在，所以菩萨们精通胜义。如是说。这样的二谛，在圣者的观照中，并非在意义上成立基础后才如此说，而是为了让世间人领悟真如，顺应世间的真假名言等，在他们面前，薄伽梵才作二谛的安立，并非中观自宗所成立。如是说：世间与我争论，我却不与世间一同争论，世间认为什么存在，我也认为存在。世间认为什么不存在，我也认为不存在。如是宣说。因此，非名相的甚深空性，成为胜义圣者智慧的对境，远离可分析与不可分析二者。在那里，虽然远离言说，但名相的甚深空性，成为世间人的理智量之对境，虽然没有什么是可分析的，但中观派将真如之义，以无名之名命名并宣说，以至于在名言中也不能完全表达胜义谛，如此甚深之关键，极其微细，又怎能被雪域（指西藏）此地后来出现的邪分别之粗糙智慧所领悟呢？据说，即使是雪域的雄辩之首，如 phya pa 和 gtsang nag pa 等，也未对此义生起无误的定解，才如此说。理智自在 phya pa 尊者说：胜义谛的自相不容道理分析。
English
The teacher, the perfectly enlightened Buddha, and the glorious protector Nāgārjuna, have well explained it. As it is said: The Dharma taught by the Buddhas relies entirely on the two truths. Moreover, especially the truth of ultimate truth, even if it is not established as a proliferation of truth in the two truths, if this establishment is not made, then the profound suchness cannot be understood. In short, son of lineage, if the ultimate did not exist, then the practice of Brahman would become meaningless, and the appearance of the Tathagatas would also become meaningless (153b). Because the ultimate exists, therefore the Bodhisattvas are skilled in the ultimate. Thus it is said. Such two truths are not spoken in this way after establishing a basis in meaning in the view of the noble ones, but in order for worldly people to understand suchness, in accordance with the worldly terms of truth and falsehood, etc., the Bhagavan makes the establishment of the two truths in their presence, which is not established by the Madhyamaka own system. As it is said: The world argues with me, but I do not argue with the world, whatever the world considers to exist, I also consider to exist. Whatever the world considers not to exist, I also consider not to exist. Thus it was declared. Therefore, the profound emptiness that is non-conceptual, which has become the object of the wisdom of the ultimate noble ones, is devoid of both analyzable and unanalyzable. There, although it is devoid of speech, the profound emptiness that is conceptual, which has become the object of the valid cognition of the worldly people, although nothing is analyzable, the Madhyamikas name and speak of the meaning of suchness with a nameless name, so that the ultimate truth cannot be completely expressed in terms of convention. Such a profound key point, extremely subtle, how can it be understood by the coarse wisdom of wrong conceptions that appeared later in this land of snow (referring to Tibet)? It is said that even the chief of eloquence in the land of snow, such as Phya pa and Gtsang nag pa, did not give rise to an unerring conviction in this meaning, and that is why they spoke in this way. The lord of reasoning, the venerable Phya pa, said: The self-nature of the ultimate truth cannot be analyzed by reason.