Tibetan
ད་པར་བརྗོད་པར་བྱའམ། བཏགས་པའི་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་འགོག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་རྫས་ཡོད་སྲིད་ན་སངས་རྒྱས་མི་སྲིད་ལ། སངས་རྒྱས་སྲིད་ནའང་དེ་མི་སྲིད་དེ། ཆོས་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་སྲིད་ནའང་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དང༌། (༡༥༢ན) ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དངོས་སྨྲ་བའི་དོན་དམ་གྱི་མཚན་གཞི་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཞུང་ལས། གཞན་གྱི་མར་འདོད་གང་ཡིན་པ། །འདི་ནི་བདག་གི་ཆུང་མར་འདོད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །འོ་ན་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ལ་མཚན་མཚོན་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞིག་བཞག་ཏུ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་དང་རང་སྡེ་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་བར་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གྲུབ་པ་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དག་གི་བློ་ངོའི་འཁྲུལ་པ་སེལ་བ་ན། དེ་དག་གི་དོན་དམ་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པའི་མཚན་གཞི་ཅན་དེ་ལ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་མཚན་གཞི་དེ་ལ་མ་ཞུགས་པར་ངེས་པའི་གནོད་པ་བསྟན་ནས་ཕ་རོལ་པོའི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་ཅིང༌། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས་བླང་དོར་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ན། དེ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་མཚན་མཚོན་གཞི་ཆོས་སྦྱར་ནས་ཐ་སྙད་ལ་མི་འཇུག་པར་མ་བརྟགས་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པའི་ཡང་ལོག་གི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཐ་སྙད་དང་བསྟུན་ནས་བླང་དོར་ལ་འཇུག་ཅིང༌། དེས་རང་གི་ལུགས་ལ་བཏགས་བཞག་ཙམ་ལས་དཔྱད་ངོར་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་མི་རྙེད་ལ། དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་དེས་མཚོན་པ་ལྟར་བཅོས་པའི་མཚོན་བྱ་མིང་ཙམ་ཞིག་ལུས་ཀྱང༌། མིང་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པས་དོན་(༡༥༢བ) དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་རབ་ཏུ་འདས་པ་འདི་ལ་སུ་ཞིག་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་འདིར་དགོངས་ནས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབས་ལས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད
Chinese
現在要說嗎？還是說假立的有？回答說，應當說隨後有，因為是真實所攝持。就像這樣。中觀派否定它，如果存在這樣的真實實有，就不會有佛，即使有佛，也不會有它。如果諸法稍微存在能以理智分析忍受的實體，那麼基、道、果三者，（152a） 法與非法連同果報，以及世間與出世間的一切名言都不會成立，因為自性永遠不可能轉變。而且，實事論者的真實的定義，在這裡也會變成世俗諦，就像自續派的論典中所說：「他人所認為的死屍，我則認為是我的妻子。」那麼，中觀應成派自己的宗派的二諦，是否有一個不共的能詮所詮的安立呢？並非如此。也就是說，在消除外道和自宗的聲聞部到中觀自續派之間的論典的宗義論者的錯誤時，對於那些認為實事之自性是真實成立的定義，他們也認為那是勝義諦的體性，如果那個定義沒有進入那個定義的基礎，就會顯示出必然的過失，從而遣除他人的邪分別。中觀應成派自己依靠世俗諦來進行取捨的安立時，不將自宗成立的能詮所詮的基法結合起來運用於名言，而是順應未經觀察、與世間一致的反正的世俗諦名言來進行取捨。這樣，對於自己的宗派來說，僅僅是假立，如果從觀察的角度來看，連勝義諦的定義都沒有成立，那麼就無法找到它的體性。那時，即使只剩下像那個定義所詮釋的名稱，但那個名稱也因其自性而空，（152b） 誰又能找到遠遠超越了勝義空性的體性，也就是聖者智慧的境界的定義的本質呢？因此，在經續的了義經典中說：「一切皆是虛空的體性。」
English
Should we speak of 'now'? Or should we speak of 'imputed existence'? The answer is, we should speak of 'subsequent existence', because it is encompassed by the ultimate truth. It is like that. The Madhyamikas refute it, saying that if such an ultimately real substance existed, there would be no Buddha, and even if there were a Buddha, it would not exist. If there were even a slight existence of phenomena as substances that could withstand rational analysis, then the three bases, paths, and results, (152a) and dharma and non-dharma together with their fruits, and all the terms of worldly and transworldly existence would be impossible, because it is never possible for nature to change into something else. Moreover, the definition of ultimate truth for the realists also becomes conventional truth here, as it says in the treatises of the Svatantrikas: "What others consider a corpse, I consider my wife." So, do the two truths of the Prasangika Madhyamikas have a unique system of signifier and signified? It is not so. That is to say, when dispelling the delusions of the proponents of philosophical tenets from the outsiders and the Sravakas of our own school up to the Svatantrika Madhyamikas, regarding those definitions that hold the nature of ultimately existing substances to be truly established, they also consider that the characteristic of ultimate truth. If that definition does not enter into that definition's basis, it will show the inevitable fault, thereby dispelling the wrong conceptions of others. When the Prasangika Madhyamikas themselves rely on conventional truth to make distinctions of what to adopt and what to abandon, they do not apply the basis of signifier and signified, which is established by their own system, to terminology. Instead, they follow the unexamined, worldly, and contradictory conventional terminology to engage in adopting and abandoning. Thus, for their own system, it is merely imputed. If, from the perspective of analysis, even the definition of ultimate truth is not established, then its nature cannot be found. At that time, even if only the name that is signified by that definition remains, that name is also empty of its own essence, (152b) who could find the nature of the definition that is far beyond the ultimate emptiness, which is the realm of the wisdom of the noble ones? Therefore, in the definitive scriptures of Sutra and Tantra, it is said: "All is the nature of space."
Tibetan
་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་བྲལ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གནད་འདི་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་ཁ་ཅིག་གིས་དོན་དམ་བདེན་པ་མེད་དགག་དཔྱད་བཟོད་དམ་མི་བཟོད། མི་བཟོད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་འགྱུར། དཔྱད་བཟོད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོགས་པ་གཞི་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྦྲུལ་མདུད་ནམ་མཁར་ཞིག་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་མཉན་པ་རས་ཆེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འོ་ན་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་དཔྱད་བཟོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་མི་བསླུ་བར་དོན་ལ་གནས་པ་དང༌། ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཤིག་དོན་ལ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་པར་སྨྲ་ན་ཁྱེད་ཅག་དངོས་སྨྲ་བར་འགྱུར། མེད་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟའི་དོན་ཅན་ཡིན་མིན་ལ་དོན་དམ་པར་འཇོག་པ་དང་མི་འཇོག་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐལ་འགྱུར་བ་ཁོ་བོ་ཅག་མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པར་མི་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་གཉིས་བལྟོས་བཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་འདིའི་འཐད་པ་ཁོ་བོས་དགོངས་གཅིག་གི་ལེའུ་དང་པོ་དང་བཞི་པར་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ཡོད་པས་ཤེས་འདོད་དག་དེར་རྟོགས་ཤིག དེ་ལྟར་དོན་ལ་(༡༥༣ན) མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཞིག་ཡོད་པར་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་མོད། དེ་ལྟར་ནའང་སྲིད་མཐའ་བཟུང་ནས་དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་ལ་གྲུབ་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་ཞུགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཞིག་དགོས་པ་ལས། ཐལ་འགྱུར་པ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ལ་རིགས་པའི་དཔྱད་པས་གནོད་པས་ན་དེར་ཡང་མི་འགྲུབ་ལ། དེར་མ་གྲུབ་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ། ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པའི་རྒྱུ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ནམ་མཁར་ཡིག་སོགས་འགོད་མི་ནུས་པ་ལྟར་སོང་བའི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་བྲལ་དེ་ལ་བྱིས་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངོར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བླ་དྭགས་ཙམ་དུ་སྨོས་ཏེ་རྣམ་གཞག་བྱེད་པས། བདེན་གྲུབ་སོགས་སྤྲོས་བཅས་མཚན་མའི་བདེན་གཉིས་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཞུགས་པར་གནས་སོ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་དགོས་པ་ཁྱད་ཅན་ཡོད་དོ་ཞེས
Chinese
因此，正如经中所说：“在虚空中也没有自性。”如果领悟了这样的要点，有些人会怀疑：胜义谛是否能经受无遮的分析？如果不能经受分析，那么空性就会变成非无遮，而是肯定性的。如果能经受分析，那么空性就会变成无遮的真实成立。所有这些毫无根据的疑虑，都会像蛇结在虚空中解开一样消失。这是圆满正等觉大成就者涅槃惹钦的教言。那么，对于胜义谛的自性，是否存在一种不受理智妨碍、能经受分析，其自性不欺骗而存在于实义中，并且成为无错乱有境之境的法？如果说存在，那么你们就会变成实有论者。如果不存在，那么对于是否具有这种自性的意义，进行胜义的安立和不安立的区分，就变得毫无意义了。对此，应成派的我等不承认具有这种自性的胜义谛存在于实义中，同样，也不承认与此相反的具有这种自性的世俗谛存在于实义中。这是因为，这两者是相互依存的。关于这种道理的合理性，我已经在《入中论》的第一品和第四品中广泛阐述，希望了解的人可以在那里理解。像这样，在实义中（153a）没有任何正量能成立具有这种自性的胜义谛的真实成立。尽管如此，如果坚持极端，认为胜义谛在实义中成立，就必须存在具有这种自性的胜义谛的真实成立。然而，应成派的我等认为，这种具有这种自性的胜义谛的真实成立，会受到理智分析的妨碍，因此在那里也无法成立。由于在那里无法成立，所以对于二谛，从一开始就自性空性，远离能相、所相、所依三者，远离量、果、能量三者，远离境和有境的戏论之流，就像在虚空中无法书写一样，对于这种不可言说、不可思议、不可表达的境界，只是在凡夫，也就是世间人面前，以名言的方式，勉强称之为胜义谛，并进行安立。因此，为了遣除认为真实成立等戏论性的有相二谛进入所知之自性的巨大邪见，就具有特殊的必要。
English
Therefore, as it is said in the scriptures, "Even in the sky, there is no characteristic." If one understands such a key point, some may doubt: Can the ultimate truth withstand the analysis of non-affirming negation? If it cannot withstand analysis, then emptiness will become a non-non-affirming negation, but an affirmative one. If it can withstand analysis, then emptiness will become a non-affirming negation that is truly established. All these groundless doubts will disappear like a snake knot unraveling in the sky. This is the teaching of the great accomplished Buddha Nyenpa Rinchen. So, for the characteristic of the ultimate truth, is there a dharma that is not harmed by reason, can withstand analysis, whose own nature does not deceive and exists in reality, and becomes the object of an unerring subject? If you say it exists, then you will become proponents of inherent existence. If it does not exist, then distinguishing whether or not it has such a characteristic becomes meaningless. To this, the Prasangikas, we do not assert that the ultimate truth with such a characteristic exists in reality, just as we do not assert that the conventional truth with the opposite characteristic exists in reality. This is because the two are mutually dependent. I have extensively explained the rationality of this principle in the first and fourth chapters of the *Entering the Middle Way*, so those who wish to know should understand it there. Thus, in reality (153a), no valid cognition can establish the true establishment of the ultimate truth that possesses such characteristics. Nevertheless, if one holds to an extreme and asserts that the ultimate truth is established in reality, then there must be a true establishment of the ultimate truth that possesses such characteristics. However, we Prasangikas believe that the true establishment of the ultimate truth with such characteristics is harmed by rational analysis, so it cannot be established there either. Since it is not established there, both truths are primordially empty of inherent existence, devoid of the three aspects of sign, signified, and basis; devoid of the three aspects of measure, result, and measuring; and devoid of all the proliferation of object and subject, like being unable to write in the sky. For this inexpressible, inconceivable, and unutterable state, we merely nominally call it the ultimate truth in the eyes of ordinary people, that is, worldly people, and make distinctions. Therefore, there is a special need to dispel the great misconception that the two truths with characteristics, which are proliferated with true establishment and so on, enter into the nature of knowables.