Tibetan
སྐྱེ་འགག་གི་བྱ་བ་དུས་མཉམ་མོ་ཞེ་ན། མི་རུང་སྟེ། བྱ་བ་ཆོས་ལས་ཐ་དད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་འདི་ནི་བྱེད་པོ་མྱུ་གུ་མེད་པར་ས་བོན་འགགས་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། ཡོད་པར་རིགས་པའི་ངོ་བོའང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་མྱུ་གུ་ནི་མ་འོངས་པ་ཡིན་པས་མེད་ལ། དེ་མེད་ན་རྟེན་བྱེད་པོ་མེད་པར་བརྟེན་པ་བྱ་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་འགག་གི་བྱ་བ་དུས་མཉམ་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །འོ་ན་སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོར། སྲང་མདའི་མཐོ་དམན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྐད་ཅིག་གང་ལ་ས་བོན་འགག་པ་དེ་ཉིད་ལ་མྱུ་གུ་སྐྱེའོ། །(༡༣༥བ) ཞེས་གསུངས་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། གསུངས་མོད། དེ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་པས་གཅིག་ཅར་བལྟོས་ནས་འབྱུང་བ། མ་བརྟགས་པར་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ས་བོན་ཞིག་དང་མ་ཞིག་ལས། །མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པས། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །སྒྱུ་མ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མིག་གི་བློ་ལ་རང་གི་སྐྱེད་བྱེད་དུས་གཅིག་པ། །མིག་ལ་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་ལས། །གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་ཡོད་ལ་འབྱུང་བས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅི་སྟེ་དེ་མེད་ཅེ་ན་འདི་ལ་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བྱེ་སྨྲའི་ཆོས་མངོན་པ་བ་རྣམས་རྒྱུ་དྲུག་གི་སྐལ་མཉམ་ཀུན་འགྲོ་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ་རྣམས་འབྲས་བུ་དང་དུས་མི་མཉམ་ཞིང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་པ་དང༌། བྱེད་རྒྱུ་ལ་དུས་མཉམ་མི་མཉམ་གཉིས་ཀ་དང༌། དུས་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའང་ཡོད་ཟེར། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་མངོན་པ་བ་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་འདོད། ཁ་ཅིག་མི་མཉམ་པར་འདོད། ཁ་ཅིག་གཉིས་ཀ་འདོད་ཅིང༌། དེ་དག་ལ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་ལུང་གིས་ཟིན་སོ་གསུམ་ག་ལ་ཡོད་ཀྱང༌། སྐུ་མཆེད་ཀྱི་བཞེད་པ་ནི་གཙོ་བོར་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་དགོངས་ཏེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་མཚན་ཉིད་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བཞེད་ཅིང༌། དེ་དང་དེ་ལ་བག་ཆགས་འཇོག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང༌། ཀུན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུས་མཉམ་དུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་རྒྱུ་འགག་པས་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དེས་ན་བྱེ་སྨྲ་སོགས་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་འདོད་པ་དག་གི
Chinese
如果问，生和灭的活动是同时的吗？ 不行，因为活动没有成立为与法不同的。 另外，当种子灭亡时，没有能作者幼苗，幼苗生长的活动，作为有法。 也不应理，因为生长的活动能作者幼苗是未来，所以没有。 如果没有它，则没有所依，因为没有能作者所依。 生和灭的活动不能同时成立。 那么，《萨罗树林经》中不是说，就像天平的上下一样，在种子灭亡的瞬间，幼苗就生长了吗？ (135b) 如果问，不是这样说的吗？ 是这样说的。 但那不是为了显示其他事物和自身特征的生起，而是为了显示同时依赖而生起，未经观察而成立，如幻术一般。 如是说，如经中所说： 从种子坏与不坏， 不会生出幼苗， 因此，您说一切生起， 都如幻术般生起。 第二： 如果眼识有自己的生起者，同时， 与眼等一起生起的受等， 如果另有，则有何必要生起？ 如果没有，那么对此已经说过过失了。 毗婆沙宗的法相论者说，六因的等起遍行和异熟因与果不同时，同时生起，相应因与果同时。 能作因有同时和不同时两种，也有不被时间所摄的。 有些瑜伽行派的法相论者认为因果同时。 有些认为不同时。 有些认为两者都有。 虽然这些都有无著菩萨的教证所摄的三种情况，但菩萨的主要观点是认为因果同时。 认为因的缘起特征是阿赖耶识，以及一切在该识上留下习气的法，以及从阿赖耶识产生的一切法都是同时的。 因为如果因果有先后，那么果生起时，因已灭，会有从无生起的过失。 因此这样认为。 因此，毗婆沙宗等认为因果同时的那些人。
English
If asked, are the activities of arising and ceasing simultaneous? No, because activity is not established as being different from the dharma. Furthermore, when a seed ceases, there is no agent sprout, the activity of the sprout's arising, as a subject of dharma. It is also not reasonable, because the agent sprout of the activity of arising is in the future, so it does not exist. If it does not exist, then there is no dependent, because there is no agent upon which to depend. The activities of arising and ceasing cannot be established as simultaneous. Then, in the Sutra of the Sala Forest, doesn't it say that just as the high and low of a balance, in the instant that a seed ceases, a sprout arises? (135b) If asked, isn't that what it says? It does say that. But that is not for the purpose of showing the arising of other things and their own characteristics, but for the purpose of showing that they arise simultaneously in dependence, established without examination, like an illusion. As it is said in the sutra: From a seed broken or unbroken, A sprout does not arise, Therefore, you said that all arising, Arises like an illusion. Second: If eye consciousness has its own producer, simultaneous, And along with the eye, etc., arising feeling, etc., If there is another, then what need is there for arising? If there is not, then the fault has already been stated. The Vaibhashika Abhidharma masters say that the six causes of equal status, universal going, and maturation causes are not simultaneous with the result, but arise simultaneously, and the corresponding cause is simultaneous with the result. The efficient cause has both simultaneous and non-simultaneous, and there are also those that are not included by time. Some Yogacara Abhidharma masters believe that cause and effect are simultaneous. Some believe that they are not simultaneous. Some believe in both. Although all three of these are included in the scriptural authority of the brothers Asanga, the brothers' main view is that cause and effect are simultaneous. They believe that the causal condition characteristic is the alaya consciousness, and that all dharmas that leave impressions on it, and all dharmas that arise from the alaya, are simultaneous. Because if cause and effect were sequential, then when the result arises, the cause would have ceased, and there would be the fault of arising from nothing. Therefore, they think in this way. Therefore, those who, like the Vaibhashikas, believe that cause and effect are simultaneous.
Tibetan
་བསམ་པ་ལ། ས་མྱུག་གཅིག་ཅར་མེད་ན་གཞན་ཉིད་མི་འགྲུབ་པས་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ལ། གང་དུ་གཅིག་ཅར་ཡོད་པ་དེར་གཞན་ཉིད་ཡོད་པས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་(༡༣༦ན) འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དང༌། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཚོར་སོགས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་དུས་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །མིག་དང་གཟུགས་དང་ཚོར་སོགས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་རྣམས་དུས་མཉམ་ཁོ་ནར་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་མིག་སོགས་དང་སེམས་སོགས་ཀྱང་དུས་མཉམ་ཁོ་ནར་ཚོར་སོགས་རྣམས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མིག་གི་བློ་ལ་རང་གི་སྐྱེད་བྱེད་རང་དང་དུས་གཅིག་པའི་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་དང༌། རང་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་སེམས་སེམས་འབྱུང་རྣམས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་ཡོད་ན་མིག་གི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་དགོས་ཏེ། མེད་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་འཇོག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའི་ཡོད་པ་ལ་ཡང་འབྱུང་བས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཡོད་པར་གྱུར་ན་མིག་དང་འདུ་ཤེས་སོགས་སྐྱེད་བྱེད་དུ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མི་འདོད་པས་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་སྨྲ་བ་འདི་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བློ་ལས་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྒྲ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལུས་པར་ཟད་དེ། དུས་མཉམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་གཞན་སྲིད་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད། དེ་མི་སྲིད་པས་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་ཅིང༌། སྔ་ཕྱི་ལྟ་བུ་གཉིས་ལ་སྐྱེ་བ་སྲིད་དུ་ཆུག་ཀྱང་གཞན་མི་སྲིད། དེ་མི་སྲིད་པས་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བསྐྱེད་བྱ་གཞན་སྐྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ཡོད་པའམ་འོན་ཏེ་མེད་དང་གཉི་ག་གཉིས་བྲལ་ཞིག་སྐྱེད་གྲང༌། །ཡོད་ན་སྐྱེད་བྱེད་ཅི་དགོས་མེད་ལའང་དེས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གཉིས་ཉིད་ལ་དེས་ཅི་བྱ་གཉིས་དང་བྲལ་ལའང་དེས་ཅི་བྱ། །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལས་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་བལྟོས་པའི་དུས་ཡོད་(༡༣༦བ) པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་གིས་བསྐྱེད་བྱ་རང་ལས་དོན་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་པར་གྲང་ན་བསྐྱེད་བྱ་ཡོད་པའམ། འོན་ཏེ་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀའམ་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་གྲང༌། དེས་དེ་བསྐྱེད་པ་ན་དེ་ལས་རྣམ་པ་ག
Chinese
思考：如果幼苗不是同时存在，那么他者就不会成立，因此不应该产生。在任何同时存在的地方，都有他者，因此产生是存在的（136a）。例如，眼识以及与其同时产生并相应的感受等所有心所，都是相互同时的因果。如果像眼睛和颜色以及感受等同时产生的事物，仅仅在同时产生眼识一样，眼睛等和心等也仅仅在同时成为感受等的因，那么，如果作为果的眼睛的智慧，其产生者与自己同时的眼睛和颜色等，以及与自己同时产生的意识等心和心所，与眼识是他者，那么眼识就必须存在。如果不存在，就无法将其置于他者之外。如果承认，那么在果中成立的存在也会产生，那么有什么必要存在呢？因此应该是不存在的。如果已经产生而存在，那么眼睛和意识等作为产生者就没有意义了。如果因为不希望没有产生，所以眼识不存在，那么对说这种话的人，已经说过从非存在的智慧来说，眼睛等不是他者的过失了。因此，在所有情况下，仅仅剩下“从他者产生”这个表达的意义空洞的声音而已。即使像同时存在的情况，可以假设存在他者，但不会产生。因为不会产生，所以两者都不会产生。像先后存在的情况，可以假设产生，但不会存在他者。因为不会存在他者，所以两者都不会产生。第三个是：如果产生者，所生者，产生他者，那是因。存在或者不存在，或者两者，或者与两者分离，产生什么呢？如果存在，产生者有什么必要？对不存在的，它又能做什么？对两者，它又能做什么？对与两者分离的，它又能做什么？在因果两者中，果依赖于因的时间不是存在的（136b）。意思是说，如果产生者，用其所生者，产生与自己不同的事物，那是因，那么所生者是存在的，或者是不存在的，或者是两者，或者是与两者分离的什么呢？它产生那个时，从那个方面
English
Thinking: If a sprout does not exist simultaneously, then otherness will not be established, therefore it should not arise. Wherever there is simultaneous existence, there is otherness, therefore arising exists (136a). For example, eye consciousness and all the mental factors such as feeling, which arise simultaneously and correspondingly with it, are mutually simultaneous causes and effects. If things that arise simultaneously, such as the eye and color and feeling, only produce eye consciousness simultaneously, just as the eye and so on and the mind and so on only become the cause of feeling and so on simultaneously, then, if the wisdom of the eye as the result, its producer, the eye and color and so on that are simultaneous with itself, and the consciousness and so on, the mind and mental factors that arise simultaneously with itself, are other than eye consciousness, then eye consciousness must exist. If it does not exist, it cannot be placed outside of otherness. If it is admitted, then the existence established in the result will also arise, then what is the need for existence? Therefore it should be non-existent. If it has already arisen and exists, then the eye and consciousness and so on as producers are meaningless. If it is said that because one does not wish for non-arising, eye consciousness does not exist, then to the one who says this, the fault has already been stated that from non-existent wisdom, the eye and so on are not other. Therefore, in all cases, only the empty sound of the expression "arising from other" remains. Even in the case of simultaneous existence, it can be assumed that there is otherness, but it will not arise. Because it will not arise, both will not arise. In the case of prior and subsequent existence, it can be assumed that there is arising, but otherness will not exist. Because otherness will not exist, both will not arise. The third is: If the producer, the produced, produces another, that is the cause. Does it produce something that exists or does not exist, or both, or is separate from both? If it exists, what is the need for a producer? What can it do for the non-existent? What can it do for both? What can it do for what is separate from both? In the two of cause and effect, the time when the effect depends on the cause does not exist (136b). It means that if the producer, with its produced, produces something different from itself, that is the cause, then is the produced something that exists, or is non-existent, or is both, or is separate from both? When it produces that, from that aspect