Tibetan
་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །རྟེན་འབྱུང་ཟབ་མོ་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པར། དངོས་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་སྨིན་པས་དངོས་པོར་ཞེན་ཅིང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མ་ཐོས་པས་འཇིག་རྟེན་ན་གཞན་སྐྱེ་ཡོད་ལ། གཞན་སྐྱེ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་དོ་ཞེས་མ་རིག་པའི་གཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་བརྡོལ་ཐབས་སྨྲ་བ་(༡༣༨ན) ལ། འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་དབང་གིས་གནས་སྐབས་བདེན་རྫུན་གྱི་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་གྲགས་དང༌། དེ་ཁོ་ནར་བདེན་རྫུན་གྱི་གྲགས་པའི་རྣམ་གཞག་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་ཚུལ་མ་བཤད་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་བླ་འརྡོལ་དུ་སྨྲ་བའི་ཞེན་དོན་བསལ་མི་ནུས་པས། འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་སྐྱེ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་མིན་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དབང་གིས་འདི་ལྟར་གནོད་ཡུལ་ཡིན་མིན་དུ་འཇོག་གོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མྱུག་སོགས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས། དོན་དམ་པ་ནི་འཕགས་པ་ཡང་དག་པ་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ངོར་ཡུལ་ཡང་དག་པར་འཇོག་གོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཞིག་བློས་རྙེད་བྱར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ནི་སོ་སྐྱེ་མ་རིག་པའི་ལིང་ཏོག་གིས་བློ་མིག་མ་ལུས་ཁེབས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ངོར་ཡུལ་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས་བློར་འཇོག་གོ། །བློ་དེས་མཐོང་བའི་འཛིན་སྟངས་དང་མཐུན་པར་ཡུལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་རྙེད་དོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་གཉིས་ལས་འཕགས་པ་ཡང་དག་པ་མཐོང་བའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའོ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་སྟོན་པས་གསུངས་སོ། །འདིར་བདེན་པ་གཉིས་ལས་བརྩམས་པའི་འཕྲོས་དོན་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་ན། གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་དུས་ཕྱིས་དབུ་མར་སྨྲ་བ་ཐལ་རང་གི་ལུགས་དེ་གཉིས་ལས་གང་དར་རྒྱས་ཆེ་ཞེ་ན། དཔལ་(༡༣༨བ) ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་དངོས་སུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་བསྟེན་པའི་ལེགས་བཤད་གསར་པའི་མཐུ་ལས། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཉིད་དར་རྒྱས་ཆེ་ནའང༌། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་འདི་ལ་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ད
Chinese
那即是，将虚假的见解称为世俗谛。未领悟阐述甚深缘起的论著之义，由于执实习气成熟而执着于事物，且未曾听闻事物之自性本空，故世间存在他生。若无他生，则世间的现量相违，如是为无明之睡眠所惑而妄言（138a）。于此世间，由迷乱与不迷乱之故，暂时之真假名言如何流传，以及若不阐述仅于此真假之流传而远离言说之理，则无法消除妄言世间之邪见。故为显示世间现量是否违害他生等差别，而于一切法安立如是二谛之相，以此之故而安立是否为损害之境，如是宣说者，乃是薄伽梵于苗芽等内外一切事物安立二谛。就胜义谛而言，仅能说圣者以真实之智慧观见彼境为真实，而非以心识能寻获自性成立之事物。世俗谛乃是凡夫为无明之翳障蔽一切心眼者，于彼等之心识中，以见虚假之境而安立于心识中。然彼心识所见之执着方式与境之成立方式并不相同。因此，所寻获之一切事物皆将执持胜义谛与世俗谛二者之体性。于彼二者之中，圣者所见之真实境即是真如，亦即胜义谛。何为虚假见解之境，彼即是世俗谛，如是导师所宣说。此处略述由二谛所引申之义。于雪域藏地，后期中观论者之应成派与自续派二者，何者更为兴盛？尊者（138b）宗喀巴大师云：依仗文殊菩萨亲为善知识之崭新善说之威力，应成派之宗风实为兴盛。然应成派之宗风于二谛承许为体性一而反体各异。
English
That itself is, calling false views conventional truth. Without understanding the meaning of the treatises that explain profound dependent origination, due to the ripening of the habit of grasping at reality, one clings to things, and not having heard that the nature of things is empty by nature, one says that other-birth exists in the world. If there is no other-birth, then the direct perception of the world is contradictory, thus speaking rashly under the influence of the sleep of ignorance (138a). In this world, how do the terms of truth and falsehood temporarily circulate due to delusion and non-delusion, and if one does not explain how to speak only of the circulation of truth and falsehood and to be free from speech, then one cannot eliminate the attachment to speaking rashly about the world. Therefore, in order to show the difference between whether or not the direct perception of the world harms other-birth, etc., one establishes the aspect of the two truths for all phenomena, and for this reason, one establishes whether or not it is the object of harm. Thus, the Bhagavan, in establishing the two truths for all internal and external things such as sprouts, etc., only says that the noble one sees that the object is truly established as true in the wisdom of true seeing. It is not that something established by its own nature can be found by the mind. Conventional truth is that the minds of ordinary beings whose minds and eyes are completely covered by the cataract of ignorance establish the object in their minds by seeing a false object. However, the way of grasping seen by that mind and the way of establishing the object are not the same. Therefore, all things that are found will hold the nature of both ultimate truth and conventional truth. Of these two, the true object seen by the noble one is Suchness, that is, ultimate truth. Whatever is the object of false views is said by the teacher to be conventional truth. Here, I will briefly mention the meaning derived from the two truths. In this snowy land of Tibet, which of the two schools of Madhyamaka, Prasangika and Svatantrika, is more prosperous in later times? The venerable (138b) Tsongkhapa the Great said: By the power of the new good explanation of relying on Manjushri himself as a spiritual friend, the Prasangika school is indeed more prosperous. However, the Prasangika school accepts that the two truths are one in essence and different in aspects.