Tibetan
ཞན་དུ་བསྐྱེད་མི་རུང་བ་ལས། གྲངས་ཅན་དང༌། བྱེ་སྨྲ་དང༌། གངས་ཅན་པ་ཁ་ཅིག་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང༌། བྱེ་བྲག་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་རྣམས་མེད་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་ལ། གཅེར་བུ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་སྐྱེ་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་སྐྱེ་མི་རིགས་ཏེ། ཡོད་ན་སྐྱེད་བྱེད་ཅི་དགོས་ཏེ་སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། བསྐྱེད་བྱ་མེད་ནའང་སྐྱེད་བྱེད་དེས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་བོང་བུའི་རྭ་ལྟར་བྱེད་པའི་ནུས་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར། བརྒྱ་པ་ལས། འབྲས་བུ་ཡོད་པར་གང་འདོད་དང༌། །འབྲས་བུ་མེད་པར་གང་འདོད་ལ། །ཁྱིམ་གྱི་དོན་དུ་ཀ་བ་སོགས། །བརྒྱན་པའི་དོན་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དབུ་མ་ལས་ཀྱང༌། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་ན། །རྒྱུས་ནི་ཅི་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད། །འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ན། །རྒྱུ་ཡིས་ཅི་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད། །སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །རྒྱུ་ཉིད་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཉིད་འཐད་པ་ཡོད་མིན་ན། །འབྲས་བུ་གང་གི་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བསྐྱེད་བྱ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཉིད་ལ་འཐད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྐྱེན་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་ཉེས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཡོད་དང་མེད་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་མི་སྲིད་པས་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་(༡༣༧ན) དངོས་པོ་ནི་མི་སྲིད་པས་རྐྱེན་གྱི་ནུས་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ལས། མྱ་ངན་འདས་པ་དངོས་པོ་དང༌། །དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བྱེད་པ་པོར་གྱུར་མ་གྱུར་པ། །གྱུར་མ་གྱུར་དེ་མི་བྱེད་དོ། །ཡིན་དང་མ་ཡིན་གྱུར་ཅིག་ལ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བས་ག་ལ་ཞིག །ཅེས་གསུངས་སོ། །བསྐྱེད་བྱ་གཉིས་བྲལ་གྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་མི་རིགས་ཏེ། གཉིས་བྲལ་དེ་ལའང་རྐྱེན་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དགག་བྱ་ཡོད་མེད་གཉིས་མི་སྲིད་ན་དེ་བཀག་པའི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ལས། དངོས་མིན་དངོས་པོ་མེད་མིན་པ། །མྱ་ངན་འདས་པར་གང་སྟོན་པ། །དངོས་མེད་པ་དང་དངོས་པོ་དེ། །གྲུབ་ན་དེ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞུང་དེ་དག་གིས་ནི་གཞན་སྐྱེ་ཁོ་ན་ལ་མཐའ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་མི་རུང་བར་མ་ཟད་རང་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་དང་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་སོ
Chinese
此外，不应产生其他的生。数论派、毗婆沙宗和某些雪域（西藏）人认为果已存在而生；胜论派、经部宗和瑜伽行派则认为果不存在而生；裸形外道等则认为果既存在又不存在而生。如此一来，已存在的果不应产生，因为如果已存在，还需要产生者做什么呢？因为已经产生的东西不应再次产生。不存在的果也不应产生，因为如果所要产生的果不存在，那么产生者又能做什么呢？就像驴角一样，因为不是作用的对境。《百论》中说：“谁认为果已存在，谁认为果不存在，为了房屋的缘故，柱子等，装饰的意义也将不存在。”《中论》中也说：“如果果的自性存在，因又能产生什么呢？如果果的自性不存在，因又能产生什么呢？如果生存在，因本身就不合理。如果因本身合理不存在，果又是谁的呢？”如此宣说了。所要产生的果存在与不存在两者本身都不合理，如果这样，缘又能做什么呢？因为会陷入两种过失。存在和不存在的体性两者在一个事物上不可能同时存在，因此具有存在和不存在两种自性的事物是不可能的，因为不是缘的作用对境。经书中说：“涅槃如何能成为事物和非事物两者呢？”又说：“成为作者和非作者，已成为和未成为，那是不作为的。是和不是同时存在，互相矛盾又怎么能行呢？”如此宣说了。所要产生的离二者之果不应产生，对于离二者之果，缘又能做什么呢？因为舍弃了存在和不存在两者的果是不存在的。如果所要否定的存在和不存在两者不存在，那么否定它们的两者都不是也不可能。经书中说：“既不是事物也不是非事物，谁宣说涅槃，如果非事物和事物成立，那它就成立了。”如此宣说了。这些论典不仅说明了从他生这一方面来说，从四边产生的结果是不合理的，而且也说明了自生、二者生、无因生、自性和自在等。
English
Furthermore, other-origination should not occur. The Samkhya, Vaibhashika, and some people of the Land of Snows (Tibet) believe that the effect exists and then arises; the Vaisheshika, Sautrantika, and Yogachara schools believe that the effect does not exist and then arises; the Nirgrantha and others believe that the effect both exists and does not exist and then arises. In this way, an existing effect should not arise, because if it already exists, what need is there for a producer? Because something that has already arisen should not arise again. A non-existent effect should not arise, because if the effect to be produced does not exist, then what can the producer do? Like a donkey's horn, because it is not an object of action. The Hundred Treatises says, "Whoever believes that the effect exists, whoever believes that the effect does not exist, for the sake of the house, pillars, etc., the meaning of decoration will also not exist." The Middle Way Treatise also says, "If the nature of the effect exists, what can the cause produce? If the nature of the effect does not exist, what can the cause produce? If existence exists, the cause itself is not reasonable. If the cause itself is reasonably non-existent, whose effect will it be?" Thus it is declared. The effect to be produced, both existing and non-existing, is not reasonable in itself, if so, what can the condition do? Because it will fall into both faults. The nature of existence and non-existence cannot exist simultaneously in one thing, therefore, a thing with both existence and non-existence is impossible, because it is not the object of the condition's action. The scriptures say, "How can Nirvana be both a thing and a non-thing?" It also says, "Becoming an agent and a non-agent, having become and not having become, that is inaction. Being and not being exist simultaneously, how can they contradict each other?" Thus it is declared. The effect of being free from the two to be produced should not arise, for the effect of being free from the two, what can the condition do? Because the effect that abandons both existence and non-existence does not exist. If the existence and non-existence to be negated do not exist, then negating them both is impossible. The scriptures say, "Neither a thing nor a non-thing, who proclaims Nirvana, if the non-thing and the thing are established, then it is established." Thus it is declared. These treatises not only explain that from the perspective of other-origination, the result of arising from the four extremes is unreasonable, but also explain self-origination, both-origination, causeless-origination, nature, and Ishvara, etc.
Tibetan
གས་ལས་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་འབྲས་བུའི་མཐའ་བཞི་པོ་གང་ཡང་མི་རུང་ལ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་སྤྲོས་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་དང༌། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་གིས་རང་ལྟ་ལ་གནས་འཇིག་རྟེན་ཚད་མར་འདོད་པས་ན། །འདིར་ནི་རིག་སཔ་སྨྲས་པ་ཉིས་ཀྱིས་ལྟ་ཀོ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གཞན་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེས་ན་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཡོད་འདིར་ནི་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་དགོས། །ཁོ་བོས་གཞན་སྐྱེ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་གང་སྨྲས་དེ་དག་བུད་ཤིང་སྣུམ་གྱིས་བྲན་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་བློའི་མེས་མ་ལུས་པར་བསྲེགས་པས། ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མེ་སྤོར་བ་ལྷུར་བྱེད་པའི་རིགས་པའི་བུད་ཤིང་བསྐུལ་བ་དགོས་པ་མེད་པས་ཆོག་གོ། །དེས་ན་རིགས་པས་མ་གྲུབ་ཀྱང་རང་གི་འདོད་དོན་གྲུབ་པ་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་དེ་རིགས་པས་གནོད་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་(༡༣༧བ) མཐོང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་གང་གི་རིགས་མི་རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པར་རང་གི་མཐོང་བ་སྟེ་ལྟ་བ་ལ་གནས་ནས་ཡུལ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་བྱས་པས་དོན་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད་པས་ན། གཞན་སྐྱེ་བར་འཐད་པ་བརྗོད་པ་འདིར་ནི་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟ་ཀོ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་བྱ་མི་དགོས་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་ལས་འབྲས་བུ་གཞན་འབྱུང་བའང་འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིགས་པས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་འདིར་ནི་རིགས་པས་འབད་ནས་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་པར་ཐལ། རིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མངོན་སུམ་མིན་པ་ལ་བརྗོད་པར་འོས་ཀྱི། མངོན་སུམ་ལ་མི་འོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ། གཞན་སྐྱེ་གྲུབ་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་མི་གནོད་པ་དང༌། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཞར་བྱུང་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག དཀྱུས་མ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྤྱིར་བསྟན། སོ་སོའི་ངོ་བོ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང༌། ཞར་ལ་མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་དེ
Chinese
再说，对于说从“无”产生来说，果的四边中的任何一边都是不行的。对于缘起之生，也已阐明了远离四边戏论。第二部分包括：前方的观点和对它的驳斥。第一部分是：由于有些人安住于自己的观点，认为世间是衡量事物的标准，那么，在这里仅仅通过陈述论证有什么用呢？从他者产生他者，世间人也能理解，因此，他者产生是存在的，这里还需要什么论证呢？我所说的那些用来证明他者产生的论证，就像用油浸泡的木柴一样，已经被你的智慧之火完全烧毁了。因此，不需要再点燃你智慧之火的论证之柴了，足够了。因此，即使没有通过论证来证明，也有自己的意愿得以实现的情况，因为世间所成立的事实是不能被论证所损害的，因为世间的（137b）所见是极其有力量的。这里所说的“世间人”，是指那些不随种姓或非种姓而行，安住于自己的所见，即观点，从而对境进行取舍的人。像这样做了之后，仅仅通过获得结果，就认为世间的现量是衡量事物的标准。因此，在这里陈述符合他者产生的观点，仅仅通过陈述那些用来证明它的论证，又有什么用呢？不需要这样做。因为从他因产生他果，世间的现量就能理解。因此，不需要通过论证来证明，就能成立从他者产生是存在的，所以在这里还需要努力论证什么呢？不需要论证，因为论证适合于不是现量的事物，而不适合于现量。如果这样说，那么第二部分包括：即使成立了他者产生，在行持那个真如的时候也不会有损害，以及他者产生对于世间人来说也没有成立。第一部分包括：附带说明二谛的分类，以及主要说明世间不会造成损害。第一部分包括：总体上说明二谛的差别，详细解释各自的体性。第一部分包括：说明实有和附带的虚假所见的差别。第一部分是：一切实有和虚假所见，会执取实有之所得和体性这二者。那个真实所见的对境
English
Furthermore, regarding the assertion that things arise from "nothingness," none of the four extremes of consequences are acceptable. As for dependent arising, it has also been shown to be free from the four extremes of elaboration. The second part includes: the previous position and its refutation. The first part is: Since some people abide in their own views and consider the world to be the standard of measurement, what is the use of merely stating arguments here? The worldlings can also understand that other arises from other, therefore, other arising exists, what argument is needed here? Those arguments that I have stated to prove other arising, like firewood soaked in oil, have been completely burned by the fire of your wisdom. Therefore, there is no need to kindle the firewood of reasoning that serves to ignite the fire of your wisdom, it is enough. Therefore, even if it is not proven by reasoning, there are cases where one's own wishes are fulfilled, because the facts established in the world cannot be harmed by reasoning, because the (137b) seeing of the world is extremely powerful. The "worldlings" mentioned here refer to those who do not follow caste or non-caste, but abide in their own seeing, that is, views, and thus engage in acceptance and rejection of objects. Having done this, merely by obtaining the result, they consider the direct perception of the world to be the standard of measurement. Therefore, what is the use of stating the view that conforms to other arising here, merely by stating those arguments used to prove it? There is no need to do so. Because from other causes arise other effects, the direct perception of the world can understand. Therefore, it can be established that other arising exists without having to prove it through reasoning, so what else needs to be proven here? There is no need for reasoning, because reasoning is suitable for things that are not directly perceived, and not suitable for direct perception. If you say so, then the second part includes: even if other arising is established, it will not cause harm when practicing that suchness, and other arising is not established for the worldlings either. The first part includes: incidental explanation of the classification of the two truths, and the main explanation that the world will not cause harm. The first part includes: generally explaining the difference between the two truths, and explaining in detail their respective natures. The first part includes: explaining the difference between the real and the incidental false seeing. The first part is: all real and false seeing will grasp the attainment and nature of the real. That object of true seeing