Chinese
却释乔·华桑波，杰尊热达瓦钦波，以及达仓洛扎等，如同白天的星星般稀少。因此，被称为新中观派或新噶当派的善说之理，虽非不好，但也置之不理。乔沃传承等早期中观派（140a），特别是察布四子如何阐释，以及其中大自在如孔雀者嘉瓦绛曲尊追的《中观遗教大疏》中如何阐述，为了满足那些早期圣者的意愿，故作此言：从色法到一切智之间的一切法，与存在和不存在、常与断、能知与所知、一与异等一切戏论之相，从本初就分离。诸大圣者的等持无分别智慧，以没有任何戏论和相可见的方式，各自以自证智所见，即是从色法到一切智之间的胜义谛，也只是假立为“如是性”而已。并非不依赖圣者的等持，或成立为与之相异之义。也没有与胜义谛相异的圣者等持。此外，对于从色法到一切智之间的一切法，孩童凡夫们从色法的体性是可变坏的，到一切智的体性是现证一切相，其本体，以及存在与不存在，一与异，所知与能知，所说与能说等等差别，从无始以来就串习的对实物的显现执着之无明，对人与法所假立的一切名言，都是从色法到一切智之间的世俗（140b）。这些也不是从能分别的无明之外单独成立的，也不是无明本身，但若不观察，则仅未观察时令人愉悦，稍微观察，则仅是因缘和合而已。没有自性真实，只是随应能诠和分别之名言而取舍。
English
Kyabchok Pal Zangpo, Jetsun Redawa Chenpo, and Taktsang Lotsawa, etc., were as rare as stars in the daytime. Therefore, although the excellent explanations of what is known as the New Madhyamaka or New Kadampa are not bad, they are set aside. How the early Madhyamikas such as the Jowo tradition (140a), and especially the four sons of Tsapchu, explain, and how it appears in the Great Commentary on the Madhyamaka Legacy of the great self-master, Jamyang Chokyi Tsondu, in order to fulfill the intentions of those early holy beings, I say this: All phenomena from form to omniscience are primordially free from all elaborations and signs such as existence and non-existence, permanence and annihilation, knower and knowable, one and different. The non-conceptual wisdom of the meditative equipoise of the great noble ones sees nothing at all of elaborations and signs with their own awareness wisdom, and that is merely labeled as the ultimate truth and suchness of phenomena from form to omniscience. It is not established as something independent of the meditative equipoise of the noble ones, or as something different from it. Nor is there a meditative equipoise of the noble ones that is different from the ultimate truth. Furthermore, for all phenomena from form to omniscience, all the terms that children and ordinary people apply to persons and phenomena due to the ignorance of being attached to things that have been familiar since beginningless time, from the characteristic of form being susceptible to change to the characteristic of omniscience being the manifestation of all aspects, such as essence, existence and non-existence, one and different, knowable and knower, expressible and expressing, are all called conventional (140b) from form to omniscience. These are not established as separate from the ignorance that conceives them, nor are they the same as ignorance itself, but if not examined, they are pleasing only when unexamined, and if examined even slightly, they are merely an assembly of causes and conditions. Without inherent existence, they follow the terms of expression and conceptualization.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར། མིང་ཙམ། བརྡ་ཙམ། ཐ་སྙད་ཙམ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ། སྒྲོ་བཏགས་ཙམ་ཡིན་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་གདོད་མ་ནས་སྤྲོས་པ་དང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་གྱི། འཕགས་པས་གཟིགས་པས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སོང་བའམ། རིགས་པས་དཔྱད་པས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སོང་བའམ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་མ་དཔྱད་པ་དང་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་རྙེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་ལ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་དཔྱད་པ་དང༌། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་རྙེད་པ་ལ་ནི་དོན་དམ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལའང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་སྒྲོ་གཏགས་རྒྱུ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་རྙེད་པས་ཀུན་རྫོབ་དང༌། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གང་དུ་ཡང་མ་གཟིགས་པས་འགའ་ཡང་མཐོང་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མཐོང་བ་དེ་ལ་དོན་དམ་མཐོང་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱས་པས་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་དོན་ལ་ཐ་དད་མ་ཡིན་གྱི། འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་བློ་ལ་བལྟོས་ཏེ་སོ་སོར་དབྱེ་བ་བྱས་པ་ཙམ་མོ། །དབྱེ་བ་བྱས་པ་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ངོར་བྱིས་པས་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་(༡༤༡ན) ནོ་ཞེས་བཞག་པའི་ཕྱིར་དུ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགའ་ཡང་མ་གཟིགས་པས་འཕགས་པས་མ་གཟིགས་ཤིང་མ་རྙེད་པ་དེ་དོན་ལ་གནས་སོ་ཞེས་དོན་དམ་དུ་བཞག་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་བྱིས་པའི་བློ་ལ་བལྟོས་ཏེ་དགོས་དབང་གིས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། འཕགས་པས་བདེན་པ་གཉིས་གཟིགས་པ་དང་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དེ་ཉིད་མ་མཐོང་འཇིག་རྟེན་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་པར་རློམ་སེམས་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཚུལ་འདི་དང་མི་མཐུན་པར་དོལ་ཕུ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་དང༌། བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམས་དང༌། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ངེས་དོན་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བར་ཁས་ལེན་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་མེད་ཙམ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཙམ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་མི་འཇོག་གི། ཆོས་རྣམས་ལས་དོན་ལ་ཐ་དད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁས་བླངས་ནས་བདེན་གཉིས་ཐ་དད་པར་དོན་ལ་གནས་པར་སྨྲ་བ་ནི། རང་གིས་ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་རྣམས་དང་ཡང་འགལ་ན། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་སོགས་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་
Chinese
之故。唯是名，唯是符号，唯是术语，唯是分别，唯是假立。若善加观察，则色乃至一切智之间的诸法，本来即是远离一切戏论与相状的寂静。并非是圣者所见而成为离戏，或以理智观察而成为离戏，或由空性使其成为离戏。对于未经观察或稍作观察的心识中所见的诸法，称为世俗。而对于善加观察以及圣者的等持中所见的，则称为胜义。因此，对于如瓶子般的物体，孩童们会认为有自性以及无边无际的差别而执着，这是世俗。而圣者们对这一切一无所见，以一无所见的方式见到，这被称为胜义见。因此，这二谛在本质上并非不同，只是相对于迷惑与不迷惑的心识而作区分而已。而之所以作此区分，也是为了确立在孩童们的心识中，孩童所见的一切皆是虚假的、具有欺骗性的法（141a）。 因此称为世俗。孩童们所见、所立的一切，圣者们一无所见，圣者们未见、未得的，即是实相，因此立为胜义。因此，二谛也是相对于孩童的心识，因应需要而宣说的，并非圣者以见到二谛或存在二谛的方式而说。如《六十正理论》中所说：“不见彼真理，世间及涅槃，悉皆生妄想。”与此理不合的，多罗那他大师说：如《解深密经》、后来的《慈氏五论》以及无著兄弟的论典等，虽然承认中观的究竟意义，但并不认为诸法的无我与无自性即是胜义谛。他们主张在诸法之外，存在着本质上不同的真如，并认为二谛在本质上是不同的。这与他们自己所承认的究竟意义的经文相违背。更何况是《般若波罗蜜多经》等究竟意义的经典呢？
English
Therefore, it is merely a name, merely a symbol, merely a term, merely a concept, merely an imputation. If examined very well, those dharmas from form up to omniscience are inherently peaceful, being free from all elaborations and characteristics. It is not as if they become free from elaborations because they are seen by the noble ones, or become free from elaborations because they are examined by reason, or are made free from elaborations by emptiness. Those dharmas that are found in the minds of those who have not examined or have examined only slightly are called conventional. But those that are found through excellent examination and the equipoise of the noble ones are called ultimate. Therefore, even for a single object like a pot, children find an inherent nature and endless differences to impute, which is conventional. But the noble ones do not see any of these things anywhere, and they see it in a way that nothing is seen, which is called seeing the ultimate. Therefore, these two truths are not different in essence, but are distinguished separately in relation to the minds that are deluded and not deluded. The distinction is also made because it is established in the minds of children that everything seen by children is false and of a deceptive nature (141a). Therefore, it is called conventional. Everything that children see and impute is not seen at all by the noble ones. What is not seen and not found by the noble ones is what abides in reality, and therefore it is established as ultimate. Therefore, both truths are spoken in relation to the minds of children and out of necessity. It is not that the noble ones see the two truths and speak from the perspective that they exist as two. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: "Not seeing that very truth, the world and nirvana, all arise as delusion." Contrary to this principle, the great Dolpopa says: The scriptures such as the Saṃdhinirmocana Sūtra, the later Maitreya's teachings, and the treatises of the Asanga brothers, while acknowledging the definitive meaning of the Great Madhyamaka, do not consider the selflessness and absence of inherent existence of phenomena to be the ultimate truth. They assert that there is a Suchness that is different in essence from phenomena, and they say that the two truths are different in essence. This contradicts the scriptures that they themselves acknowledge as definitive. How much more so does it contradict the definitive scriptures such as the Prajñāpāramitā Sūtra?
Tibetan
རབས་རྣམས་དང༌། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་གསུང་དང་འགལ་བ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ནི་གནས་མ་བུ་པ་ནས་མདོ་སྡེ་པའི་བར་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དང༌། རྒྱང་འཕེན་ནས་གྲངས་ཅན་གྱི་བར་ཆོས་འདི་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་ལ་འགོམ་མི་ནུས་ཤིང༌། ཆོས་རྣམས་ལ་རིགས་པས་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་(༡༤༡བ) ཕྱིར། བདེན་གཉིས་དོན་ལ་ཐ་དད་ཡིན་ན། འཕགས་པ་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། འདོད་ན་འཕགས་པའང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་མ་བྲལ་བར་འགྱུར་བས་མྱང་འདས་དང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གཏན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ནི། དེས་ན་བདེན་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་མ་བྲལ་བར་འགྱུར། འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བདེན་པ་མཐོང་བ་མཚན་མའི་འཆིང་བ་ལས་རྣམ་པར་མ་གྲོལ་བར་ཡང་འགྱུར། མཚན་མའི་འཆིང་བ་ལས་རྣམ་པར་མ་གྲོལ་ན་གནས་ངན་ལེན་གྱི་འཆིང་བ་ལས་ཀྱང་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར། འཆིང་བ་དེ་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་མ་གྲོལ་ན་བདེན་པ་མཐོང་བས་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་ཡང་མི་འགྱུར། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་ཡང་མི་འགྱུར། ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་བཀའ་བསྩལ་ནས། མཐར་དེ་ལ། གང་དག་འདི་སྐད་ཅེས། འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་ནི་རྣམ་གྲངས་དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་གྱི། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་དོན་དམ་པ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡིན་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །དགོངས་འགྲེལ་ལས། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གལ་ཏེ་(༡༤༢ན) འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ཡང༌། དེས་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཙམ་ལ་དོན་དམ་དུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར
Chinese
更不用说与历代，龙树父子等追随者的言论相违背了。这也不是从有部到经部之间的声闻部派，以及从顺世外道到数论之间的其他外道的宗派。因为他们也不能违背自己承诺的教证，而且对于诸法也以理智进行辨析。(141b) 因此，如果二谛在意义上是不同的，那么对于圣者来说也会显现为不同。如果承认这一点，那么圣者也将无法脱离有为法的相状，因此涅槃和圆满菩提将永远不可能实现。如《解深密经》中说：如果说有为法的体性和胜义的体性是不同的，那么见到真谛的人也将无法脱离有为法的相状。因为无法脱离有为法的相状，所以见到真谛的人也无法从相状的束缚中解脱。如果无法从相状的束缚中解脱，那么也无法从恶趣的束缚中解脱。如果无法从这两种束缚中解脱，那么见到真谛的人也无法获得成就和无上安乐的涅槃，也无法证得无上正等正觉。等等，广为宣说。最后，对于那些说有为法的体性和胜义的体性是不同的人，经中说：那些说有为法的体性和胜义的体性是不同的人，你们是以不如理的方式进入的，应当知道这是不如理的进入。而且，胜义谛也将不是一切法的法性、真如和共相，因为胜义谛是与诸法不同的。如果不同但又是法性，那么一切都将成为一切的法性，这太过分了。《解深密经》中说：极慧，如果(142a)有为法的体性和胜义的体性是不同的，那么对于一切有为法的体性来说，胜义的体性将不会成为共相。等等，这样说了。有为法的无我性和仅仅是无自性，也将不会被认为是胜义。
English
Not to mention contradicting the words of past generations and the followers of Nagarjuna and his sons. This is also not the tenet of the Hearer schools from the Sthavira Nikaya to the Sautrantika, nor of the external schools from the Carvaka to the Samkhya. Because they cannot contradict the scriptures they have accepted, and they also analyze phenomena with reason. (141b) Therefore, if the two truths are different in meaning, then they will appear different to the noble ones. If this is accepted, then the noble ones will also not be free from the characteristics of conditioned phenomena, and therefore nirvana and perfect enlightenment will never be possible. As it says in the Samdhinirmocana Sutra: If the characteristics of conditioned phenomena and the characteristics of ultimate reality are different, then those who have seen the truth will also not be free from the characteristics of conditioned phenomena. Because they are not free from the characteristics of conditioned phenomena, those who have seen the truth will also not be liberated from the bondage of characteristics. If they are not liberated from the bondage of characteristics, then they will also not be liberated from the bondage of suffering. If they are not liberated from these two bondages, then those who have seen the truth will also not attain accomplishment and the unsurpassed bliss of nirvana, nor will they attain unsurpassed perfect and complete enlightenment. And so on, it is extensively taught. Finally, regarding those who say that the characteristics of conditioned phenomena and the characteristics of ultimate reality are different, it says: Those who say that the characteristics of conditioned phenomena and the characteristics of ultimate reality are different, you have entered in an inappropriate way, and it should be known that this is an inappropriate entry. Furthermore, the ultimate truth will also not be the nature of all phenomena, suchness, and the general characteristic, because the ultimate truth is different from all phenomena. If it is different but is still the nature, then everything will be the nature of everything, which is too extreme. As it says in the Samdhinirmocana Sutra: Highly intelligent one, if (142a) the characteristics of conditioned phenomena and the characteristics of ultimate reality are different, then for all the characteristics of conditioned phenomena, the characteristics of ultimate reality will not become a general characteristic. And so on, it is said. The selflessness of conditioned phenomena and merely the absence of inherent existence will also not be considered the ultimate truth.