Tibetan
་པའི་ཚད་མས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རྩོད་གཞིར་བཟུང་བ་ལ། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་དང་ཁས་བླངས་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་བྱེད་ནུས་ཀྱི་དངོས་པོ་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ཞིང༌། བདེན་གཉིས་གང་གི་ཁྱད་པར་དུ་མ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ཅིང༌། དེའི་སྤྱི་ཙམ་གྲུབ་པར་འདོད་ན་དེ་འདྲའི་དངོས་པོ་ཤེས་བྱ་ལ་བྱིས་འཕགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་གྲགས་པས་བསལ་ཅིང༌། སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུང་ཚད་མ་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསལ་ལོ། །དེས་ན་ཐལ་རང་གི་(༡༢༡བ) གྱེས་མཚམས་ཀྱི་སྲོག་ཆེན་པོ་འདིར་ཐུག་ལ། གྱེས་མཚམས་འདིར་སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་པ་གསལ་མི་གསལ་འདི་ལྟར་ལ། གངས་ཅན་དུ་བྱུང་བའི་དབུ་མ་པར་རློམ་པའི་ལོ་པཎ་མཁས་གྲུབ་སྤྲུལ་སྐུ་གྲུབ་ཐོབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་འདིར་བློ་ཁ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཕྱོགས་པར་དབུ་མ་ཐལ་རང་གི་དབྱེ་འབྱེད་ཀྱི་ཤག་རལ་དོན་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་བྱེད་པ་འདི་ནི་སུ་ཞིག་གི་མཐུ་ལས་ཡིན་ཅེས་ཆེས་ཡ་ང་བར་གྱུར་ཏོ། །གསུམ་པ་ཉེས་བརྗོད་དེ་ལེགས་ལྡན་རང་གི་ཁས་བླངས་དང་སྦྱར་བ་ནི། འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བསྙད་པའི་གཞི་རྟགས་ཀྱི་དོན་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མ་གྲུབ་པ་དང༌། མཐུན་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་པ་འདི་ནི་རྟོག་གེ་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ཤེ་ན། ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མིང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མིང་གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། དཔེར་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གཞན་གྱིས་བཀོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འདི་ལ་ལེགས་ལྡན་གྱིས་དེའི་ལན་དུ་འདིར་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ཁྱོད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་ཞེས་པ་དེའི་དོན་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་སྐད་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེར་བདེན་ཟེར་རམ། འོན་ཏེ་དོན་དམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེར་བདེན་ཟེར། གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ན་ནི་དངོས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་རང་ལ་གཏན་(༡༢༢ན) ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། ཁྱེད་ཅག་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དོན་དམ་པར་སྟོན་པས་བཞེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱི
Chinese
以立宗者的量，仅在世俗中作为争论的基础。 论师月称说，如果那样，就和量与承诺二者相违背。如果世俗在世俗中作为有作用的事物存在，那么就和承诺一切法以能起作用的事物各自的自性空性相违背。并且存在着二谛任何差别的未成立的事物。如果认为仅仅成立它的总相，那么这样的事物，在所知上，被所有凡夫圣者的现量和名声所破斥。导师善逝以大乘的教证量广泛地破斥了。因此，中观应成派和自续派的（121b）分界线就落在这重要的命脉上。在这个分界线上，各位论师的观点明不明晰是这样的。在雪域（西藏）出现的所有自诩为中观派的译师、班智达、智者、成就者、化身、瑜伽士，几乎所有人都对这种方式连稍微的关注都没有，只是做着中观应成派和自续派的区分的空壳，这到底是谁的力量所致，真是太可悲了！ 第三，驳斥过失，即与乐天的自宗相结合。 就像这样，因为如上所说的作为基础的理由，在二谛中都没有成立，并且在共同显现中也没有成立，这是论理家自己承诺的。 如何承诺呢？ 小乘部派认为，产生内部处（内六处）的因，名色等是仅仅存在的。因为如是如来曾说，以名色的缘故，六处存在成立。对此有周遍，凡是如来所说的，就是那样，例如，涅槃寂静。 对于他人安立的这个能立，乐天回答说，在此小乘部派，你所谓的理由存在，那个意义所想要的是什么？ 是因为如来在世俗中那样说了，所以说在那里真实吗？ 还是因为在胜义中说了，所以说在那里真实？ 如果是在世俗中，那么对实事论者你来说，（122n）理由的意义没有成立。因为你们想要内部处在胜义中显现的缘故。
English
With the measure of the proponent, it is only taken as the basis of debate in the conventional. The teacher Chandrakirti said that if so, it contradicts both the measure and the commitment. If the conventional exists as a functioning entity in the conventional, then it contradicts the commitment that all dharmas are empty of their own nature as functioning entities. And there exists an entity in which no distinction of the two truths is established. If it is thought that only its generality is established, then such an entity, in the knowable, is refuted by the direct perception and fame of all ordinary and noble beings. The Teacher Sugata widely refuted it from the measure of the Mahayana scriptures. Therefore, the (121b) dividing line between Prasangika and Svatantrika falls on this important lifeline. On this dividing line, whether the views of each teacher are clear or unclear is like this. Almost all of the translators, pandits, wise men, accomplished ones, incarnations, and yogis who appeared in the land of snow (Tibet) and claimed to be Madhyamikas did not pay even a little attention to this method, but only made empty shells of distinguishing between Prasangika and Svatantrika. Whose power is this due to? It is so sad! Third, refuting faults, that is, combining with Lekden's own system. It is like this, because the reason for the basis as stated above is not established in either of the two truths, and it is not established in common appearance, this is promised by the logician himself. How is it promised? The Hinayana school believes that the cause of producing the internal ayatanas (six internal sense bases), name and form, etc., are only existent. Because thus the Tathagata said that by the cause of name and form, the six ayatanas exist. There is pervasion to this, whatever the Tathagata said is like that, for example, Nirvana is peaceful. To this proof established by others, Lekden replied, here Hinayana school, what is the meaning you want in saying that your reason exists? Is it because the Tathagata said so in the conventional, so you say it is true there? Or is it because he said it in the ultimate, so you say it is true there? If it is in the conventional, then for you, the proponent of entities, (122n) the meaning of the reason is not established. Because you want the internal ayatanas to appear in the ultimate.
Tibetan
ར། འོན་ཏེ་དོན་དམ་པར་དེ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་ནི་སྟོན་པས་དེ་སྐད་གསུངས་མི་སྲིད་དེ། གང་ཚེ་ཆོས་ནི་ཡོད་པ་དང༌། །མེད་དང་ཡོད་མེད་མི་གྲུབ་པ། །དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྐྱེན་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱུ་ཞེས་བྱ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་བས་དོན་དམ་པའི་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་དོན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་བཤད་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེར་གསུངས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་རང་ཉན་ཐོས་པ་ལ་དོན་དམ་གཏན་ཚིགས་སུ་བྱེད་ན་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ཉིད་དང༌། ཀུན་རྫོབ་གཏན་ཚིགས་སུ་བྱེད་ན་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་ལེགས་ལྡན་འདིས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བརྟགས་ནས་རང་གཞན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་འདི་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ངག་དོན་ལེགས་ལྡན་རང་གིས་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་བྱས་པ་ལ། དེ་བདེན་གཉིས་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྟགས་སུ་འགོད་ཅེས་དེ་ཡོད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ཙམ་རྟགས་སུ་འགོད་རྒྱུ་མ་བྱུང་བར་སྨྲས་པ་དེ་ལྟར། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་ཀྱང་ལེགས་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱིས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཙམ་པོ་བ་རྟགས་སུ་བཀོད་བྱས་པ་ལ། དེ་བདེན་གཉིས་གང་གི་དབང་(༡༢༢བ) དུ་བྱས་ནས་རྟགས་སུ་འགོད་ཅེས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཙམ་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགོད་རྒྱུ་མ་བྱུང་བས་དེ་ལྟར་བཀོད་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་མཐུན་སྣང་དུ་ཡོད་པར་སྨྲས་པ་ཆེས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལེགས་ལྡན་རང་གིས་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་རང་ཅག་གཉིས་ཀར་མཐུན་གྲུབ་ཏུ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར། འདིར་ལེགས་ལྡན་གྱིས་ཕྱོགས་སོགས་མཐུན་གྲུབ་ཡོད་པར་སྨྲས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་གྲུབ་བོ་ཞེས་དགག་པར་མཛད་དོ། །འོ་ན་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཕྱོགས་དང༌། དེའི་ཆོས་སོགས་གྲངས་ཅན་གྱི་ངོར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྒྲོ་སྐུར་སྤོང་བའི་ཆེད་ཀྱི་ངག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་པ་ན་བདེན་གཉིས་མ་ཕྱེ
Chinese
若问：那么，（佛）是否在胜义谛中说过它存在呢？答：在胜义谛中，导师不可能这样说过。因为，何时法是存在的，不存在和存在不存在不成立，那时，为了遣除产生果的因，存在和不存在二者的自性的缘，怎么能说是能成立的因呢？如果那样，就不合理了。如是说来，胜义谛的存在，就仅仅不是能成立的因，这是话语的意义。因为解释了理由，所以在胜义谛中，内在的生处之因是所成立的，如来在那里所说的能成立本身，在胜义谛中是不成立的。如果您对声闻部以胜义谛作为理由，那就是不成立的意义；如果以世俗谛作为理由，那就是相违的意义。具德者（宗喀巴）这样通过对二谛进行观察，对自他说了这个不成立的过失。话语的意义是，具德者自己对声闻部说，仅仅以如来说过内在的生处存在作为宗，那么，这是以二谛中的哪一个为依据而立宗呢？像这样，仅仅以如来说过它存在作为宗，是无法成立的。吉祥月称也说，具德者，您以内在的生处的一方和存在的缘故，仅仅以一方之法作为宗，那么，这是以二谛中的哪一个为依据而立宗呢？像这样，仅仅以内在的生处和存在的缘故作为一方和理由是无法成立的，因此那样安立，并且在世俗中，对于以世俗量成立的世俗的一方和理由，说成是相似的，这是非常相违的。如同具德者自己对声闻部说，如来说过内在的生处存在，这个教证在我们双方中都没有成立一样。在这里，具德者说一方等是共同成立的，这是以各种方式都不成立的，这样进行了破斥。那么，中观应成派自己，以内在的生处和存在的缘故等等作为一方，以及它的法等等，在数论派面前，为了遣除对真实性的增益和诽谤，作为言语的支分而说的时候，没有区分二谛。
English
If asked, "Then, did (the Buddha) say that it exists in the ultimate truth?" The answer is: In the ultimate truth, the Teacher could not have said such a thing. Because, when the dharma is existent, non-existent, and existent-non-existent are not established, at that time, in order to eliminate the condition of the nature of both existent and non-existent, which is the cause of producing the result, how can it be said to be the cause that establishes it? If so, it is unreasonable. As it is said, the existence in the ultimate truth is only not the cause that establishes it, this is the meaning of the words. Because the reason is explained, therefore, in the ultimate truth, the cause of the internal sense bases is what is to be established, and the establishment itself that the Thus-Gone One spoke of there is not established in the ultimate truth. If you use the ultimate truth as the reason for the Hearers, then that is the meaning of non-establishment; if you use the conventional truth as the reason, then that is the meaning of contradiction. The Fortunate One (Tsongkhapa) thus spoke of this fault of non-establishment to himself and others by examining the two truths. The meaning of the words is that the Fortunate One himself said to the Hearers, merely taking the fact that the Thus-Gone One said that the internal sense bases exist as the subject, then, which of the two truths is this based on to establish the subject? Like this, merely taking the fact that the Thus-Gone One said that it exists as the subject, it cannot be established. Glorious Chandrakirti also said, "Fortunate One, you take the side of the internal sense bases and the reason of existence, merely taking one side of the dharma as the subject, then, which of the two truths is this based on to establish the subject?" Like this, merely taking the internal sense bases and the reason of existence as one side and the reason, it cannot be established, therefore it is established like that, and in the conventional, it is very contradictory to say that the conventional side and reason, which are established by conventional valid cognition, are similar. Just as the Fortunate One himself said to the Hearers, "The scripture that the Thus-Gone One said that the internal sense bases exist is not established as common ground between us." Here, the Fortunate One said that the side and so on are commonly established, this is not established in any way, and thus he refuted it. Then, when the Madhyamaka-Prasangika himself, in front of the Samkhyas, takes the internal sense bases and the reason of existence, etc., as one side, and its dharma, etc., in order to eliminate the superimposition and defamation of reality, when speaking as a branch of speech, he does not distinguish between the two truths.