Tibetan
ཕྱིར། རང་རྒྱུད་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཐལ་འགྱུར་བས་ཚོགས་གཉིས་གང་བསགས་པ་ལ་འཇུག་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ནི་ནམ་ཡང་མི་བཞེད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་རྗེས་བརྗོད་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ནི་རྒྱ་ཆེར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སོ་ཞེས་ལེགས་བཤད་དུ་གྲུབ་ལ། ཁྱེད་ཅག་ཐལ་འགྱུར་བས་བསོད་ཚོགས་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཁས་ལེན། གཅིག་ཤོས་ལ་འཇུག་པ་ན་དེ་ཁས་མི་ལེན་ཅེས་མཁས་སུ་རེ་བའི་ཞིབ་ཆ་ནི་ནམ་མཁའ་ཉི་མས་བསྐམས་པ་ན་འཁྲུ་བ་ཁས་མི་ལེན་གྱི། ཆར་པས་བངས་པ་ན་འཁྲུ་བར་ཁས་ལེན་ཅེས་སྨྲ་བ་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད། གཉིས་པ་1ལེགས་ལྡན་རང་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་བསྟན་པ་ལ། ལེགས་ལྡན་གྱི་ལུགས་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་ལ་ཉེས་པ་དུ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། ཉེས་བརྗོད་དེ་ལེགས་ལྡན་རང་གི་ཁས་བླངས་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་ཡང་ལེགས་ལྡན་བྱེད་རྟོག་གེ་པ་འདིས་བདག་ཉིད་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་ཙམ་ཞིག་གཞན་ལ་བསྟན་པར་འདོད་(༡༡༦ན) པས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་མེད་པར་ཁས་ལེན་བཞིན་དུའང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་རྒྱུད་དམ། རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྦྱོར་བའི་ངག་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་དུ་མའི་ཚོགས་ཀྱི་གནས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་གང་འདི་སྐད་དུ་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི། དོན་དམ་པར་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ངེས་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀོད་དོ། །འདིར་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་མཁས་པ་གཞན་ལ་བསྟན་འདོད་ནི་གོང་དུ་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ལ་ཞེན་པའི་རྟོག་གེ་པ་ཞེས་དགོངས་ནས་དེར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་དང་མཐུན་པར་དངོས་སྨྲ་བའི་རྟོག་གེ་པ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན་དགག་སྒྲུབ་རང་བདེན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཡང་དག་མིན་རྟོག་གི་བསླད་པ་ཆེར་བྱང་བ་ཡོད་ལ། དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་རང་ལུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དམ་བཅས་ནས་རང་ལུགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་དགོས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་དག་གི་ལུགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡོད་པས་དེའི་གཞུང་འཛུགས་པའི་ཆེད་དུ་དབུ་མ་པ་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བ་ན། རང་ལུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ཡང་མི་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ་ལེགས་ལྡན་བྱེད་སྒྲུབ་བྱེད་ཐ་སྙད་དུའང་རང་བདེན་པའམ་ར
Chinese
复次，不承认自续是不应理的。这样一来，我们应成派无论修积任何二资粮，对于二谛，自宗以量成立的自续是决不承认的，但对于他人所说的随说自续是广泛承认的，这成为了善说。你们应成派在修积福德资粮时承认自续，在修积另一资粮时不承认它，这种期望贤者的细致之处，就像天空被太阳晒干时，不承认腹泻，被雨淋湿时，就承认腹泻一样，有什么区别呢？第二，揭示了乐天的自相矛盾的过失。即宣说乐天的宗派，以及宣说其中的诸多过失，并将所说的过失与乐天自己的承诺相结合。第一是：此外，这位乐天论师因为想要向他人展示自己仅仅精通论理学著作（116a），所以在承认中观的观点，即一切法皆是空性、无我的同时，也认为用来成立它的自续，或者说以自宗的量成立的论式之语，是诸多过失的集合之处。怎么说呢？对此，暂时在此处遮止我生之时，成为自续论式的语句是：就胜义而言，内部的生处决定不是从我而生的，因为是存在的缘故。例如，就像存在着识一样。这样写道。此处想要向他人展示精通论理学著作，与前面所说的认为耽著非理之理者是论师的想法相符，因此说在实事论者的论理学中，进行破立时，存在着极大地增长了成立破立本身是真实的非理之理的过失。像这样，安立自宗的所立宗，并安立自宗的能立因，是智者们的宗派，因为论理学著作中存在着，所以为了建立它的宗义，作为正确宣说的中观派，在不执持任何自宗的宗派之时，乐天在能立和所立的名称中，也
English
Furthermore, it is unreasonable not to accept svatantra. In this way, we, the Prasangikas, no matter which of the two accumulations we engage in, we never accept svatantra that is established by our own system of valid cognition for both truths, but we widely accept the subsequent expression of svatantra that is expressed by others, which becomes a good explanation. When you Prasangikas engage in the accumulation of merit, you accept svatantra. When you engage in the other one, you do not accept it. This expectation of the subtle points of the wise is like saying that when the sky is dried by the sun, one does not admit diarrhea, but when it is soaked by the rain, one admits diarrhea. What is the difference? Secondly, it reveals that Lektan himself has the fault of contradicting his own commitments. That is, stating Lektan's system, and stating many faults in it, and combining the stated faults with Lektan's own commitments. The first is: Furthermore, this Lektan logician, because he wants to show others that he is only very skilled in logical treatises (116a), while admitting the Madhyamaka view that all dharmas are emptiness and selflessness, he also realizes that the svatantra that establishes it, or the expression of the syllogism established by his own system of valid cognition, is a place of a collection of many faults. How is it? In this regard, for the time being, when preventing the arising of self here, the statement that becomes a svatantra syllogism is: In terms of ultimate truth, the internal sources of arising are definitely not born from self, because they exist. For example, just like the existence of consciousness. It is written like this. Here, wanting to show others that he is skilled in logical treatises is in accordance with the idea that the logician who clings to incorrect reasoning is mentioned above, so it is said that in the logic of the realists, when making refutations and establishments, there is a great increase in the fault of incorrect reasoning that establishes the refutations and establishments themselves as true. In this way, establishing the proponent's thesis of one's own system, and establishing the reason of one's own system, is the system of wise people, because it exists in logical treatises, so in order to establish its tenets, as the Madhyamikas who speak correctly, when not holding any proponent's side of one's own system, Lektan, even in the names of the establisher and the established, also
Tibetan
ང་རྒྱུད་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐབས་འདིར་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཁྱེད་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་འདི་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གང་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་ཉེས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་(༡༡༦བ) བདག་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་དབུ་མ་པས་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་འགོག་ན་ཡང་དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཞེས་སྒྲ་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོ་ལས། ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་མྱུ་གུ་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་ན་བདག་གིས་མ་བྱས། གཞན་གྱིས་མ་བྱས། གཉིས་ཀས་མ་བྱས། དབང་ཕྱུག་གིས་མ་བྱས། དུས་ཀྱིས་མ་བསྒྱུར། ཕྲ་རབ་ལས་མ་བྱུང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མ་བྱུང༌། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མི་སྐྱེ། ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་རོལ་ལས། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། རྩ་བ་འདི་ཉིད་ལས། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་པ་མིན། །ཞེས་འཆད་དོ། །འཇིག་རྟེན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐྱེ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པ་ན། དབུ་མ་པས་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་དེའི་རྗེས་བརྗོད་བྱས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཚེ། དེ་ངོར་སྐྱེས་ཙམ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ག་ལ་ཡིན། དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་འགར་ཡང་གར་བརྗོད། དེས་ན་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་འབྲེལ་བ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་གྲངས་ཅན་གྱིས་དོན་དམ་པར་(༡༡༧ན) བདག་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་ལུགས་དེ་ལ་བལྟོས་ཏེ་དོན་དམ་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ་ཞེ་ན། དེའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་དབུ་མ་པས་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་གཉིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཐོང་བ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་པའི་འདོད་པ་དག་ནི་ཇི་ཙམ་དུ་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི
Chinese
我以那种方式进行连接。 第二，在这种情况下，为什么要把“善巧者您，胜义谛”这个限定语，放在法或有法的限定语上呢？如果是法的限定语，有三种过失。第一，如果世俗中（116b）承认从自性产生，中观派不应遮破；如果遮破世俗中的产生，也会因为中观派仅仅承认世俗中从自性产生而导致过失。因此，附加“胜义谛”这个词语吗？这不是正理，因为中观派在世俗中也不承认从自性产生。如《萨律粳米经》所说：“从种子因产生的苗芽，在产生时，不是我所作，不是他所作，不是二者所作，不是自在天所作，不是时间所变，不是微尘所生，不是自性所生，不是无因而生。”同样，《广大游戏经》中说：“有种子则如苗芽，何者是种子，苗芽非彼。非异于彼，彼亦非彼，如是不断亦不常，是法性。”并且，此根本论中说：“何者依赖何者而生，彼暂时非彼，亦非异于彼，是故不断亦非常。”这样解释。当世间人在世俗中，依赖世俗的生等而进入世间的名言时，中观派与世间人一致，随顺他们的说法，在进行世间的名言时，因为没有遮止在他们面前仅仅是产生，世间人怎么会认为在世俗中是从自性产生呢？中观派在世俗中又怎么会说从自性产生呢？因此，对所遮破的事物附加胜义谛的词语是没有关联的。 第二，如果考虑到其他数论派认为在胜义谛中（117a）是从自性产生的观点，而作为胜义谛的限定语，这也是不合理的，因为中观派甚至在世俗中也不承认那些数论派的安立。因为从如实见到二谛中退失，外道们的观点无论如何都是二谛的
English
I connect in that way. Second, in this case, why is the qualifier "You, the skillful one, ultimate truth" placed on the qualifier of dharma or the qualified? If it is a qualifier of dharma, there are three faults. First, if the world conventionally (116b) acknowledges arising from self, the Madhyamikas should not refute it; and if they refute arising in the conventional sense, it would be a fault because the Madhyamikas only acknowledge arising from self in the conventional sense. Therefore, is the word "ultimate truth" added? This is not reasonable, because the Madhyamikas do not even acknowledge arising from self in the conventional sense. As it is said in the Rice Seedling Sutra: "The sprout that arises from the seed cause, when it arises, is not made by me, not made by others, not made by both, not made by Ishvara, not transformed by time, not born from atoms, not born from nature, not born from no cause." Similarly, in the Extensive Play Sutra it says: "If there is a seed, it is like a sprout. Whatever is the seed, the sprout is not that. It is not different from that, and that is not that. Thus, it is neither continuous nor permanent, it is the nature of dharma." And in this root text it says: "Whatever arises dependent on whatever, that is temporarily not that, nor is it different from that, therefore it is neither discontinuous nor permanent." This is how it is explained. When worldly people conventionally rely on conventional arising, etc., to enter into worldly expressions, the Madhyamikas agree with the world, follow their speech, and when making worldly expressions, because they do not prevent mere arising in front of them, how could worldly people think that in the conventional sense it arises from self? How would the Madhyamikas ever say that it arises from self in the conventional sense? Therefore, adding the word "ultimate truth" to the object to be refuted is irrelevant. Second, if it is considered that other Samkhyas hold that in the ultimate truth (117a) it arises from self, and it is made a qualifier of ultimate truth, that is also unreasonable, because the Madhyamikas do not even acknowledge the establishments of those Samkhyas in the conventional sense. Because they have fallen away from seeing the two truths as they are, the views of the tirthikas, in whatever way, are both of the two truths.