Tibetan
ག་འདི་ལ་གཞན་དངོས་སྨྲ་བས་གླགས་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་གླགས་དང་བཅས་པའི་ཚིག་གསུང་བ་ཉིད་ག་ལ་ཡོད། ཡང་ཐལ་བ་བརྗོད་མཁན་དབུ་མ་པ་ཡིན་པས། བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཉེས་པ་དེ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་ཐལ་བ་བསྒྲུབ་པ་ན། ཐལ་བ་བརྗོད་མཁན་དབུ་མ་པ་ལ་ཐལ་བ་ལས་བཟློག་པའི་དོན་ཅན་དུ་ཐལ་བ་ཡང་(༡༡༣ན) ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། བཟློག་པ་འཕང་བར་འདོད་ནས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཁྱབ་པ་ནི་ཐལ་བ་བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་སྒྲ་རྣམས་ནི། དཔེར་ན། ཞགས་པ་ཅན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དབང་མེད་དུ་དཀྲི་བར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་པོ་རང་དབང་མ་ཡིན་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། སྒྲ་ནི་བརྗོད་འདོད་རྗེས་འབྲང་ཕྱིར། །ཞེས་འབྱུང་བས། དོན་སྟོན་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ངག་ཡིན་ན་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ནང་འགལ་བ་རྗོད་པའི་བྱེད་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོའི་དམ་བཅའ་འགོག་པ་ཙམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་རྗོད་པོ་དབུ་མ་པ་ལ་ཐལ་བ་ལས་བཟློག་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དྲུག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཐལ་བ་ཙམ་གྱིས་གཞན་ཕྱོགས་སེལ་བ་དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱང་མཛད་དེ། ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་སྔ་རོལ་ན། །ནམ་མཁའ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མཚན་ལས་སྔ་གྱུར་ན། །མཚན་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་དུ། གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་མ་གཏོགས་པ། །གཟུགས་ན་གཟུགས་ནི་རྒྱུ་མེད་པར། །ཐལ་བར་འགྱུར་དེ་དོན་གང་ཡང༌། །རྒྱུ་མེད་པ་ནི་གང་ཡང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། མྱ་ངན་འདས་པ་དངོས་པོ་མིན། །རྒ་ཤིའི་མཚན་ཉིད་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྒ་དང་འཆི་བ་མེད་པ་ཡི། །དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕལ་ཆེར་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སེལ་བར་མཛད་དོ། །ཕལ་ཆེར་ཞེས་པས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཁོ་མི་འདོད་པའི་ཐལ་དོན་དེ། དེ་ངོར་སུན་འབྱིན་གྱི་ཆེད་དུ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ནས་ཁོ་རང་གི་ཁས་བླངས་ཀྱི་ཕྱོགས་(༡༡༣བ) ཁྱབ་བརྗོད་ནས་དགག་པར་ཡང་བྱེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཞིག །བསླུ་བ་དེ་ནི་རྫུན་ཅེས་གསུངས། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་རྫུན་པ་ཡིན།
Chinese
那么，主张实有者能够找到破绽，追随龙树论师的毫不颠倒的宗风的佛护论师，哪里会说出有破绽的话语呢？又有人认为，由于说归谬论者是中观派，所以存在与归谬相关的过失。如果中观派主张无自性，在对主张有自性的事物进行归谬时，说归谬论的中观派又怎么会陷入归谬的相反意义呢？因为并不是想要抛弃相反意义而说的。其周遍是，说归谬论的语句的声响，并不是像持索者不由自主地缠绕某物一样，使说话者失去自主。如云：“声音是随说话意愿而行的。”因此，如果是有能力表达意义的语言，就会随说话者想要表达的意愿而行。因此，进行归谬论证，表达内在矛盾的行为，仅仅具有阻止对方承诺的结果，因此，说归谬论者中观派不会陷入与归谬相反的意义。第六，佛护通过仅仅使用归谬来驳斥他方，龙树论师也是这样做的。例如：“虚空的体性先于虚空，虚空丝毫不存在。如果先于体性，则归谬为无体性。同样，如果色之因不存在，则色中之色无因。归谬为无因，而无因则什么也不存在。”以及“涅槃不是事物，则衰老的体性归谬。没有衰老和死亡的事物，不是没有事物。”等等，大多数都是仅仅通过归谬论证的方式来驳斥他方。所谓“大多数”，是指在某些情况下，对于他不希望的归谬结果，为了驳斥对方，将其作为需要论证的对象，然后从他自己的承诺方面(113b)表达周遍性来进行反驳。例如：“世尊说，欺骗的法就是虚妄。一切行都是欺骗的法，因此它们是虚妄的。”
English
So, where would the master Buddhapālita, who follows the non-inverted tenets of master Nāgārjuna, which allows others who assert reality to find fault, utter words with flaws? Furthermore, if one thinks that since the one who states consequences is a Madhyamika, there is a fault related to reversal, then when a Madhyamika who asserts no self-nature establishes consequences for those who assert things with self-nature, how could the Madhyamika who states consequences also turn into something with the opposite meaning of consequences? Because it is not said with the intention of abandoning the opposite. Its pervasion is that the sounds of the words that state consequences are not like someone with a lasso involuntarily entangling something, making the speaker not independent. As it is said, "Sound follows the intention of expression." Therefore, if it is speech that has the power to show meaning, then it follows the speaker's intention to express. For that reason, the act of stating contradictions in establishing consequences only has the result of preventing the other party's commitment, so the Madhyamika who states consequences does not have the possibility of turning into the opposite meaning of consequences. Sixth, just as Buddhapālita refutes the other side with mere consequences, so did master Nāgārjuna. For example: "Before the characteristic of space, there is no space at all. If it precedes the characteristic, then it would follow that there is no characteristic." Similarly, "If the cause of form is not separate, then form in form is without cause. It would follow that there is no cause, and there is nothing without a cause." And similarly, "Nirvana is not a thing, then the characteristic of aging and death would follow. That which is without aging and death is not without a thing." And so on, mostly he refutes the other's position only through the method of establishing consequences. The term "mostly" means that in some cases, for the sake of refuting an undesired consequence, he makes it the object to be proven, and then, from his own accepted position (113b), he also refutes by stating the pervasion. For example: "The Blessed One said that whatever dharma is deceptive is called false. All conditioned things are deceptive dharmas, therefore they are false."
Tibetan
།ཅེས་པའི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་དུ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་དེ་དག་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་བརྫུན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ནི་འདྲིད་པར་བྱེད་ཅིང་ཕྱི་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་བཞིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་སྟེ། བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་བཞིན་ནོ། ། གང་ཞིག་བདེན་པ་དེ་ནི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་དང་ལུང་འདི་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་བྱུང་བས་དོན་འདི་ལེགས་པར་སོམས་ལ། བོད་ཁ་ཅིག་ཐལ་འགྱུར་བས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འདོད་པ་དགག་པའི་ཐལ་བ་དང༌། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ངག་འགོད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་ངག་འགོད་པ་ནི་གཏན་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་རྒྱུད་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་རང་ལ་བལྟོས་པ་བཅས་པ་དག་ཡོད་ན་ཆ་མེད་པའི་རྒྱུས་གཏམ་སྨྲས་པར་ཟད་པས་དེ་ལ་ཕྲིགས་ཆུད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ལེགས་ལྡན་བྱེད་འདི་སྙམ་དུ་རབ་བྱེད་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མེར། ཅི་སྟེ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ངག་རྣམས་ནི་དངོས་སུ་ཐལ་བ་སྟོན་ཀྱང་དོན་གྱི་ངག་(༡༡༤ན) ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དུ་མའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་བཀོད་ནས། དེར་རྟོག་ན་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ངག་དག་ཀྱང་ཐལ་བ་དང་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་དུ་མར་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་མི་རྟོག འོན་ཏེ་རྩ་བར་སྒྲུབ་ངག་སོགས་མ་བཀོད་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་ངག་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་འགྲེལ་པ་མཁན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པ་བཟློག་པའི་འགྲེལ་པ་མཛད་པ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ངག་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིད་བཟང་རྩེ་བའི་གསུང་གིས། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་བདག་སྐྱེ་དགག་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་སུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མ་བྱས་པས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལེགས་ལྡན་གྱིས་སྨྲས་པ་ལ། ཟླ་བས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་མ་སྨྲས་ཀྱ
Chinese
在名为《词句明晰》的注释中说：一切有为法都是欺骗性的，因此，这些有为法由于是欺骗性的，所以是虚假的。所谓欺骗性的，就是迷惑人，显现出颠倒的现象，就像旋转的火把轮。由于其自性并非如此，所以一切有为法都是虚假的，因为它们是欺骗性的，就像海市蜃楼的水。凡是真实的，就不是欺骗性的，例如，涅槃。因此，从这些教义的理性和经典中，可以证明事物没有自性。如《般若波罗蜜多》中所说：“一切法皆是空性，以无自性的方式存在。”等等，出现了很多，所以要好好思考这个道理。有些藏人，作为归谬论者，认为事物有自性，为了驳斥这种观点，提出反驳，并且像那样建立论证的陈述，但建立论证的陈述来证明无自性是绝对不行的。如果那样，归谬论者就会变成自续论者。说这种话的人，如果存在依赖于自身的东西，那么就等于是无关联地说话，所以必须对此进行辨别。 善护认为，在第六品的注释《智慧之灯》中写道：如果说龙树论师的言论实际上是显示反驳，但因为是意义的言论（114a）， 因为是非常重要的意义，所以自然成为许多自续论证的原因。这样写道。如果那样认为，那么佛护论师的言论也同样是反驳和建立论证的许多论证，为什么不那样认为呢？或者，即使根本没有建立论证等，但扩展论证的陈述，这难道不是注释者的传统吗？如果这样问，那也不一定，因为撰写《辩驳论》的论师龙树也没有说自续论证的陈述。一切知者益西孜巴的教言中说：佛护在驳斥我生的时候，没有直接进行自续论证，所以是责难之处，善护这样说。对此，月称说佛护没有直接说，但
English
In the commentary called "Clear Words," it says: All conditioned phenomena are deceptive, therefore, these conditioned phenomena are false because they are deceptive. What is meant by deceptive is that which deludes and appears as an inverted phenomenon, like a wheel of firebrands. Because its own nature is not like that, all conditioned phenomena are false, because they are deceptive, like water in a mirage. Whatever is true is not deceptive, for example, Nirvana. Therefore, from these teachings' reasoning and scriptures, it is proven that things have no inherent existence. As it is said in the Prajnaparamita, "All dharmas are empty, existing in the manner of having no inherent existence." And so on, many instances appear, so contemplate this meaning well. Some Tibetans, as Prasangikas, believe that things have inherent existence, and in order to refute this view, they present refutations, and like that, they establish statements of proof, but establishing statements of proof to prove no inherent existence is absolutely not permissible. If that were the case, the Prasangikas would become Svatantrikas. To say that those who speak in this way, if there are things that depend on themselves, then it is equivalent to speaking irrelevantly, so one must discern this. Lekden thinks that in the commentary on the sixth chapter, "Lamp of Wisdom," it is written: If the words of Master Nagarjuna actually show refutation, but because they are words of meaning (114a), because it is a very important meaning, it naturally becomes the cause of many Svatantrika arguments. It is written like this. If one thinks that, then why not think that the words of Master Buddhapalita are also many arguments of refutation and establishment? Or, even if there is no establishment of arguments etc. at the root, but expanding the statement of argument, is this not the tradition of the commentators? If one asks this, that is also not certain, because Master Nagarjuna, who wrote the commentary on the "Vigrahavyavartani," also did not speak the statement of Svatantrika argument. The words of the omniscient Yizang Tsemé say: When Buddhapalita refuted the arising of self, he did not directly make a Svatantrika argument, so it is a place of reproach, Lekden said this. To this, Chandrakirti said that Buddhapalita did not directly say, but