Tibetan
བང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡན་ལག་ལྔའི་སྦྱོར་བ་དང༌། སྒྲུབ་པ་ངེས་ལྡན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ། །དང་པོ་ནི། དམ་བཅའ་དང་རྟགས་དང་དཔེ་དང་རྟགས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཉེར་སྦྱོར་དང༌། མཇུག་སྡུད་དེ་ཡན་ལག་(༡༡༠ན) ལྔ་པོ་འདི་ནི་རིམ་བཞིན་གྲུབ་བསལ་མེད་ལ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལྟར་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་དང༌། གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་གསལ་བྱེད་གཉིས་ཏེ་ལྔའོ།།གཉིས་པ་ནི། ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡི། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དངོས་སྨྲ་བ་དག་རང་ལུགས་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པའི་ངག་འགོད་ལ། འདིར་ནི་རྩོད་པའི་ཆེད་དུ་ངག་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི་དེར་གྲུབ་པ་ཞིག་འགོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ཆེད་གཞན་གྱི་རྟགས་དཔེས་གཞན་འདོད་སུན་འབྱིན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་གྱི་ངག་འདིར་འགོད་པ་ནི་རྟོག་གེ་པ་སྔ་རབས་པ་ལ་དར་ཆེ་བས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་གྲགས་ཤིང༌། རྟོག་གེ་པ་སྔ་ཕྱི་ནི་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་དུས་སུ་གྲགས་པའི་རིགས་ཚུལ་ལ་སྔ་རབས་དང༌། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཞིབ་མོར་དཔྱད་པའི་རིགས་ཚུལ་ལ་ཕྱི་རབས་པའི་བརྡ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་ལོ་ཙཱ་ཆེན་པོ་གསུང་ངོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་ཚད་མར་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་སྦྱར་བས་བདག་སྐྱེ་མེད་པ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁས་ལེན་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་གྲངས་ཅན་ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔགས་པས་འགལ་བ་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་ཅི་སྟེ་རྗོད་པར་བྱེད། སློབ་དཔོན་(༡༡༠བ) སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ནི་གཏན་ཚིགས་དང༌། དཔེ་མ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གཞན་གྲངས་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་མ་བསལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཉེས་པ་བསལ་ཅེ་ན། གྲངས་ཅན་པ་དག་མདུན་ན་གནས་པའི་བུམ་པ་མངོན་པར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡང་མངོན་པར་གསལ་བར་མི་འདོད་ཅིང༌། མངོན་གསལ་གྱི་བུམ་པ་དེ་ཉིད་འདིར་རྟགས་ཆོས་གཉིས་ལྡན་གྱི་དཔེ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་གསལ་གྱི་བུམ་
Chinese
归纳起来，就是五支论式，以及以具足决定之理而作的二支论式。第一种是：立宗、因、喻、合、结，这五支（110a）是依次成立，没有可遣除的，想要成立，如同作为因所安立的，存在于争论的主体上，具有能知所知的法，以及论式和立宗的能明二者，即是五支。第二种是：周遍和同品遍在之支。如是说：同品遍在即周遍。如此等等。实事论者在自己的宗派里安立以量成立的能立之语。此处，为了辩论，也不安立在自己宗派里已经成立的语，而是为了生起他宗共许的现量，以他宗的因喻来破斥他宗所许，是能成立的语。在此处安立具有五支的语，是因为在早期正理学家中非常盛行，所以是就此而言。据说，早期和后期的正理学家，是指在无著菩萨兄弟时期所盛行的理路称为早期，而陈那法称详尽辨析的理路称为后期，这是大译师所说的。如是，以世间中被认为是量之理而作比附，从而明示了无我生，这与遮破从我而生是不相违的。因为以自己之自性而存在，即以数论自许的因，对数论者陈述了以自己之现量而相违。因此，圣天论式的比附是不合理的，因为没有陈述因和喻，如果陈述会怎样呢？论师（110b）圣天不仅是没有陈述因和喻，而且也没有遣除其他数论者所说的过失。如何遣除过失呢？数论师们不承认面前存在的瓶子是显现的自性，而显现的瓶子本身，在此处是作为具有因法二者的喻的自性而成立的，所以不是相违的，显现的瓶
English
In summary, there are five-membered syllogisms, and two-membered syllogisms made with the principle of having certainty. The first is: thesis, reason, example, application, and conclusion. These five members (110a) are established in sequence, without anything to be eliminated, wanting to establish, as established as a reason, existing on the subject of debate, possessing the qualities of knowable and knower, and the two that clarify the argument and the thesis, which are the five members. The second is: the members of pervasion and presence in the similar class. As it is said: presence in the similar class is pervasion. And so on. Realists establish the words of proof established by valid cognition in their own tenets. Here, for the sake of debate, one does not establish words that have already been established in one's own tenets, but rather, in order to generate inference that is accepted by others, one refutes the tenets of others with the reasons and examples of others, which are the words that can establish. The reason for establishing the five-membered words here is that they were very popular among early logicians, so it is in this regard. It is said that early and later logicians refer to the reasoning that prevailed during the time of the brothers Asanga and Vasubandhu as early, and the reasoning that was thoroughly analyzed by Dignāga and Dharmakīrti as later, according to the great translator. Thus, by applying the reasoning that is considered valid in the world, it clarifies the non-origination of self, which is not contradictory to refuting origination from self. Because it exists as its own nature, that is, with the reason that the Samkhyas themselves admit, it states the contradiction to the Samkhyas with their own perception. Therefore, the application of Āryadeva's syllogism is not reasonable, because the reason and example are not stated, and what would happen if they were stated? The teacher (110b) Āryadeva not only did not state the reason and example, but also did not eliminate the faults stated by other Samkhyas. How to eliminate the faults? The Samkhyas do not admit that the pot in front of them is of a manifest nature, and the manifest pot itself is established here as the nature of the example possessing both the reason and the property, so it is not contradictory, the manifest pot
Tibetan
པ་དེ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་རྒྱུའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཅིང༌། མངོན་པར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བུམ་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་དེ་ཁྱད་གཞི་གསེར་བུམ་གྱི་སྟེང་དུ་སླར་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ནི་སྔར་རྒོལ་བའི་ངོར་གྲུབ་མ་ཟིན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དུ་དོགས་པའམ་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་དུ་དོགས་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ། རྟགས་མཐུན་དཔེ་ལ་ཡོད་པས་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་ལ། ཐལ་འགྱུར་གྱི་དམ་བཅའ་བསལ་བས་གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར། འགལ་བ་དང་གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་རྗེས་སུ་དཔགས་པས་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ན་ཡང་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་རྟགས་དང་ཕྱོགས་སྐྱོན་གྱི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྲངས་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་མ་བསལ་བའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ལ་སུན་འབྱིན་པ་འདི་དག་ནི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་བསམ་པ་མ་ཤེས་པར་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་བུམ་(༡༡༡ན) པ་ལ་སོགས་པ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི། སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་བདག་ལས་སྐྱེ་བས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྡུ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན། སྔར་བརྗོད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་སྦྱོར་བ་འདི་ནི་ཚུལ་གཞན་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་ཤེས་བྱ་རྣམས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ངེས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་དེ་རྣམས་མུ་བཞིར་འདོད་དེ། རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་མིན་ལ། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་ཞིང༌། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཅེས་པས་རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བདུན་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཅིང༌། ལྷག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ནི་རྒྱུ་ཡང་མིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ་དེ་ངོར་སྐྱེས་བུ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྩ་བའི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བའི་དོན་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་
Chinese
那能生彼者，已成因之自性，且存在于非显明自性之瓶的自性中，其通过阻止在特殊所依金瓶上再次产生而被区分，这对于先前论敌而言尚未成立，因此正是需要证明的。对于已成立者进行证明，哪里会有成为同品方面的过失，或者成为理由相违之义的疑虑呢？因为在相似例中存在，所以没有相违的过失。由于取消了反驳的承诺，所以没有已成立者进行证明的过失。因为没有相违和已成立者进行证明的过失，所以当论敌自己承诺之后，通过推论陈述承诺相违时，如前所说的理由和宗过失的过错，对于佛护论师来说是没有的。其他数论者所说的未消除过失的过错是没有的。因此，善护论师对佛护论师的这些责难，是因为不了解大学者佛护论师的想法，所以是毫无关联的，应当知晓。此处，以瓶（111a）等无自性生等之语，并非是说毛毯等由自性所生而变得不决定，因为想要将所有想要产生的法都归纳为无自性所生。因此，阻止自性生的理由，不是相违、不决定和未成立。或者，从先前所说的论式来看，这个论式是另一种方式，即数论者说所知事物决定为二十五种，然后他们认为这些是四句，即根本自性不变化，大等七者自性变化，十六者是变化，补特伽罗非自性亦非变化。因此，根本自性只是因，不是果。大等七者既是因也是果。其余十六者只是变化，不是因。补特伽罗既不是因也不是果。对于这种观点，在他们看来，与补特伽罗相异的根本自性所生的二十四种事物，是所立宗，无自性生。
English
That which is capable of generating it, having become the nature of the cause, and existing in the nature of a pot that is not of a manifest nature, which is distinguished by preventing rebirth on the special support, the golden pot, is precisely what needs to be proven because it has not yet been established for the previous opponent. Where would there be a doubt of the fault of proving what is already established, or of the meaning of contradictory reasons? Because it exists in the similar example, there is no fault of contradiction. Since the commitment of refutation has been canceled, there is no fault of proving what is already established. Because there is no fault of contradiction and proving what is already established, when the opponent himself makes a commitment and then states a contradictory commitment through inference, the faults of the reason and the fault of the subject, as previously stated, do not exist for Buddhapālita. The fault of not eliminating the faults stated by other Sāṃkhyas does not exist. Therefore, these criticisms of Buddhapālita by Bhāviveka are irrelevant because they do not understand the thought of the great scholar Buddhapālita, it should be known. Here, by the words such as "pot" (111a) and "no self-origination," it is not that blankets and the like become uncertain because they originate from self, because it is intended to include all phenomena that are intended to arise as originating from no self. Therefore, the reason for preventing self-origination is not contradictory, uncertain, or unestablished. Alternatively, from the previously stated syllogism, this syllogism is another way, that is, the Sāṃkhyas say that knowable things are determined to be twenty-five, and then they consider these to be four