Tibetan
ང་དོན་གྱི་ངག་གི་ཤུགས་ལས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྒྱས་པར་སྨྲས་པས་དེ་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་མ་སོང་ཞིང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་འདིར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྒྱས་པ་བཤད་པ་ཡིན་པས་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དངོས་སུ་བཀོད་མ་བཀོད་ཀྱི་དབང་ལས་དབུ་མ་ཐལ་རང་སོ་སོར་གྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མ་བཀོད་པས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སོང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཤུགས་ལ་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པས། ད་དུང་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སོང་བའི་ཉེས་པ་སོ་ན་གནས་པ་ལས་དེར་མ་སོང་བའི་གནས་ལས་སློང་མ་ཐུབ་པས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་(༡༡༤བ) སུ་སོང་བའི་ཁར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་རང་དེར་འགྲོ་ཡི་དོགས་ནས་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དངོས་སུ་རྒྱས་པར་བཀོད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བ་ལས་ངོ་ལོག་ནས་རང་རྒྱུད་པར་སོང་བས། ད་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་ལས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་མ་གཏོགས་ཆེར་མ་ལུས་པས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ལྷ་དར་མི་དར་ལ་སོང་འདུག་གོ། །འདིར་ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ཚད་མས་མི་གྲུབ་པ་ནི་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་ཡང༌། ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མཛད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་གཏིང་མ་ཚུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་བྷ་བྱ་བཀག་པའི་རིགས་པ་དྲི་མ་མེད་པའོ་ཞེས་དང༌། ཡང་ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱོད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །མེད་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་གྱི། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོད་པ་ཡང༌། །བཟློག་པར་འགྱུར་བ་མཉན་པར་བྱོས། །ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །ཞེས་དངོས་སུ་བྲིས་གདའ་བས་དེའི་ཤུགས་ལ་ལྟ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་སོག་ལ་འཇུག་པ་ན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ཞེས་པ་ཞིག་ཀྱང་ཁས་ལེན་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ལ་དཔྱད་ན། ཕྱོགས་རེ་མཐོང་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་རེ་མངོན་
Chinese
我因为从意义的言语的力量中广说了自续，所以没有成为驳斥之处。论师月称说，在此根本的注释中广说了自续，因此，自续和他续的差别也是在于是否真实安立自续的缘故，中观自续和他续才各自区分的。这样讲道。如果是这样，那么圣天（Aryadeva）没有真实安立遮止自生的自续的论式，因此被说成是成了驳斥之处，对此，如果说圣天虽然没有真实宣说，但是通过力量而宣说了。那么，仍然存在成为驳斥之处的过失，因为无法从没有成为驳斥之处的处境中发起，所以在圣天成为驳斥之处的基础上，论师月称自己也害怕去那里，因此在这个遮止自生的场合真实广说了自续的论式，所以从应成派中背叛而成了自续派。现在，从应成派的方面来说，除了圣天以外，几乎没有剩余的了，因此中观自续派们已经到了时兴时不兴的地步了。这里，孜隆释迦巴大师说，在观察胜义谛的时候，名言的谛实不能被量成立，这也是应成派和自续派的两位论师共同的观点。善护论师（Bhaviveka）这样承诺之后，为了遮止四边的生起而造自续的理路，这是没有彻底建立宗派的根本啊，这被说是月称的足下遮止婆毗吠伽（Bhaviveka）的无垢理路啊。而且，应成派者以行为进入福德资粮的时候，那时是承诺自续的理路的，因为认为消除无有诽谤的边和自宗真实论者相符。如是说，在《六十正理论》中说：一切过失生起之处，无有完全遮止已，以何理路有亦，遮止当听闻。这样出现。这样真实写着，因此观察它的力量而进入智慧资粮的时候，不承诺自续的理路，这样的观点也似乎被承认了。如果考察这样说的人，在明显倾向于看到一个方面的时候，一个方面明显
English
I have spoken extensively about the self-sufficient reasoning due to the power of meaningful words, so it has not become a place of refutation. The teacher Chandrakirti said that in this commentary on the root text, the self-sufficient reasoning is explained extensively, therefore, the difference between the Prasangika and Svatantrika is also due to whether or not the self-sufficient reasoning is actually established, and the Madhyamika Prasangika and Svatantrika are separated accordingly. That is how it is explained. If that is the case, then Aryadeva did not actually establish the self-sufficient reasoning that prevents self-origination, so it is said to have become a place of refutation. To this, if it is said that although Aryadeva did not actually state it, he stated it through power, then the fault of becoming a place of refutation still remains, because it is impossible to initiate from a situation where it has not become a place of refutation. Therefore, on the basis of Aryadeva becoming a place of refutation, the teacher Chandrakirti himself was afraid of going there, so in this occasion of preventing self-origination, he actually extensively established the self-sufficient reasoning, so he rebelled from the Prasangika and became a Svatantrika. Now, from the perspective of the Prasangika, there are almost none left except for Aryadeva, so the Madhyamika Svatantrikas have reached a point where they are sometimes popular and sometimes not. Here, the great Zilong Shakya said, when examining the ultimate truth, the conventional truth cannot be established by valid cognition, which is also the common view of the two teachers of Prasangika and Svatantrika. After Bhaviveka made such a commitment, he created self-sufficient reasoning to prevent the arising of the four extremes, which is not thoroughly establishing the root of the school. This is said to be Chandrakirti's feet preventing Bhaviveka's immaculate reasoning. Moreover, when the Prasangika enters the accumulation of merit through practice, at that time they are committed to self-sufficient reasoning, because they believe that eliminating the extreme of nihilistic denial is in accordance with their own school's realists. As it is said, in the Sixty Stanzas of Reasoning: The place where all faults arise, Non-existence is completely refuted, By what reasoning is existence also, Refuted, listen. This appears. Thus, it is actually written, so observing its power, when entering the accumulation of wisdom, the view that self-sufficient reasoning is not committed to also seems to be acknowledged. If one examines those who speak in this way, when clearly inclined to see one aspect, one aspect is clear
Tibetan
པར་ལྷག་ནས་སྒྲིབ་པ་ལ་ཉེ་བ་ན། དེ་ལས་ཕྱོགས་(༡༡༥ན) གཞན་པ་ཞིག་ལྷག་སྟེ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བར་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པ་ལྟ་བུའི་ཅལ་ཅོལ་གྱི་ཚིག་ཏུ་གོ་སྟེ། ལེགས་ལྡན་གྱིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པས་ཚད་མས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་དོན་དམ་པར་ཚད་མས་གྲུབ་བམ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཚད་མས་གྲུབ། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་ལེགས་ལྡན་གྱིས་མི་བཞེད་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན་མི་རིགས་པ་མེད་ཀྱང་ཁྱེད་ཅག་འདི་ལྟ་བུའི་ལྡོག་ཆ་མ་རྟོགས་པར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཡིད་ལ་ཝལ་ཝལ་དུ་ཤར་ཡང་ཞིབ་ཆ་ཁར་འབྱིན་མ་ནུས་པས་ནོངས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱོད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་བས་མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་བ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་དངོས་སྨྲ་བའི་རིགས་པས་སེལ་བ་ལྟར་སེལ་ཡང༌། དེ་སེལ་བའི་གཏན་ཚིགས་དང་སྒྲུབ་ངག་དང་ཐལ་བ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་རང་ལུགས་ལ་འཇོག་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེ་དབུ་མ་པས་བརྗོད་པའི་ཚེ་རིགས་པ་དེ་དངོས་པོ་རང་བདེན་དུ་གྲུབ་པར་དབུ་མ་པས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་བདག་གཅིག་དང་དེ་བྱུང་འབྲེལ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དངོས་སྨྲ་བས་རིགས་པར་སྨྲ་བའི་རིགས་པ་དབུ་མ་པས་བརྗོད་ན། དབུ་མ་པས་རིགས་པ་དེ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་རང་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པས་ཁྱབ་བོ་སྙམ་པ་ནི་དབང་རྟུལ་གྱི་ཤེས་(༡༡༥བ) རབ་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་འཇུག་པ་ཕྲ་མོ་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ། །ཁྱད་པར་ཐལ་འགྱུར་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ཞེས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོས་ཀྱང་དེར་བརྗོད་པས་འཐད་དུ་ཆུག གཉིས་པ་ལྟར་ན་ནི་ལྟ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པས་ན་མཐའ་བཞི་ལས་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་བཀོད་པའི་
Chinese
书页残缺接近遮蔽时，从中还剩下一部分(115a)，那也像见到遮蔽一样，听起来像是胡言乱语。 善护以自续因立宗，以世俗谛的量成立来驳斥四边生，这究竟是以胜义谛的量成立，还是以世俗谛的世俗量成立？ 如果是前者，善护是不承认的。 如果是后者，虽说并非不合理，但你们没有领悟到这种反面，就说自续因，虽然在心中浮现，但无法详细地说出来，所以是错误的。 应成派以行积累福德资粮时，必须承认自续因，因为他们认为消除无事生有的边与自宗实事师相同，这种说法是不确定的。 应成派消除无事生有的边时，虽然像共同以实事师的理路消除一样消除，但消除它的因和立宗以及过失等，在世俗中也不必安立为以世俗的量成立，因为实事师在名言中遮破名言的有和无的理路，当中观派说那个理路时，中观派不希望那个理路成立为事物自性成立，却必须承认，这没有任何必然的联系。 因此，实事师说理路的理路，如果中观派说，中观派就必须承认那个理路是自宗成立的事物自性成立，如果这样认为，那就是愚钝的智慧(115b)没有见到所知细微的行相而已。 特别是应成派以智慧积累资粮时，不承认自续因，这是在二谛中都不承认以自宗的量成立的因，还是不承认他宗所许的自续？ 如果是前者，我这样说也是可以的。 如果是后者，因为以见积累智慧资粮，所以在此遮破四边生时，月称论师是按他宗所许的观点，将自续的论式安立为具有五支的论式。
English
When the page is torn and close to being obscured, a portion remains from it (115a), and that too seems like seeing an obscuration, sounding like nonsensical words. When Lektan refutes the four extremes of arising by establishing his own system of reasoning with conventional truth, is this established by valid cognition in the ultimate sense, or by conventional valid cognition in the conventional sense? If the former, Lektan does not accept it. If the latter, although it is not unreasonable, you do not understand such a reverse aspect, and saying that it is your own system of reasoning, although it arises vaguely in your mind, you cannot express it in detail, so it is a mistake. When the Prasangikas engage in accumulating merit through conduct, they must accept their own system of reasoning, because they hold that the way to eliminate the extreme of nihilistic denial is the same as that of their own school of realists, but this statement is not definite. When the Prasangikas eliminate the extreme of nihilistic denial, although they eliminate it in the same way as the realists eliminate it in common with reasoning, it is not necessary to establish in their own system that the reasoning, statements, and consequences that eliminate it are also established by conventional valid cognition in the conventional sense, because when the realists state the reasoning that refutes the existence and non-existence of conventions in conventions, the Madhyamikas do not want that reasoning to be established as inherently existent, but they must accept it, and there is no single entity or dependent relationship that is necessary. Therefore, if the Madhyamikas state the reasoning that the realists speak of, the Madhyamikas must accept that the reasoning is inherently existent as an entity established by their own system, and if they think so, it is only because the dull-witted (115b) have not seen the subtle aspects of the objects of knowledge. In particular, when the Prasangikas engage in accumulating the collection of wisdom, they do not accept their own system of reasoning, is this because they do not accept the reasoning established by their own system of valid cognition in both truths, or because they do not accept the self-sufficient system that is accepted by others? If it is the former, it is acceptable for me to say so. If it is the latter, because they engage in accumulating the collection of wisdom through view, in this case of refuting self-arising from the four extremes, Chandrakirti, according to the views accepted by others, arranged the statement of his own system as a five-membered argument.