Tibetan
བཅའ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ལ་རྣམ་བཅད་དགག་བྱའི་དམ་བཅའ་ཡོད། དེ་ཡོད་ན་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་ཆོད་ལ། དེར་ཆོད་པའི་ཚད་མ་གཅིག་གི་བྱེད་པས་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཡོངས་སུ་མ་ཆོད་པའི་བར་དེར་ཕུང་གསུམ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་བོ་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་དེ། བལྟོས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ངག་དོན་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚད་མས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཚད་གྲུབ་ལ་དེ་ལྟའི་ཆོས་དེའི་གནས་ལུགས་དང་(༡༠༦བ) མཐུན་པའི་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་དབུ་མ་ཡང་དག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཚད་མའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ། མ་གྲུབ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་དེ་ཚད་མར་མ་སོང༌། གྲུབ་ན་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱིས་གཞོམ་བྱ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡ་རབས་མཐོན་པོའི་གྲལ་དུ་འདུག་ནས་མ་རབས་དམའ་བའི་བགྱི་བས་ཤ་ཐང་དུ་བྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། གསུམ་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་མི་འཇོག་པ་དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་གྲངས་ཅན་གྱིས་དམ་བཅའ་དང་རྟགས་ལ་ཉེས་པའི་ཚེར་མ་འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་སྐྱེ་མེད་དོ་ཞེས་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ནི་གང་ཡིན། ཅི་བདག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་སམ། འོ་ན་ཏེ་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་གྲང༌། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་ནི་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར། ཐལ་བ་པ་གང་ལ་བརྗོད་ནས་ཉེས་པ་འདི་དག་སེལ་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཉེས་པ་དེ་སེལ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོས་བདག་སྐྱེ་ཡོད་པར་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དེ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་སུན་འབྱིན་གྱི་བདག་སྐྱེ་མེད་ཅེས་སྨོས་ཀྱང་རང་(༡༠༧ན) ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་བདག་སྐྱེ་མེད་པར་མ་བཞག་པའི་ཕྱིར། གྲངས་ཅན་པ་དག་གིས་ཕྱིར་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ
Chinese
安立存在是有道理的。因为那里有遮破分别的宗法。如果存在那个宗法，那么它究竟能完全断除什么呢？因为在那里，凭借一个量成立，在分别之后尚未完全断除的期间，能遣除三蕴。如果说不遍，那么没有不遍的理由，因为是观待相同的缘故。语词意义上的顺势论者，在世俗中，以世俗的量成立世俗的法，如果有一个中观派说存在与那样的法的实相相符的无错乱的执著的量，那么他不会成为真正的中观派。那个无错乱的执著的量，在世俗中是成立为量的自性还是不成立？如果不成立，那么在世俗中它也不是量。如果成立，那么中观的理证所要破斥的，就是已承诺在世俗中具有世俗的自性，既然如此，身居高尚的行列，却忙于卑劣的行为，这又有什么意义呢？第三，当不成立自宗以量成立时，像这样说的中观派，当他自己相续中的比量是不可言说的时候。其他数论派对于宗法和因相的过失就像这样：所立“我无生”的意义是什么？是说“我”不是从作为果的自性中产生吗？或者说是从作为因的自性中不产生呢？那又会怎么样呢？如果说是从作为果的自性中不产生，那么对于已成立的事实再进行论证又有什么用呢？如果说是从作为因的自性中不产生，那么就会变成相违的意义，因为一切具有生者，都是存在于作为因的自性中，那才是产生的缘故。对于哪位顺势论者说了之后，需要遣除这些过失呢？不需要遣除那个过失，因为即使他为了遮破我方所承许的以量成立的我生，而说了反驳的“我无生”，但并没有安立自（107a）宗以量成立的我无生。数论派所要反驳的，哪里会有像“内部的生处不是从我产生”这样的自续的立宗呢？同样地，对于我们来说
English
It is reasonable to establish existence. Because there is the proposition of refuting distinctions there. If that proposition exists, then what exactly can it completely sever? Because there, relying on a valid means of cognition, during the period after distinguishing but before completely severing, it eliminates the three aggregates. If you say it is not pervasive, then there is no reason for it not to be pervasive, because it is dependent on similarity. A consequentialist in terms of verbal meaning, in the conventional, establishes the conventional dharma with a conventional valid cognition, and if there is a Madhyamika who says that there is a valid cognition with an unerring apprehension that accords with the reality of such a dharma, then he will not become a true Madhyamika. Is that valid cognition with an unerring apprehension established as the nature of validity in the conventional, or is it not established? If it is not established, then it is not a valid cognition even in the conventional. If it is established, then what the Madhyamika's reasoning refutes is the nature of the conventional that has been acknowledged in the conventional, so what is the point of being busy with base actions while sitting in the ranks of the noble? Third, when one does not establish one's own system as validly established, when a Madhyamika who speaks in this way, when the inference in his own mind is inexpressible. Other Samkhyas have faults in their propositions and signs, such as: What is the meaning of the proposition "I am unborn"? Does it mean that "I" is not produced from the nature of the result? Or does it mean that it is not produced from the nature of the cause? What will happen from that? If it is said that it is not produced from the nature of the result, then what is the use of proving what is already established? If it is said that it is not produced from the nature of the cause, then it will become a contradictory meaning, because all those who have birth exist in the nature of the cause, and that is why they are produced. To which consequentialist should one speak and need to eliminate these faults? There is no need to eliminate that fault, because even though he said the refutation "I am unborn" in order to refute our assertion that the self-birth is established by valid cognition, he did not establish that the self (107a) system's self-birth is not established by valid cognition. Where would there be a self-continuum proposition like "the internal sources of birth are not produced from the self" that the Samkhyas would refute? Similarly, for us
Tibetan
་ནི་གང་ཞིག་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དམ། འགལ་བའི་དོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དང་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་གང་ཡིན་པའི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་འབད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱིས་བཞག་པའང་ག་ལ་ཡོད། དེ་མེད་ན་དེའི་སྐྱོན་སྤོང་ཅི་སྟེ་བྱེད་དེ། ལོ་ཏོག་མེད་པ་ལ་སེར་བ་བསྲུང་མི་དགོས་པ་བཞིན། སྨོས་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་འགལ་ལོ་ཞེས་པ་དེའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྔ་རབས་པའི་ཡིག་རྙིང་དུ། རང་རྒྱུད་པ་དག་འདིའི་ཉེས་པ་སྤོང་བ་ན་རྒྱུ་འབྲས་རང་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཀྱང༌། ངེད་དབུ་མ་པ་ནི་ཐ་སྙད་བརྫུན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྐྱེ་ཞིང༌། དེ་ལྟའི་སྐྱེ་བ་དེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འགལ་ལ། སྐྱེ་བ་དེ་ལའང་རིགས་པས་དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་སྐྱེ་བ་མི་འགྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་སྨྲ་བ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་སྐྱེ་སོགས་འཇོག་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་མེད་སོགས་རང་ལུགས་ལ་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མ་བྱས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཚད་མའི་སྤྲོས་(༡༠༧བ) པ་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་བས་སྐྱེ་ནི་སྐྱེ། སྐྱེ་ན་རྒྱུ་འབྲས་གང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་ཞེས་ཉེས་པ་འགོད་པ་སྐད་དུ་རྒོལ་བ་དེས་ནི་དེ་སྐད་དུ་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྒོལ་བ་ལས་ཁོ་བོ་ཐལ་བ་པ་ལ་ནི་ལན་འདེབས་ཀྱི་གཉེར་ཆུང་ངོ༌། །ཞེས་བྲིས་སྣང་ངོ༌། །བཞི་པ་ནི། ཅི་སྟེ་ཡང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བའི་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་མ་གྲུབ་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པ་དང་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཞན་གྲངས་ཅན་སོགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་བསལ་བར་མ་གྱུར་མོད། འོན་ཀྱང་གྲངས་ཅན་སོགས་གཞན་གྱི་བདག་སྐྱེ་སོགས་དམ་བཅའ་བ་ལ་དམ་བཅའ་བ་པོ་རང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགལ་བ་བརྗོད་པར་ནི་བྱ་དགོས་པས་རྗེས་དཔག་དེ་ལ་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱི་བློ་ངོ་ལ་ཕྱོགས་ཏེ་དམ་བཅའ་དང་ཁྱབ་པ་རྣམས་ལ་གཏན་ཚིགས་ད
Chinese
那么，对于已经成立的事物进行证明本身，或者变成相违背的意义本身。为了避免已经成立的事物进行证明本身是什么，以及相违背的意义本身是什么，而努力去做，这是因为存在这样的情况，这种理由以自宗量成立的方式来确立又在哪里呢？如果没有那个，又怎么能避免那个过失呢？就像没有庄稼就不需要防冰雹一样。因为上述的理由，就不会陷入他人所说的过失，因此，学派佛护对于“已经成立的事物进行证明”以及“所证和能证相违背”的说法，是不需要回答的。这里，在古代的旧文献中，自续派为了避免这个过失，说因果不是从两个自性存在的自体中产生的，但是我们中观派是从虚假的、如幻的事物中产生的，那样的产生与缘起的产生并不相违背。对于那个产生，如果用理智这样分析，产生是不能成立的，但是在说世俗谛的时候，就安立世俗谛的量所获得的产生等等。而应成派对于在两个真谛中是否存在自性存在的自体产生等，对于自宗并没有做任何的破立。因为没有看到那样做的破立的依据的量的论述（107b），所以产生就是产生。如果产生，那么从存在于因果哪一个自性中产生而提出过失，提出过失的人是对他自己所承认的那个提出过失，对于我应成派来说，回答的必要性是很小的。这样写着。第四，如果按照中观应成派的观点，由于没有成立自宗量成立的宗、因、喻，所以不表达自续的现量。对于自宗破斥自体产生的承诺的意义，虽然没有用对于立论者和反驳者双方都成立的现量来排除其他数论派等的承诺，但是，对于数论派等其他的自体产生等的承诺，必须用承诺者自己的现量来表达相违背之处，因此，那个现量是针对数论派自己的心识，对于承诺和周遍等确立理由。
English
Then, to prove something that is already established, or to become the very meaning of contradiction. In order to avoid what it means to prove something that is already established, and what the very meaning of contradiction is, one strives to do so, because there is such a situation, where is the reason established in this way by one's own system of valid cognition? If there is no such thing, how can one avoid that fault? Just as there is no need to protect against hail when there is no crop. Because of the aforementioned reason, one will not fall into the fault mentioned by others, therefore, the master Buddhapālita does not need to answer the statement that "proving something that is already established" and "what is to be proven and what proves are contradictory." Here, in ancient old documents, the Svātantrikas, in order to avoid this fault, say that cause and effect do not arise from the nature of two self-existent entities, but we Madhyamikas arise from false, illusory things, and such arising is not contradictory to the arising of dependent origination. For that arising, if analyzed in this way with reason, arising cannot be established, but when speaking of conventional truth, one establishes the arising etc. that are obtained by the valid cognition of conventional truth. And the Prāsaṅgikas have not made any affirmation or negation regarding whether or not there is self-existent entity arising in both truths, and because they have not seen any elaboration of the valid cognition that is the basis for such affirmation and negation (107b), arising is arising. If arising, then the fault is pointed out by saying that it arises from which of the natures of cause and effect, and the one who points out the fault is pointing out the fault to what he himself acknowledges, and for me, the Prāsaṅgika, the need to answer is very small. This is written. Fourth, if according to the view of the Madhyamika Prāsaṅgikas, since the subject, reason, and example of one's own system of valid cognition are not established, one does not express the Svātantrika inference. Although one has not eliminated the commitments of other Sāṃkhyas etc. with the inference that is established by valid cognition for both the proponent and the opponent in order to establish the meaning of the commitment to refute self-arising in one's own system, however, for the commitments of others such as self-arising of the Sāṃkhyas etc., it is necessary to express the contradiction with the inference of the one who makes the commitment himself, therefore, that inference is directed towards the mind of the Sāṃkhya himself, and establishes the reason for the commitment and pervasion etc.