Tibetan
སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ལ་སུན་འབྱིན་དུ་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་རང་རྒྱུད་པ་གང་ལས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བཀོད་པས་བདག་སྐྱེ་ཁེགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་ཐལ་བ་པས་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་འདི་དག་ཙམ་ཞིག་གིས་བརྩད་པ་ན་ཕ་རོལ་གྲངས་ཅན་པ་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་འགལ་བར་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱེད་དམ། འགལ་བར་ཤེས་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་དངོས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། (༡༠༥ན) གྲུབ་མཐའ་དོར་བ་ནི་ཤུགས་ཀྱི་བྱེད་པའོ། །གང་ལས་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བཀོད་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་འདི་དག་ཙམ་ཞིག་གིས་བརྩད་པ་ན་ཞེས་པའི་འགྲེལ་ཚུལ་འདི་ནི་འདིའི་ཐད་ཀྱི་སྔ་རབས་པའི་ཡིག་ཆ་སྒྲོས་གཙང་ཞིག་ལ་སྣང་ནའང་འབྲེལ་ཆེར་མི་སྣང་བས། ཐལ་འགྱུར་བས་གྲངས་ཅན་གང་ཞིག་ལ་གྲགས་པའི་ནང་འགལ་གྱི་ཆེད་དུ་དེའི་འདོད་པའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བཀོད་པས་བདག་སྐྱེ་ཁེགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་འདི་དག་ཙམ་ཞིག་གིས་བརྩད་པ་ན་ཞེས་འཆད་པ་ཡིག་རྙིང་ལ་ལར་སྣང་བ་ཉིད་ལེགས་སོ། །འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་གྲངས་ཅན་རང་གིས་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བས་བརྩད་པས་ཀྱང་བདག་སྐྱེ་མི་ལྡོག་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་གཉིས་བརྗོད་ཀྱང་བདག་སྐྱེའི་གྲུབ་མཐའ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ངོ་ཚ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཕྱིར། ཡང་དག་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་གཉིས་བརྗོད་ན་བདག་སྐྱེ་འགོག་ནུས་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ཕ་རོལ་གྱི་འདོད་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཚོད་དུ་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ཀྱང་ནུས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དེ་ཁེགས་པར་ཐལ་བ་མགོ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའི་གནོད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པས་ཀྱང་མི་ལྡོག་ན་ཁོ་བོ་ཅག་སྨྱོན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་སྒྲས་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཡང་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ནི་དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་གང་གིའང་གནས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་དེ་ལྟའི་གནས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་(༡༠༥བ) དཔག་པ་ཚང་བར་བྱེད་པ་ན་བདག་ཉིད་རིང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དགའ་བ་ཉིད་མངོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་དགའ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལས་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དཔྱད་ནའང་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་རྒྱུར་རྙེད་པའི་ཆོས་ནི་འག
Chinese
对于想要产生（事物）的人，会进行驳斥性的提问。就像反驳者，通过自续派的量成立的理由和例子，使自生被遮破，并带来结果一样，如果仅仅用这些表达矛盾的反驳式进行辩论，那么对方数论派不会承认自己的宗义中，所立和能立是矛盾的吗？认识到矛盾是反驳式的直接作用，（105a）放弃宗义是间接作用。从哪里来说，仅仅用这些理由和例子，以及带来结果来进行辩论呢？这种解释方式，虽然在关于此的早期文献中看起来很干净，但关联不大。因此，反驳论者为了驳斥数论派所说的内在矛盾，仅仅用对方所承认的、他宗所称的理由和例子，使自生被遮破，并带来结果来进行辩论，这种说法在一些古籍中出现，是很好的。然而，如果对方数论派因为与自己所承诺的相矛盾而被驳斥，仍然不放弃自生，那么，即使说出自己宗义的量成立的理由和例子，也不会从自生的宗义中转变，因为那个人是无耻的。如果说出正确的理由和例子，就能阻止自生，因为三相通过自己宗义的量成立，从而遮破对方的观点。那么，反驳式也能做到这一点，因为能立通过承诺而成立，从而遮破对方，这是相同的。如果这样展示了理性的危害仍然不放弃，那么我们也不是在和疯子辩论，用“也”字再次表达了无耻。因此，导师善护，并不是中观派自己宗义的任何成立的立场持有者，而是在追随持有这种立场的人之后，（105b）当完整地进行推论时，会显露出自己喜欢通过自立宗义成立的推论，仅仅是显露出喜欢而已，如果对两种真理都进行考察，那么通过自己宗义的量成立而能够确立的法，是什
English
When one wants to argue against the arising (of things), one asks refuting questions. Just as an opponent, through reasons and examples established by the svatantrika-pramana, causes self-arising to be refuted and brings about results, if one argues with just these contradictory reductios expressed by the prasangika, wouldn't the opponent Samkhya school admit that in their own tenet, what is to be established and what establishes are contradictory? Recognizing the contradiction is the direct action of the reductio, (105a) abandoning the tenet is the indirect action. From where does it come that just these reasons and examples, along with bringing about results, are used to argue? This way of explaining, although it seems clean in early documents regarding this, doesn't seem very relevant. Therefore, it is better to explain that the prasangika, in order to refute the internal contradictions said by the Samkhya school, argues with just these reasons and examples acknowledged by the opponent, called by others, which cause self-arising to be refuted and bring about results, as it appears in some ancient texts. However, if the opponent Samkhya school, even when refuted because of contradicting their own commitments, still doesn't abandon self-arising, then even if one states reasons and examples established by one's own system's pramana, they will not turn away from the tenet of self-arising, because that person is shameless. If one states correct reasons and examples, one can prevent self-arising, because the three aspects are established by one's own system's pramana, thereby refuting the opponent's view. Then, the reductio can also do this, because the establisher is established through commitment, thereby refuting the opponent, which is the same. If even after showing the harm of reason in this way, they still don't abandon it, then we are not arguing with a madman, and the word "also" is used again to express shamelessness. Therefore, the teacher Lekdenjé is not a holder of any established position of the Madhyamika's own system, but after following those who hold such a position, (105b) when fully engaging in inference, he manifests his own fondness for inferences established by his own system, merely manifesting fondness. If one examines both truths, then the dharma that can be established through one's own system's pramana is what?
Tibetan
འ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ཉེ་བར་བཞག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་བྱའི་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པ་ལས་ཕྱོགས་གཞན་འཁྲུལ་པར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རང་ལུགས་སུ་ཡོད་པའི་རྗེས་དཔག་གཏིང་ཚུགས་འཇོག་རྒྱུར་མི་རྙེད་དེ། དེ་རྙེད་པ་ལ་གཞན་ལུགས་ཀྱི་མེད་པའི་རྗེས་དཔག་གཏིང་ཚུགས་འཇོག་དགོས་པ་ལས། ལུགས་འདིར་དེ་ལྟར་འཇོག་པ་ཡང་དགག་བྱ་ཁོ་ནར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལྷས།ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཕྱོགས་ནི་གང་ལ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ན་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང༌། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཅེས་བཤད་དོ། །རྩོད་པ་ཟློག་པ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་དབུ་མ་པ་ངས་རང་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཡོད་མེད་དངོས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམ་བཅས་པ་འགའ་ཡོད་ན། དེས་ན་ང་ལ་རྟགས་དཔེ་མ་བཀོད་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་མ་བསལ་བའི་སྐྱོན་དེ་ཡོད་རིགས་ཀྱང༌། དོན་དམ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང༌། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཙམ་བལྟོས་བཞག་ལས་ང་ལ་བདེན་གཉིས་འདི་གྲུབ་ཀྱི་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་(༡༠༦ན) ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། ང་ལ་ནི་བདག་སྐྱེ་མེད་པའི་རྟགས་དཔེ་མ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་བཞི་པོས་དངོས་དོན་གྱི་ཆོས་འགའ་ཞིག་གྲུབ་པར་དམིགས་ན་ནི། དེ་རང་ལུགས་སུ་བསྒྲུབ་པའམ་རང་ལུགས་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་ན་འགྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། དེ་འདྲ་མེད་ཕྱིར་དབུ་མ་པ་ང་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་རྟགས་དཔེ་མ་བརྗོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཀླན་ཀ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་དབུ་མ་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་ཅེས་པ་དེ་ཡོངས་གཅོད་སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་བཅད་དགག་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་བཅད་དགག་ཙམ་ནི་ཡོད་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་པའི་བསྒྲུབ་བྱའང་རྣམ་བཅད་མེད་དགག་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དབུ་མ་པ་ལ་རྣམ་བཅད་དགག་པའི་དམ་བཅའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་བཅད་དགག་ཙམ་གྱི་དམ་བཅའ་དེ་དམ་བཅར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲ་དེ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་ཡོད་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་དབུ་མ་པ་ལ་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་དམ་
Chinese
又因为不可能。第二，如果是中观派，那么以自续进行推理也是不合理的。因为以自宗的量成立而安立的、可推理的、无错乱的觉识是不成立的。因为没有承认以自宗的量成立的、从不颠倒之外的其他方面是颠倒的。例如，自宗中存在的可靠的推理是找不到的，因为要找到它，就必须安立他宗中不存在的可靠推理，而在此宗中，如此安立也是被说为仅仅是应破斥的。如圣天所说：有与无及有无，于何方均无，则纵经久远时，亦不能说难。如是说。于《辩破论》中也说：如果中观派我，对于以量成立的二谛，有任何已承诺的有无事物之自性，则我会有未立宗因喻，以及未除他人所说之过失的过患。然胜义谛离一切戏论，世俗谛唯是依待假立，故我无成立此二谛之自宗量成立（106a）之承诺。故我唯有未立无生之宗因喻之过失。若以现量等四量，欲成立任何实事之法，则若有可于自宗成立或自宗所遮遣者，则可成立。然无如是，故中观派我无未说自宗之宗因喻等之责难。如是说。又有些人说，中观派没有自续的承诺，这是就断除一切而成立的方面来说的，不是就区分破斥的方面来说的，因为区分破斥仅仅不是有无任何一方。中观派的所立也是仅仅是区分的无遮。如是说。那么，中观派不应有区分破斥的承诺，因为区分破斥的承诺不是承诺，因为那样的承诺从总相上来说不是有无任何一方。或者，中观派应有遍遮的成立的承诺。
English
Furthermore, it is impossible. Secondly, if one is a Madhyamika, then it is also unreasonable to infer with one's own continuum. Because the unerring awareness of the inferable object, which is established by one's own system of valid cognition, is not established. Because there is no acceptance that another aspect other than the non-erroneous is erroneous, as established by one's own system of valid cognition. For example, a reliable inference that exists in one's own system cannot be found, because to find it, one must establish a reliable inference that does not exist in another's system, but in this system, such an establishment is said to be only what should be refuted. As Arya Deva said: 'Existing, non-existing, and existing and non-existing, in whatever direction they do not exist, then even after a long time, one cannot speak of fault.' So it is said. In the Refutation of Disputes, it is also said: 'If I, a Madhyamika, have any commitment to the nature of existing and non-existing entities established by valid cognition in both truths of my own system, then I would have the fault of not stating the sign and example, and not removing the faults spoken by others. However, since the ultimate truth is free from all elaborations, and the conventional truth is merely dependent and imputed, I do not have the commitment of my own system's valid cognition establishing these two truths (106a). Therefore, I only have the fault of not stating the sign and example of selflessness. If one aims to establish some factual phenomena with the four valid cognitions such as direct perception, then it could be established if there is something to be established in one's own system or to be refuted from one's own system. However, since there is no such thing, I, a Madhyamika, have no fault of not stating the sign and example of my own system, etc.' So it is said. Furthermore, some say that the statement that Madhyamikas do not have their own continuum of commitment is made in terms of establishing complete exclusion, not in terms of distinguishing what should be refuted, because distinguishing refutation is neither existence nor non-existence. The object to be established by Madhyamikas is also merely a distinguishing non-affirmation. So they say. Then, Madhyamikas should not have a commitment to distinguishing refutation, because the commitment to distinguishing refutation is not a commitment, because such a commitment is neither existence nor non-existence in general. Or, Madhyamikas should have a commitment to establishing pervasive exclusion.