Chinese
寻找词语的假立之义，依仗在辩论双方看来都一致认可的事实来进行辩驳，这是自续派的观点。寻找作为理由、性质、例子的三者的假立之义，即使没有通过量成立，但作为理由、性质、例子的三者，通过名言的量，在辩论双方看来都一致认可的事实来进行辩驳，这是应成派的观点。似乎是这样讲的。这两位兄弟也一致被认为是通达了宗喀巴大师的意旨的教法持有者。即使如此，如果这样解释应成派和自续派的意义，那么应成派和自续派的大学者们，连做梦都不会想到会那样认为，却说他们是那样认为的，这简直就是在捏造事实。应成派的大学者们，对于在辩论双方看来都一致认可的作为理由、性质、例子的三者，在二谛（第九十五页正面）中都不会认为是通过量成立的。因为胜义谛的衡量者——理智的量，以及圣者的等持智慧的量，都不会成立这些。名言的衡量者——量，应成派认为在二谛中都不是量，所以不会成立。第一个理由成立，因为如果通过量成立，那么作为理由、性质、例子的三者就会变成胜义谛。理由的周遍性你们自己已经承认了，不能否认。第二个理由成立，应成派对于作为理由、性质、例子的三者等，世俗的世俗法，即使不情愿，也会在世俗面前说，但你们说那些世俗事物是通过名言的量成立的，这不仅是胜义谛，而且也不是在世俗谛中承认的。就像（月称论师）所说的那样： “如汝许他物，世俗我非许，为果此虽无，世间说是有。 ” 就像你安住在自性中，用自己的宗派来领会他者的自性，说那是圣者的智慧所能领会的，我却不认为是世俗谛。那么是什么呢？即使不存在，也只是在世间流传，说它是存在的，这只是在世间的角度上说的。之后所说的是那个
English
Searching for the imputed meaning of terms, and relying on what appears to be mutually agreed upon by both the proponent and opponent to argue and refute, is the system of the Svatantrika. Searching for the imputed meaning of the three aspects of reason, property, and example, and even if they are not established by valid cognition, relying on the fact that the three aspects of reason, property, and example are established as mutually agreed upon by both the proponent and opponent through conventional valid cognition to argue and refute, is the system of the Prasangika. This seems to be the explanation. These two brothers are also unanimously considered to be upholders of the doctrine who have realized the intention of the glorious Tsongkhapa. However, even so, if the meaning of Svatantrika and Prasangika is explained in this way, then the great teachers of Svatantrika and Prasangika would not even dream of holding such a view, yet to say that they hold such a view is simply fabricating facts. The great teachers of the Prasangika do not consider the three aspects of reason, property, and example, which are mutually agreed upon by both the proponent and opponent, to be established by valid cognition in both truths (95a). This is because the valid cognition of discriminating wisdom that measures the ultimate truth, and the valid cognition of the noble meditative wisdom, do not establish them. The Prasangika say that the valid cognition that measures the conventional is not established as valid cognition in both truths. The first reason is established, because if it were established by valid cognition, then the three aspects of reason, property, and example would become ultimately true. You have already accepted the pervasion of the reason, and you cannot deny it. The second reason is established, because the Prasangika speak of dependent phenomena, such as the three aspects of reason, property, and example, and other conventional phenomena of the world, in the face of the world, even though they do not want to, but you say that those conventional phenomena are established as functional by conventional valid cognition, which is not only not accepted in the ultimate truth, but also not accepted in the conventional truth. As it is said: "As you accept other-powered things, I do not accept the conventional. Although these do not exist for the sake of results, I say they exist in the world." Just as you abide in your own nature and use your own system to comprehend the nature of others' power, saying that it is something that can be comprehended by the wisdom of the noble ones, I do not consider that to be the conventional truth. What is it then? Even though it does not exist, it is only known in the world, and I say that it exists, which is only said from the perspective of the world. What is said after that is that
Tibetan
བཟློག་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འཇིག་རྟེན་ནི་ང་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་མི་རྩོད་དེ། གང་འཇིག་(༩༥བ) རྟེན་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ངས་ཀྱང་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། ། གང་འཇིག་རྟེན་ན་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ང་ཡང་མེད་པར་བཞེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཐལ་འགྱུར་བ་དང་དངོས་སྨྲ་བ་དག་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་ཆོས་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་ཡེ་ཁས་ལེན་མི་སྲིད་དེ། ཐལ་འགྱུར་བས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་རང་ལུགས་ལ་ཡོད་པར་གཏན་མ་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་མ་བཞག་ན་དངོས་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག དེས་ན་སྟོན་པས་རང་ལུགས་ལ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཐ་སྙད་རིགས་ཤེས་དང་འཕགས་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་ཀྱང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་འགོག་པར་གསུངས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་སྐྲག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྩོད་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁོ་བོས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དེའི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བར་རྟོགས་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱོད་ཀྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དེའི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མོས་ཏེ། ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་བླང་དོར་བྱེད་པ་ན་ཁོ་བོས་ཀྱང་དེ་ངོར་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་ཆོས་འདི་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ལ་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ལ་ཕུང་པོ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལྟར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་ཕུང་པོ་སྤངས་ནས་ཞིར་ཞུགས་པ། །དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་མིན་དེ་ལྟར། །འཇིག་རྟེན་ལ་ཡང་མེད་ན་དེ་བཞིན་འདི། །འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་བདག་(༩༦ན) མི་སྨྲ། །ཇི་ལྟར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི། དེ་བཞིན་དུ་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འདི་དག་ཡོད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ལ་བལྟོས་ནས་ཀྱང་ཁོ་བོ་མི་སྨྲ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཁས་བླངས་ཀྱི་རང་དབང་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་ཐལ་འགྱུར
Chinese
因为是遮遣之方便。如是云：薄伽梵说：世间与我同诤，我与世间不诤，凡世间(95b)认为有者，我亦认为有；凡世间认为无者，我亦认为无。故。应成派与实事师等，不可能承认以世俗世间的实法名言之量，于共同显现中成立。因为应成派从未安立世俗世间的自性于自宗。若不安立彼，则实法之差别，即是相、法、义三者，又如何能以名言之量成立？因此，导师说于自宗，世俗世间的实物，于二谛中，无论以名言分别智，或圣者之各别自证智，皆遮止以量成立，世间因此畏惧而与薄伽梵诤论。薄伽梵说：我已如实通达于二谛中彼之体性，故如是说。汝未通达于二谛中彼之体性，而颠倒信解，依赖有无等之名言而取舍，我亦唯随顺彼而说。因此，这些世俗世间的实法，并非说应成派于自宗，以世俗名言之量而成立，因为如同于世俗中，无余涅槃时，蕴亦不以名言之量成立一般。如是云：如其舍弃蕴，而入于寂灭，于诸阿罗汉，非有如是者；于世间亦无，则如是此等，我(96a)不言胜于世间。如阿罗汉舍弃无余蕴而入于寂灭之界，彼等一切自性皆非世俗有，如是若于世间亦不成为有，则如阿罗汉之蕴等般，此等是有，我亦不观待世间而说，因此，我唯以依赖他者之门而承认世俗，而非自作主张。如是说。又应成
English
Because it is a means of refutation. As it is said: The Bhagavan said: The world disputes with me, but I do not dispute with the world. Whatever the world (95b) considers to exist, I also consider to exist. Whatever the world considers not to exist, I also consider not to exist. Therefore, the Prasangikas and the Realists cannot possibly accept that mundane worldly phenomena are established as appearing alike by nominal valid cognition. This is because the Prasangikas have never established the nature of mundane worldly phenomena as existing in their own right. If that is not established, how can the distinctions of real phenomena, namely the three aspects of sign, property, and meaning, be established by nominal valid cognition? Therefore, when the Teacher said that in his own system, the reality of mundane worldly phenomena is prevented from being established by any valid cognition, whether nominal discriminating wisdom or the self-aware wisdom of the noble ones, the world was frightened and argued with the Bhagavan. The Bhagavan said: I have realized the nature of that in both truths as it is, and therefore I speak in this way. You have not realized the nature of that in both truths, but have perversely believed, and rely on the terms of existence and non-existence to accept and reject, and I also follow that and speak accordingly. Therefore, these mundane worldly phenomena are not said to be established in the Prasangika's own system by mundane nominal valid cognition, because it is said that just as in the mundane, in the state of nirvana without remainder, the aggregates are not established even by nominal valid cognition. As it is said: Just as having abandoned the aggregates, one enters into peace, it is not the case that it exists for the Arhats; if it does not exist in the world either, then these are such that I (96a) do not say they are superior to the world. Just as when the Arhats abandon the aggregates without remainder and enter into the realm of nirvana, all their own nature is not mundane existence, so if it does not become existence in the world either, then just like the aggregates of the Arhats, these exist, and I do not speak in relation to the world either. Therefore, I only acknowledge the mundane through the door of dependence on others, but not independently. Thus it is said. Again, the Prasangika