Tibetan
རྒོལ་བ་གཞན་གྲགས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟུན་པའི་ཆོས་ཅན་སྣང་ཙམ་གྱི་མྱུ་གུ་སོགས་འཛིན་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚད་མས་རང་ལུགས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་མྱུ་གུ་དང་ནང་གི་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་རྩ་འགྲེལ་ལས། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཁས་བླངས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་པོས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་དབབ། གལ་ཏེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་བརྗོད་ན། དེ་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་བོ། །ཅི་སྟེ་བརྗོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ནའང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པས་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་བོ། །འདི་ནི་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། གཞུང་གིས་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཆོས་ཅན་སྤངས་ནས་མཁས་པ་དང༌། །བུད་མེད་བྱིས་པའི་བར་དག་ལ། །གྲགས་པར་གྱུར་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །སྒྲུབ་དང་བསྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་འདི། །མ་ལུས་ཡང་དག་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་མིན་ན་གཞི་མ་གྲུབ། །ལ་སོགས་ལན་ནི་ཇི་སྐད་གདབ། །བདག་ནི་སྣང་བའི་ངང་ཅན་གྱི། །དངོས་པོ་དགག་པར་མི་བྱེད་དེ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲུབ་པ་དང༌། །བསྒྲུབ་བྱ་བཞག་པ་འཁྲུགས་པ་མེད། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དང་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐས་བསྐྱེད་(༩༣ན) པའི་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ། མཁས་པ་དང་བུད་མེད་དང་བྱིས་པའི་བར་གྱི་མིག་དང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ངང་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་གོ། །དེ་ལྟར་མིན་ན་དུ་བ་དང་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེ་དང་མི་རྟག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཞི་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡན་ལག་དང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་གཉིས་ཀ་དང་ལྡན་པའི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ལྟ་བུ་འདི་གཞན་དག་ཀྱང་ཁས་ལེན་ན་ནི། དེ་ལྟར་ན་མཁས་པ་བརྒལ་བའི་གྲགས་པ་འདི་ཅི་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ནི་མི་བལྟ་བར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་འདི་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། །ཁོ་བོ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ངང་ཅན་གྱི་ད
Chinese
与驳斥者他称的观点相符的，仅仅执着于显现的苗芽等作为有法，而不是以世俗量成立的自宗的有法苗芽和内在的发心等。如《庄严经论》中说：如果承诺一切法无自性，那么由于方分等法在自身上不成立，推理和所推理的名称不是不能成立吗？因此，推理者如何确定？如果又不说成立一切法无自性的理由，那么由于没有理由不能成立，所希望的意义不能成立。如果说了，那么就有理由，这样一切法也不能成立无自性，所以所希望的意义不能成立。这是因为，这样，由论典所生的差别，舍弃有法后，在智者和妇女、儿童之间，对于已经出名的事物，能立和所立的事物，全部如实地进入。如果不是这样，则基础不成立。等等，如何回答？我并不否定显现的自性之事物，因此能立和所立的安立没有错乱。所有推理和所推理的名称，都完全舍弃了由相互不相符的宗派所生的（93a）不同的有法，依靠在智者、妇女和儿童之间的眼、耳等识所显现的自性之方分声音等有法而进入。如果不是这样，那么烟和存在等火和无常性等所要成立的一切的理由的基础都不会成立，因为能立的有法支分和虚空的功德等的自性不成立的缘故。这样，具有两种法的例子有法也不能成立。如果能立和所立的这种名称其他也承认的话，那么这样智者超越的声誉有什么用呢？这样，不看自己的宗派，仅仅是别人的宗派的过失罢了。我也是对于眼等识所显现的自性之
English
It is not the case that, in accordance with the views of other proponents of refutation, one merely grasps at the appearance of sprouts, etc., as the subject of debate, rather than grasping at sprouts and inner bodhicitta, etc., as the subject of debate established in one's own system by conventional valid cognition. As it is said in the Ornament of the Root Treatise: If all dharmas are asserted to be without inherent existence, then since the qualities of direction, etc., are not established in themselves, is it not the case that the terms "inference" and "that which is to be inferred" cannot be established? Therefore, how does the inferrer determine? Furthermore, if one does not state the reason for establishing all dharmas as being without inherent existence, then since it cannot be established without a reason, the desired meaning cannot be established. If one does state it, then there is a reason, but even then, all dharmas cannot be established as being without inherent existence, so the desired meaning cannot be established. This is because, in this way, due to the distinctions arising from the scriptures, having abandoned the subject of debate, among the wise, women, and children, for things that have become famous, these entities of proof and that which is to be proven will all accurately enter. If it is not so, then the basis is not established. And so on, how should one answer? I do not deny the nature of appearance, therefore, the establishment of proof and that which is to be proven is not confused. All the terms of inference and that which is to be inferred, having completely abandoned the different subjects of debate arising from mutually incompatible tenets (93a), rely on the nature of appearance, such as the subject of debate of sound, etc., which appears to the consciousness of the eye, ear, etc., among the wise, women, and children, and thus enter. If it is not so, then the basis of the reason for all that one wishes to prove, such as fire from smoke and existence, and impermanence, etc., will not be established, because the nature of the subject of debate of the proof, such as the parts and the qualities of space, etc., is not established. In that case, the subject of debate of the example, which possesses both qualities, will also not be established. If others also accept such terms as proof and that which is to be proven, then what is the use of the fame of surpassing the wise? In this way, without looking at one's own system, it is merely the fault of another's system. I also, for the nature of appearance that appears to the consciousness of the eye, etc.,