Tibetan
་མུ་བཞི་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དོན་དམ་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་མཛད་དེ། བྱེ་སྨྲས། སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་གང༌། །བྲལ་བའོ་སོ་སོ་སོ་སོ་ཡིན། །ཅེས་ལྡན་རྫས་ཇི་སྙེད་ཀྱི་བྲལ་རྫས་དེ་སྙེད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་མྱང་འདས་འགོག་བདེན་བདེན་གྲུབ་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་འཛིན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདུན་པ་ནི། རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ། །འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་བསྙད། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་ཉིད་གསུངས། །ཁམས་གསུམ་པོ་རྣམས་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་མདོ་ལས་བསྙད་དེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཉིད་གང་དེ་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །བརྒྱད་པ་ནི། གང་ལ་སྐྱེ་གནས་མི་རྟག་ཉིད། །དེ་དག་མེད་པ་འདུས་མ་བྱས། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་ཉིད། །གང་ལ་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་དང༌། བར་དུ་གནས་པ་དང༌། ཐ་མར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་དེ་དག་མེད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་ལ་རྟག་འཛིན་བཟློག་པའོ། །དགུ་པ་ནི། གང་ལ་མཐའ་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད། །དེ་དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད། །མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་ཉིད་བསྙད། །གང་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཡོད་པ་མིན་པ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་(༣༤༣བ) བ་དབུ་མའི་ལམ་དེ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དོ། །མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྙད་དོ། ། ཁ་ཅིག་མཐའ་ལས་འདས་པའི་དབུ་མའི་ལམ་རྟག་དངོས་སུ་འདོད་པའང་གཞུང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཀག་གོ། །བཅུ་པ་ནི། ཐོག་མ་དང་པོ་ཐ་མ་མཐའ། །དེ་དག་མེད་པས་འཁོར་བ་ནི། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་བརྗོད། །འགྲོ་འོང་བྲལ་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལྟའི། །སྲིད་འདི་དེ་ཡིས་དབེན་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ། །མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས། །བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད། །འཁོར་བ་ནི་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་བརྗོད་དེ། ཐོག་མ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་ནི་མཐའ་སྟེ་དེ་དག་མེད་པས་སོ། །ཐོག་མཐའ་དབུས་གསུམ་མེད་པའི་དོན་ཡང་ཀུན་རྗོབ་འཁྲུལ་ངོར་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་དོན་ལ་མི་བཟུང་གི
Chinese
因为远离四句。证悟胜义的佛陀开示了胜义谛就是空性。 毗婆沙宗说： 各别观察的灭是什么？ 是分离，各别，各别。 认为有多少有法，就有多少离法成立。 为了遣除瑜伽行派那些执着涅槃灭谛为实有之物的恶见。 第七是： 因缘所生故，三界。 必定宣说是有为。 彼即以彼空性为何？ 彼即宣说有为空性。 经中必定宣说三界都是有为法。 因为是从因缘所生的缘故，三界彼即是以彼自身的体性空性为何，彼即宣说是有为空性。 第八是： 何者生住无常性， 彼等无有是无为。 彼即以彼空性为何？ 彼即无为法空性。 何者最初生，中间住，最终无常性，这有为法的三个特征，彼等没有就是无为法。彼即无为法以彼空性为何，彼即是无为法空性。 这是为了遣除对于虚空等无为法的常执。 第九是： 何者边际非有者， 彼即说为离边际。 彼以彼自性空性， 宣说离边际空性。 何者常断的边际非有，远离二边的中观之道，彼即说为离边际。 离边际彼，以离边际彼自性空性，宣说为离边际空性。 有些人认为离边际的中观之道是常实，此论也遮破了。 第十是： 最初第一最终边， 彼等无有故轮回。 说为无有初与终。 往来分离如梦幻。 此有以彼寂静性， 彼即最初与最终。 无有空性如是说。 经论之中定宣说。 轮回说为无有初与终。因为最初第一与最终是边际，彼等无有故。 无有初中末三者的意义，也不应执着于世俗迷乱显现的无初无终之义。
English
Because it is free from the four extremes. The Buddha, who knows the ultimate truth, taught that the ultimate truth is emptiness. The Vaibhashika says: What is the cessation that is individually examined? It is separation, individual, individual. It is believed that as many existing things as there are, that many separated things are established. In order to dispel the evil views of those Yogachara practitioners who are manifestly attached to Nirvana, the cessation of truth, as a real thing. The seventh is: Because the three realms arise from conditions, it is definitely declared in the sutras that the three realms are conditioned. Because the three realms arise from causes and conditions, that which is empty of its own nature is said to be conditioned emptiness. The eighth is: That which has birth, abiding, and impermanence, those that do not exist are unconditioned. That which is empty of that is unconditioned emptiness. That which initially arises, abides in the middle, and is ultimately impermanent, these three characteristics of conditioned phenomena, that which does not have them is unconditioned. That which is empty of that unconditioned phenomenon is unconditioned emptiness. This is to dispel the clinging to permanence in unconditioned phenomena such as space. The ninth is: That which has no limit is said to be beyond limits. That which is empty of that is declared to be emptiness beyond limits. That which has no limit of permanence or annihilation, the Middle Way that is free from the two extremes, that is said to be beyond limits. That which is beyond limits, that which is empty of its own nature beyond limits, is declared to be emptiness beyond limits. Some people think that the Middle Way beyond limits is permanent and real, but this treatise also refutes that. The tenth is: The first, the beginning, the last, the end, because those do not exist, samsara is said to be without beginning or end. Because coming and going are separate, like a dream. This existence, with its peaceful nature, that is the emptiness of the beginning and the end. It is definitely declared in the scriptures that there is no emptiness. Samsara is said to be without beginning or end, because the first, the beginning, and the last are the limits, and those do not exist. The meaning of the absence of the three, beginning, middle, and end, should not be taken as the meaning of no beginning and no end in the confused appearance of conventional truth.
Tibetan
། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇོག་གོ། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་སྲིད་པ་འདི་དེའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ཉིད་གང་དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད་དོ། །ཐོག་མཐའ་དབུས་གསུམ་བྲལ་བ་ལ་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་འདི་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི། དོར་བ་ཅེས་བྱ་འཐོར་བ་དང༌། །འབོར་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །དོར་མེད་གཏོང་བ་མེད་པ་སྟེ། །འགའ་ཡང་དོར་མེད་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན། །དེ་དེའི་ཕྱིར་ན་དོར་མེད་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། །དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནིའཐོར་བ་དང་འབོར་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད་ཅིང༌། དོར་མེད་ནི་ཐ་སྙད་དུ་གཏོང་བམེད་པ་སྟེ་དོར་བྱ་མིན་ཅིང་འགར་ཡང་འབོར་བ་མེད་པ་བླང་བྱ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དགེ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ན་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ནི། འདུས་བྱས་ལ་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད། །གང་ཕྱིར་སློབ་མ་རང་སངས་རྒྱས། །རྒྱལ་སྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། །མ་མཛད་དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ། །སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། །འདུས་བྱས་མ་བྱས་ལ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་གང་ཕྱིར་སློབ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། རྒྱལ་སྲས་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་མཐོང་གིས་མ་མཛད་དེ། དེ་དག་བྱོན་རུང་མ་བྱོན་རུང་(༣༤༤ན) ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་མཛད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་དུ་མིང་བཏགས་པའོ། །འོ་ན་དབུ་མའི་གསུང་རབ་ཀྱི་བརྡ་འདིར་མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བ་སོགས་ལའང་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་འཕགས་སོགས་ཀྱིས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་དཔྱད་པ་དེར་བརྗོད་པ་མི་འགོག་མོད། འོན་ཏེ་ཚ་སོགས་འཕགས་པས་མ་བྱས་ཀྱང་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་རང་བཞིན་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་ཡིན་དགོས་པས་ཚ་སོགས་ནི་མ་རིག
Chinese
轮回自性空，安立于生灭住离。如梦之有，彼性离之，即无始无终之空性，具调伏救护功德之般若经中，定有所诠。离始末中三者，以前不来此，从此不去彼故。十一者：舍弃，名为散乱与遗失。舍弃无，即无有舍弃，任何亦无舍弃者。无舍弃者，即是空性。是故，无舍弃者，名为空性。舍弃，名为散乱与遗失。舍弃无，即名言中无有舍弃，非舍弃之物，亦无任何遗失，所应取之二资粮之善。无舍弃者，即是无舍弃者之空性。是故，无舍弃者，名为空性。十二者：有为等自性，何故声闻缘觉，佛子如来等，未造故，有为等，诸法之自性，说为自性，彼即是空性，彼乃自性空。有为无为等诸法之自性，何故声闻、缘觉、佛子、如来等，以智见未造作之。彼等来与未来(344a)，一切法之自性，本初即是空性之空性故。未造作之故，有为等之自性空性，说为自性，即于无自性上假立自性之名。若然，中观论典之语中，火之自性热等亦应说为自性，以彼非圣者等所造故？不观察彼者，不遮止如是说，然热等虽非圣者所造，然以他称之理，不应是自性，自性必是无造作无待，故热等非理。
English
Cyclic existence, being devoid of inherent nature, is established as being free from arising, ceasing, and abiding. This existence, like a dream, is devoid of that nature, which is emptiness without beginning or end. It is definitely stated in the Prajñāpāramitā teachings, which possess the qualities of taming and protecting. It is free from the three—beginning, end, and middle—because it does not come here from before, nor does it go from here to elsewhere. Eleventh: 'To abandon' is definitely expressed as scattering and losing. 'Without abandonment' means there is no abandonment; there is nothing whatsoever that is not abandoned. That which is without abandonment is emptiness itself. Therefore, that which is without abandonment is called emptiness. 'To abandon' is definitely expressed as scattering and losing. 'Without abandonment' means there is no abandonment in name; it is not something to be abandoned, and there is no loss of anything whatsoever; it is the virtue of the two accumulations to be attained. That which is without abandonment, that very emptiness which is without abandonment, is, therefore, called emptiness. Twelfth: The very nature of the conditioned, etc., is such that śrāvakas, pratyekabuddhas, bodhisattvas, and tathāgatas do not create it. Therefore, the very nature of the conditioned, etc., is declared to be self-nature. That very emptiness is self-nature emptiness. The very nature of conditioned, unconditioned, and other dharmas is such that śrāvakas, pratyekabuddhas, bodhisattvas, and tathāgatas do not create it with their knowledge and vision. Whether they come or do not come (344a), the self-nature of all dharmas is emptiness, empty from the very beginning. Because it is not created, the emptiness of the self-nature of the conditioned, etc., is declared to be self-nature, that is, the name of self-nature is falsely imputed to that which is without self-nature. If so, in the language of the Madhyamaka scriptures, the heat, etc., which is the self-nature of fire, should also be said to be self-nature, since it is not created by the noble ones, etc.? If one does not investigate, it is not prevented from saying so. However, although heat, etc., is not created by the noble ones, it should not be self-nature according to the reasoning of what is known by others, since self-nature must be uncreated and independent. Therefore, heat, etc., is unreasonable.