Tibetan
ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མེད་པ་ལས་དོན་དམ་བདེན་པ་གཞན་དུ་ཐ་དད་པར་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ།།ཡང་བདེན་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཐ་དད་བཀག་པའི་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་མིན་ཅིང༌། དེས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ཟུར་དུ་ཀུན་རྫོབ་མེད་པས་བདེན་གཉིས་གཅིག་ལས་དེའི་ཟླ་བོ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་ཅིང༌། བདེན་གཉིས་གཏན་མེད་ཀྱང་མིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ཆོས་ཅན། ངོ་བོ་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་བོ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ངོ་བོ་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་བོ་ཐ་དད་བཀག་པའི་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རང་ཚིག་འགལ་བར་མ་ཟད། དེ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་དུའང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཏན་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཐ་སྙད་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ན། བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་པའི་ལན་བཏབ་པར་སོང་བས་བདེན་གཉིས་གཏན་མེད་མིན་ཅེས་པའི་རང་ཚིག་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པར་སོང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བདེན་གཉིས་ལ་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་ཞིང་ལན་འདེབས་མི་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་(༣༣༣བ) གཞག་བྱེད་པ་ནའང་གཏན་མེད་ན་དེ་ཐ་སྙད་དུའང་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་དོགས་པ་རྟོག་ལྡན་ལ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་གཅིག་ཐ་དད་མི་དཔྱོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་པར་སྒྲུབ་བྱེད་འདིས་ནི་བདེན་གཉིས་ལ་ལོག་རྟོག་གི་སྒྲོ་སྐུར་ཆེན་པོ་ཞིག་བཏབ་པའི་ལས་སོག་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་མཐོང་སྟེ། དོན་དམ་བདེན་པ་རྟག་གྲུབ་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འགར་ཡང་མི་དམིགས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོ་ཅག་གི་བརྗོད་པ་ལྟར་ན་མ་དཔྱད་ན་བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་གང་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བླང་དོར་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པས་དོར་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ལ་བླང་དོར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། དཔྱད་པ་ན་དེ་གཉིས་ལ་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་ནས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་མི་ལྟ་བ་ལ་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་པ་ལས། ཁྱེད་ལྟར་གཅིག་བཀག་ནས་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མཐར་བལྟ་བ་སོགས་ལྟ་སྒོམ་གྱི་སྙིགས་མ་ལ་ཡིད་དགའ་བདེའི་ཚོར་བས་གདུང་བར་བྱེད་པ་ག་ལ་ཡིན། ཡང་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཞལ་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་མཆོག་སྔོ
Chinese
由世俗谛不存在，成立胜义谛在他处是各别的。又，二谛是一，因为是遮遣了体性各别的“一”，因为世俗谛不是在体性上与胜义谛各别而存在，因此，由于胜义谛之外没有单独的世俗谛，所以二谛是一，而不是它的伴侣二者成立，也不是说二谛完全不存在。像这样说。如此一来，二谛法，应成体性不是一，因为是遮遣了体性是一的各别。又，应成体性不是各别，因为是遮遣了体性各别的“一”，像这样不仅自相矛盾，而且，这样一来，在名言中，以世俗谛完全不存在的理由进行名言安立时，就成了回答二谛非一非异，因此，二谛完全不存在的自语也变得没有意义，这样一来，在名言中，二谛是一还是异，询问并回答是不合理的，因为在世俗谛安立世俗的相(333b)时，如果完全不存在，那么在名言中，对于胜义谛是一还是异的疑惑，对于有分别者来说是不可能产生的，如同不观察兔角和胜义谛是一还是异一样。因此，以二谛非一非异的成立，这无疑是对二谛施加了巨大的邪分别诽谤，因为说胜义谛是常恒成立的，而世俗谛在任何时候都不可见。如果按照我们的说法，不观察时，二谛一和异都不观察，在进入世间和出世间的取舍时，法，世俗谛没有被法性胜义谛所舍弃的那一者，就进入取舍，观察时，对于二者，遮遣一和异二者，对于二者不看作一和异，而是作为见修行，不像你们那样，遮遣一而看另一边的极端等等，被见修的糟粕所带来的喜悦感所折磨。又，在这雪域，依靠至尊妙音的教言，殊胜地弘扬月称的宗风。
English
It is established that conventional truth does not exist, and ultimate truth exists separately in another place. Furthermore, the two truths are one, because it is a "one" that negates distinct entities, because conventional truth does not exist as distinct in essence from ultimate truth. Therefore, since there is no conventional truth apart from ultimate truth, the two truths are one, and not established as its companion, two. Nor is it said that the two truths are completely nonexistent. Thus it is said. In this way, the two truths, should be that their essence is not one, because it is a distinctness that negates the essence as one. Also, it should be that their essence is not distinct, because it is a "one" that negates the essence as distinct. Like this, not only is it self-contradictory, but also, in terms of convention, when establishing conventions with the reason that conventional truth is completely nonexistent, it becomes answering that the two truths are neither one nor different. Therefore, the self-statement that the two truths are not completely nonexistent also becomes meaningless. In this way, in terms of convention, it is not reasonable to ask and answer whether the two truths are one or different, because when establishing the conventional aspect of conventional truth (333b), if it is completely nonexistent, then in terms of convention, doubts about whether it is one or different from ultimate truth would not arise for those with conceptual minds, just as one does not examine whether a rabbit's horn and ultimate truth are one or different. Therefore, with the establishment that the two truths are neither one nor different, this undoubtedly imposes a great false imputation of wrong views on the two truths, because it is said that ultimate truth is eternally established and conventional truth is not seen at any time. If according to our statement, without examination, one does not examine whether the two truths are one or different, and when engaging in acceptance and rejection in worldly and transworldly matters, the phenomenon, the conventional truth that has not been abandoned by the nature of ultimate truth, is what one engages in as acceptance and rejection. When examining, for the two, negating both one and different, and not regarding the two as either one or different, but making it the view and meditation. Unlike you, negating one and looking at the extreme of the other, etc., how could one be tormented by the feeling of joy with the dregs of view and meditation? Furthermore, in this land of snow mountains, relying on the oral instructions of the venerable Manjushri, the supreme tradition of Chandrakirti is brilliantly propagated.
Tibetan
ན་མེད་དུ་དབྱེ་བ་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། སྟོང་གཞི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་སྟོང་བྱ་བདག་དང་བདེན་གྲུབ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ། དང་པོར་དེའི་ཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་ཟིན་དགོས། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཀྱང་དེ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ཡོད་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་(༣༣༤ན) པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པར་མེད་པས་ཡོད་ས་དང་ཡིན་ས་མ་མཁྲུལ་བར་བྱ་དགོས་ཤིང༌། སྟོང་གཞི་གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དངོས་སུ་དོན་བྱེད་པ་བསླུ་མེད་ཅན་དུ་གཞལ་བ་ན་དེའི་ཆོས་ཉིད་བདག་བདེན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་བདག་མེད་ཀྱང་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་ཤུགས་ལ་གཞི་གྲུབ་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ལུགས་དེ་ནི་ཚིག་གི་ཟོལ་གྱིས་ཇི་ཙམ་སྨྲས་ཀྱང་ཞེན་དོན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཡན་གར་དང་ཡ་བྲལ་ཁོ་ན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་རྟོག་བརྟགས་ཀྱི་སྙིང་བཅུད་མ་ལུས་པ་དཀྲུགས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ནར་སྨྲས་པར་ཟད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱར་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཤེས་བྱ་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཡོད་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱར་རྟགས་ཀྱིས་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་བྱར་བདེན་གྲུབ་འགོག་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་བདེན་གྲུབ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་འགོག་ཚེ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་འགོག་ན་ཡོད་པའི་བདེན་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱེད་ཅག་དབུ་མའི་རིགས་ཚུལ་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣལ་མར་གོ་བ་འབའ་ཞིག་རིགས་པའི་སྲོག་ཟུངས་སུ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་ཡུལ་དུ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་ཤེས་བྱར་སོང་ནས་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཀག་པ་དེ་ལས་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་འཇོག་བྱེད་འཇིག་རྟེན་ན་(༣༣༤བ) གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་ཅག་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱར་ཡོད་ན་ཞེས་རྟག་མཐའ་བཟུང་ནས་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་བཀག་པས་ཤེས་བྱར་ཡོད་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་འདྲའི་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱ་ལ་རྟག་མཐའ་བཟུང་ནས་ཡོད་མི་སྲིད་པ་ལྟར། དེར་བལྟོས་ཀྱི་བདེན་མེད་དེའང་རྟག་མཐའ་བཟུང་བ་
Chinese
无与伦比的宗喀巴大师说：对于通达空性的所依补特伽罗和法，以及所空之自性和实有，首先必须认识到其反面的相违品。相违品虽然在所知中不存在，但遮止它的空性却存在于所知中，因此胜义谛存在于世俗谛中。胜义谛不存在于胜义谛中，因此必须区分存在之处和是之处。当以名言量衡量作为空性之所依的补特伽罗和蕴等，它们是真实不虚的，那么通过理智量也能间接了知其法性，即自性实有空和无我。他们是这么说的。这种观点，无论用多么巧妙的言辞来表达，都只是沉迷于将执着境的二谛的法相和法性视为截然不同和相互分离，从而搅乱了所有臆测的本质。这完全是颠倒了符合所知世界世俗谛缘起规律的说法。如果是这样，那么在所知中不存在的相违品实有，它在所知中是相违品还是不是？如果像第一种情况那样，那么所知是法，则所知中存在相违品实有。因为在所知中不存在的相违品，在所知中被相违品所遮止。这是周遍的。如果在所知中遮止实有，那么在遮止所知中存在或不存在的实有中的任何一种时，除了成立存在的实有之外别无选择。因为你们在所有中观理性的场合都说，双重否定是理性的命脉。并且，在意识的境中，相违品进入所知，并通过意识智慧遮止它，除此之外，在世间上没有其他方法可以使它存在于所知中。此外，如果你们认为在所知中不存在的实有存在于所知中，并执持常边，那么遮止在所知中不存在的实有，难道不会变成在所知中存在的实有吗？那么，就像那种实有不可能执持常边而存在于所知中一样，与此相关的无实有也执持常边。
English
The incomparable Je Tsongkhapa said: To realize that the basis of emptiness, the person and phenomena, are devoid of the object to be emptied, self and true existence, one must first recognize the contradictory object of the sign of its opposite. Although the contradictory object of the sign does not exist in the knowable, the emptiness that negates it exists in the knowable, so the ultimate truth exists in the conventional truth. The ultimate truth (334a) does not exist as the ultimate truth, so one must distinguish between where it exists and where it is. When the basis of emptiness, the person and the aggregates, etc., are measured by name and measure as being truly effective, then its nature, the emptiness of self and true existence, and selflessness, are also understood by the reasoning consciousness to be implicitly established as a basis. That's what they say. That view, no matter how much it is expressed with clever words, is merely indulging in regarding the characteristics and nature of the two truths of the object of attachment as completely different and separate, thereby disrupting all the essence of speculation. This is completely reversing the statement that conforms to the law of dependent origination of the conventional truth of the knowable world. If so, is the contradictory object of the sign, true existence, which does not exist in the knowable, a contradictory object of the sign in the knowable or not? If it is like the first case, then the knowable is the subject, then the contradictory object of the sign, true existence, exists in the knowable. Because the contradictory object of the sign that does not exist in the knowable is prevented by the sign in the knowable. This is pervasive. If true existence is prevented in the knowable, then when any of the true existences that exist or do not exist in the knowable is prevented, there is no choice but to establish the existing true existence. Because you all say that double negation is the lifeblood of reason in all Madhyamaka rational occasions. And, in the realm of consciousness, the contradictory object of the sign enters the knowable, and it is prevented by the wisdom of consciousness, and there is no other way in the world to make it exist in the knowable (334b). Furthermore, if you think that the true existence that does not exist in the knowable exists in the knowable, and hold on to the extreme of permanence, then preventing the true existence that does not exist in the knowable, will it not become the true existence that exists in the knowable? Then, just as that kind of true existence cannot exist in the knowable by holding on to the extreme of permanence, the non-existence related to it also holds on to the extreme of permanence.